I OSK 1622/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II SAB/Go 4/06 odrzucające skargę W. S. na bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 16 i 19 września 1996 r. o przyznanie pomocy społecznej postanawia 1. uchylić zaskarżone postanowienie 2. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz adwokata A. G. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt zł) plus należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Postanowieniem z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II SAB/Go 4/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę W. S. na bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 16 i 19 września 1996 r. o przyznanie pomocy społecznej. W uzasadnieniu Sąd podał, iż skarżący przekroczył wynikający z art. 141 § 2 kpa termin do wniesienia zażalenia na bezczynność organu oraz wniósł wskazane zażalenie do niewłaściwego organu. Podniesiono, iż zgodnie z art. 37 § 1 kpa stronie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie wnoszone na mocy art. 37 § 1 kpa jest, jak podano, środkiem zaskarżenia odbiegającym w swej konstrukcji od zażaleń unormowanych w przepisach art. 141 – 144 kpa. Przedmiotem zażalenia jest bowiem nie postanowienie organu ogłoszone lub doręczone stronie, jak to ma miejsce w innych przypadkach, lecz pewien stan faktyczny i prawny istniejący w dacie upływu terminu. Przepis art. 37 § 1 jest tak sformułowany, że po upływie terminu załatwienia sprawy określonego w art. 35 p.p.s.a. strona może wnieść zażalenie niezależnie od tego, czy wyznaczono nowy, dodatkowy termin załatwienia sprawy, czy też tej czynności nie dopełniono. Z uwagi na brak w kpa przepisów określających termin do wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1, należy stosować przepis art. 141 § 2. Wskazano ponadto, iż warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 kpa. Niedokonanie powyższego skutkuje natomiast jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej na to postanowienie podniesiono naruszenie art. 113 § 1, 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez wydanie orzeczenia bez rozważenia zażalenia złożonego przez skarżącego na bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej do SKO w Zielonej Górze z dnia 6 grudnia 2005 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 37 § 1 i 141 § 2 kpa przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż do zażalenia na bezczynność stosuje się termin 7 dniowy, w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, iż zażalenie to może być wniesione w każdym czasie. Wnoszący skargę kasacyjną pełnomocnik wskazał ponadto na naruszenie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a przez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące odrzuceniem skargi z uwagi na niewniesienie przez skarżącego zażalenia w trybie art. 37 kpa, skierowanie go do niewłaściwego organu i niezachowanie terminu do złożenia zażalenia w sytuacji, gdy skarżący wniósł we właściwym czasie zażalenie w trybie 37 kpa i skierował je do właściwego organu. Podano dalej, iż również naruszony został art. 52 § 1 i 2 wraz z art. 58 § 1 pkt 6 tejże samej ustawy, gdyż z wykładni nie wynika, jakoby uprzednie wniesienie zażalenia w trybie art. 37 kpa było warunkiem wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżone postanowienie podlega uchyleniu. Zasadnym bowiem jest zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez sąd wojewódzki art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stwierdził, iż skarżący nie zachował terminu do wniesienia zażalenia. Nie ma racji sąd wskazując, iż podstawą prawną do obliczania terminu do wniesienia zażalenia w niniejszej sprawie jest art. 141 § 2 kpa. W zaistniałym stanie faktycznym taką podstawą prawną jest art. 37 § 1 kpa. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje natomiast, iż zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia może być wniesione w każdym czasie od chwili, gdy według strony organ jest w zwłoce do czasu wydania aktu lub podