VI SA/Wa 519/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2006 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] marca 2005r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej "A." Sp. z o.o. z siedzibą w B.kwotę 2876,00 (dwa tysiące osiemset siedemdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniach od [...] listopada 2004r. do [...] grudnia 2004r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] przeprowadził kontrolę w przedsiębiorstwie "A." spółka z o.o. z siedzibą w B. Kontrolą objęto dwa okresy pracy przedsiębiorstwa: od [...] do [...] lutego 2004r. i od [...] lipca do [...] sierpnia 2004r. Z kontroli organ sporządził Sprawozdanie z dnia [...] stycznia 2005r., z którego wynika, że spółka miała licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, a transport ten wykonywała dwoma pojazdami o numerach [...] i [...]. Z p. 6 tego Sprawozdania pt. wnioski końcowe wynika, że stwierdzono naruszenia dotyczące przestrzegania przepisów o czasie pracy kierowców polegające na skróceniu dziennego wypoczynku, przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, wadach dokumentacji oraz prowadzeniu pojazdu przez niezatrudnionego kierowcę. Dopełnieniem Sprawozdania są trzy Załączniki do Sprawozdania zawierające szczegółowe zestawienie naruszeń w zakresie przepisów o czasie pracy, których dopuścili się trzej kierowcy p. K. w lutym 2004r. oraz p. R. i p. S. w okresie lipiec - sierpień 2004r. Opisywane w załącznikach naruszenia nie są numerowane, natomiast są podzielone według nazwisk kierowców, którzy się ich dopuścili. Spółka wyjaśniła, że główną przyczyną nieprawidłowości był zepsuty tachograf w samochodzie nr [...], który powodował wadliwe zapisy na wykresówkach i który został wymieniony [...] września 2004r. Dołączyła dokument potwierdzający wymianę tachografu. Decyzją z dnia [...] marca 2005r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na "A." spółkę z o.o. karę pieniężną w wysokości 15.950,00zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 104 KPA art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz. U. nr 204 z 2004 r., poz. 2088/ oraz sprawozdanie z kontroli i wykaz stwierdzonych w toku czynności kontrolnych naruszeń i kar pieniężnych w części dotyczącej naruszeń określonych pod lp. 1.11.1a, 1.11.1b, 1.11.5a, 1.11.5b, 1.11.9.1c, 1.11.11.2, 1.11.11.1a, 1.11.9.2b, 1.11.4a, 1.11.4b, 1.11.9.2c, załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu decyzji pogrupował naruszenia według ich rodzaju i określił je jako: - skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas do jednej godziny - kara 1050,00zł, - skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne za każdą rozpoczętą kolejną godzinę - kara 1950,00zł, - przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne, o czas do jednej godziny – kara 700,00zł, - przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne za każdą następną rozpoczętą godzinę - kara 9900,00zł, - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerw przy wykonywaniu transportu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut – kara 600,00zł, - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerw przy wykonywaniu transportu drogowego za każde następne rozpoczęte 30 minut, - nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego: nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu - za każdy dzień, gdy nie ma wątpliwości co do zapisów na wykresówkach – kara 100,00zł, - kierowca okazał podczas kontroli wykresówkę niezawierającą pełnych danych o okresach pracy kierowcy - za każdą wykresówkę – kara 150,00zł, - nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli w przedsiębiorstwie za każdy dzień pracy kierowcy - kara 600,00zł, - wykresówka z danego dnia była zbyt długo zapisywana – za każdą wykresówkę, jeżeli wskutek tego kontrola była utrudniona –kara 150,00zł, - wykresówka z danego dnia była zbyt długo zapisywana – za każdą wykresówkę, jeżeli wskutek tego nie ma wątpliwości co do zapisów na wykresówce – kara 200,00zł. W decyzji jest 11 grup jednorodnych naruszeń, ale decyzja nie jest podzielona na punkty. W każdej grupie naruszeń organ opisał poszczególne stany faktyczne zakwalifikowane jako naruszenia ze wskazaniem daty i kierowcy oraz wyliczeniem czasu o jaki przekroczono wymagania ustawowe. Przy każdej grupie naruszeń podana jest kara za wszystkie naruszenia objęte daną grupą, czyli suma kar za opisane naruszenia, jednak bez przypisania konkretnych kar do konkretnych jednostkowych naruszeń. Jako podstawy prawne sum kar przy poszczególnych grupach naruszeń wskazane są przepisy załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a także niezależnie od daty naruszenia, art. 14 ust. 2, art. 15, art. 16 Rozporządzenie Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r.w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym /Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985r./ oraz art. 6, art. 7 i art. 8 Rozporządzenie Rady EWG nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r.w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego /Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985r./ Od tej decyzji odwołała się "A." spółka z o.o. Zarzuciła nieprawidłowości postępowania kontrolnego, zbyt późne powiadomienie o kontroli, brak wpisu o zakończeniu kontroli w książce kontroli. Zarzuciła ponadto wadliwe zastosowanie Rozporządzenia Rady /EWG/ 3820/85 do naruszeń, które miały miejsce w okresie od [...] do [...] lutego 2004r. tj. przed wejściem Polski do Unii Europejskiej. Spółka zarzucała też niewłaściwą interpretację przepisów Rozporządzenia co do "dziennego okresu prowadzenia pojazdu". Na wniosek spółki Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] maja 2005r. wstrzymał natychmiastową wykonalność decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] wydał rozstrzygnięcie, w którego komparycji wskazał, że odnosi się ono do decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.950,00zł. Rozstrzygnięcie zawiera 7 numerowanych punktów. Każdy punkt odnosi się do grupy ustalonych naruszeń. Co do 6 rodzajów naruszeń organ utrzymał w mocy decyzję I instancji, zaś co do jednego naruszenia uchylił decyzję I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 p. 1 i p. 2 KPA, art. 87 i art. 92 ustawy o transporcie drogowym /Dz. U. nr 204 z 2004r. poz. 2088/ oraz lp. 1.11.1., 1.11.5., 1.11.4., 1.11.9. ust.1 lit.c, 1.11.11. ust.2, 1.11.11. ust.1 lit.a, 1.11.9. ust.2 lit.a, b i c załącznika do tej ustawy, a także art. 3 ust. 1, art. 13, art. 15 ust. 2, 3, 5, 7 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz art. 6, 7, 8 i 9 cytowanego wyżej Rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r.w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, a także art. 6 i art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców /Dz. U. nr 92 z 2004r. poz.879/. W uzasadnieniu decyzji organ podzielił stwierdzone naruszenia na 7 grup stosując kryterium rodzaju naruszenia, przytoczył treść przepisów prawa tj. uregulowań zawartych w załączniku do ustawy o transporcie drogowym i rozporządzeniu Rady /EWG/ 3820/85, a następnie odniósł się do poszczególnych grup naruszeń. W każdej grupie naruszeń zanalizował przepisy dotyczące tej grupy naruszeń oraz rozważył wynikający z materiału dowodowego stan faktyczny, co do każdego naruszenia wynikającego z każdej zakwestionowanej wykresówki. Analiza ta każdorazowo kończy się stwierdzeniem, że doszło do opisanego naruszenia, nie zawiera jednak żadnych rozważań ani ustaleń, co do wysokości nałożonej kary. Już po zakończeniu uzasadnienia decyzja zawiera dwa stwierdzenia: "łączna kwota kary utrzymanej przez organ odwoławczy - 15.350,00zł" i "łączna kwota kary uchylonej i przekazanej do ponownego rozpoznania - 600,00zł". Tę decyzję "A." spółka z o.o. zaskarżyła w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzuciła: 1/ rażące naruszenie art. 138 § 1 i § 2 KPA przez wydanie decyzji w zakresie nie dotyczącym istoty sprawy i nie objętym rozstrzygnięciem organu I instancji; 2/ rażące naruszenie art. 107 § 1 i § 3 w związku z art. 140 KPA przez brak rozstrzygnięcia co do decyzji organu I instancji, brak powołania podstaw prawnych przy określonych naruszeniach oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji; 3/ rażące naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez zaakceptowanie rozstrzygnięcia polegającego na nałożeniu łącznej kary w wysokości nie przewidzianej przepisami prawa; 4/ naruszenie art. 136 KPA, 77 § 1 KPA, w związku z art. 140 KPA przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zakresie czasu pracy poszczególnych kierowców; 5/ naruszenie art. 80 kpc w związku z art. 140 KPA polegające na wadliwej ocenie materiału dowodowego; 6/ naruszenie przepisów rozporządzenia Rady /EWG/ 3820/85 polegające na ich zastosowaniu do zdarzeń zaistniałych przed 1 maja 2004r. tj. przed ich wejściem w życie w Polsce. Skarżąca wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji lub jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że ustawa o transporcie drogowym nie zna pojęcia kary łącznej, a jedynie pojęcie sumy kar określonej w art. 92 ust. 2 ustawy, która to suma nie może przekroczyć 15.000,00zł lub 30.000,00 w zależności od rodzaju kontroli. Obowiązkiem organu było zatem odrębne rozstrzygnięcie o karze za każde stwierdzone naruszenie z określeniem jej wysokości. Te przepisy naruszył organ I instancji orzekając nie przewidziane załącznikiem do ustawy kary łączne. Organ II instancji nie orzekł o decyzji I instancji ani o karze tylko o ustaleniach faktycznych, które legły u podstaw orzeczonych kar. Art. 138 KPA nie pozwala na uchylenie decyzji w części. Nie wiadomo czego dotyczy decyzja organu II instancji, gdyż z jej treści wynika, że dotyczy ona przesłanek rozstrzygnięcia, a nie rozstrzygnięcia. Zarzucił niewyjaśnienie stanu faktycznego z uwagi na brak udokumentowanego odczytu wykresówek, przy którym to odczycie organ oparł się wyłącznie na swojej wiedzy. W decyzji brak rozstrzygnięcia tj. wiążącego ustalenia konsekwencji stosowania prawa, a jej uzasadnienie ogranicza się do ponownej analizy poczynionych ustaleń. Decyzja nie zawiera też uzasadnienia prawnego, co do każdego z ustalonych naruszeń. Skarżąca podniosła ponadto, że do naruszeń, które miały miejsce przed wejściem Polski do Unii Europejskiej nie mogły być stosowane przepisy obowiązujące od daty wejścia do Unii. Takimi przepisami są rozporządzenia 3820/85 i 3821/85. Do oceny zdarzeń sprzed 1 maja 2004r. powinny być powołane przepisy ustawy o czasie pracy kierowców z 24 sierpnia 2001r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 z 2002r. poz. 1270/ dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenie prawa, skarga jest więc uzasadniona. Zasadny jest zarzut, że obie decyzje nie odpowiadają wymogom stawianym przez art. 107 § 1 i § 3 KPA. Zgodnie z powołanym przepisem decyzja administracyjna powinna zawierać m.in. powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne. Rozstrzygnięcie decyzji musi być sformułowane w taki sposób, aby możliwe było jego wykonanie /por. B. Adamiak J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" wyd. C.H.Beck, Warszawa 2003, str. 489/. NSA w wyroku z 30 czerwca 1998r. /I SA/Łd 1478/96 niepubl./ wskazał, że "rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji". Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W doktrynie przyjmuje się, że uzasadnienie decyzji ma przedstawiać trzy fazy rozumowania: 1/ wyjaśnienie zmierzające do ustalenia faktów, 2/ ustalenie ich znaczenia według normy prawnej, 3/ zastosowanie normy prawnej obowiązującej /por. cytowany Komentarz s.499/. Jako jedną z najistotniejszych wad uzasadnienia wymienia się "niepowiązanie uzasadnienia rozstrzygnięcia z rozstrzygnięciem decyzji". W sprawie niniejszej rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji obu instancji nie spełniają wymogów ustawy. Kontrolując decyzję II instancji stwierdzić należy, że zasadny jest zarzut skargi, iż nie rozstrzyga ona o przedmiocie sprawy i nie odnosi się do decyzji I instancji, czym narusza art. 138 § 1 p. 1 i 2 KPA. Przypomnieć należy, że przedmiotem sprawy administracyjnej było nałożenie kar pieniężnych za naruszenie przepisów prawa dotyczących czasu pracy kierowców i w tym przedmiocie orzekł organ I instancji. Organ II instancji nie odniósł się w swej decyzji w ogóle do rozstrzygnięcia organu I instancji /o nałożeniu kar pieniężnych/ tylko rozstrzygnął o ustaleniach poczynionych przez organ I instancji część uznając za prawidłowe, a część za niedostatecznie wyjaśnione. Dopisane kursywą na końcu decyzji wyjaśnienie określające "kwotę kar utrzymanych w mocy" i "kwotę kar uchylonych" nie spełnia wymogów stawianych decyzji II instancji. Decyzja II instancji zawierać musi rozstrzygnięcie wymienione w art. 138 KPA. Decyzją tą rozstrzygnięta zostaje sprawa administracyjna, ale zawsze poprzez stosowne orzeczenie o decyzji I instancji, bowiem organ odwoławczy w wyniku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy może orzekać tylko o mocy prawnej zaskarżonej decyzji. W sprawie niniejszej decyzja organu II instancji wymogu tego nie spełnia. W ten sposób na skutek wadliwej konstrukcji decyzja II instancji nie odnosi się do decyzji I instancji tylko do poczynionych w niej ustaleń faktycznych. Omawiana decyzja nie zawiera też oceny prawnej konkretnych stanów faktycznych wynikających z badanych wykresówek w świetle przepisów regulujących czas pracy kierowców obowiązujących w dacie używania kontrolowanych wykresówek, ani nie zawiera wniosków wypływających z takiej oceny, co do prawidłowości nałożenia kar przez organ I instancji. Wskazane wady decyzji stanowią naruszenia powołanych wyżej przepisów prawa procesowego /art. 107 § 1 i § 3 KPA oraz art. 138 § 1 p. 1 i p. 2 KPA/, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie uchylenie decyzji II instancji było uzasadnione. Działając na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd objął też kontrolą decyzję I instancji. Kontrolując decyzję organu I instancji wskazać należy, że nie zawiera ona rozstrzygnięcia o nałożeniu kar jednostkowych za każde z opisanych w jej uzasadnieniu naruszeń prawa, a wymogu tego nie spełnia nałożenie kary stanowiącej sumę niesprecyzowanych kar jednostkowych. W sytuacji stwierdzenia wielu podobnych naruszeń, z których każde podlega odrębnej karze, nałożenie jednej kary za całą grupę podobnych naruszeń bez ustalenia wysokości kary za pojedyncze naruszenie nie spełnia cytowanych wyżej wymagań stawianych rozstrzygnięciu. Jeżeli decyzja zawiera rozstrzygnięcie co do wielu przedmiotów /wielu kar pieniężnych za wiele naruszeń/, to musi być tak skonstruowana, aby wynikała z niej zasadność nałożenia każdej kary składającej się na całość rozstrzygnięcia. Aby decyzja była jasna i precyzyjna z jej uzasadnienia musi wynikać w jakiej wysokości i dlaczego za każde z wymienionych naruszeń zostaje nałożona konkretna kara. Również uzasadnienie decyzji I instancji nie spełnia wskazanych wyżej wymogów, gdyż nie zawiera najbardziej istotnego elementu polegającego na zastosowaniu powołanego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Organ poczynił ustalenia faktyczne, przywołał przepisy prawa, ale nie wskazał dlaczego te przepisy znajdują zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym i co z tego zastosowania wynika w szczególności w kwestii wysokości nałożonej kary. Tak skonstruowana decyzja jako wydana z naruszeniem art. 107 § 1 i § 3 KPA nie poddaje się kontroli, a to stanowi uchybienie procesowe mogące mieć wpływ na wynik sprawy i powoduje konieczność jej uchylenia. Wskazać należy ponadto, że Sąd uznał za zasadny zarzut skargi dotyczący wadliwie powołanej podstawy prawnej naruszeń, które miały miejsce przed 1 maja 2004r. Prawidłowość działania kierowcy w kontrolowanym okresie od [...] do [...] lutego 2004r. powinna być oceniana na podstawie przepisów obowiązujących w tamtej dacie, niezależnie od tego jak regulowały te kwestie późniejsze przepisy unijne obowiązujące od 1 maja 2004r. Ustalenia, co do przestrzegania przez kierowcę wymaganego prawem czasu pracy przed dniem 1 maja 2004r. powinny być zatem poczynione w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie stosowania konkretnych wykresówek i te przepisy powinny być powołane jako jedna z podstaw prawnych decyzji. Za nie zasadny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 77 KPA i niewyjaśnienia sprawy z uwagi na nieprzeprowadzenie dowodu w postaci zapisu odczytu wykresówek. Zasadniczym dowodem w sprawie dotyczącej badania przestrzegania przepisów o czasie pracy kierowców są wykresówki. Wykresówki są czytelne dla profesjonalistów, a decyzje dotyczące nieprzestrzegania przepisów o czasie pracy kierowców opierają się przede wszystkim na ustaleniach wynikających z analizy wykresówek. Analizę taką powinien przeprowadzić organ w oparciu o posiadaną wiedzę specjalistyczną, a wiedzę tę powinna też posiadać strona stosująca wykresówkę i będąca przedsiębiorcą transportowym. Dopiero w sytuacji, gdy dochodzi do sporu co do treści konkretnej wykresówki i wynikającego z niej stanu, konieczne może być sporządzenie szczegółowego zapisu odczytu. W sprawie niniejszej strona nie kwestionowała treści zapisów na wykresówkach, a jedynie wskazywała, że ich przyczyną był zepsuty tachograf. Sporządzenie zapisu odczytów z wykresówek nie przyczyniłoby się więc do wyjaśnienia sprawy. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że doszło w sprawie niniejszej do uchybień procesowych, które miały wpływ na wynik sprawy, zatem obie decyzje musiały zostać uchylone. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ rozważy zgromadzony materiał dowodowy, wskaże na czym polegało każde naruszenie prawa, określi karę jaką za każde naruszenie wymierza i wyjaśni jej wysokość. Ponieważ decyzja zawierać będzie w istocie wiele rozstrzygnięć częściowych co do każdego ze stwierdzonych uchybień, organ rozważy zasadność przyjęcia takiej systematyki decyzji, która sprawi, że będzie ona jasna i precyzyjna. Może się do tego przyczynić zastosowanie punktów i podpunktów. Zważywszy powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 p.1. lit.c p.p.s.a. Sąd uchylił obie zaskarżone decyzje i orzekł jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania decyzji w uchylonej części Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 i 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie w związku z § 18 ust. 1 p. 1 lit. a w związku z § 6 p. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej /Dz. U. nr 123 z 2002r. poz. 1058 z późn. zmianami/ i zasądził kwotę 461,00 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, kwotę 2400,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwotę 15 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej.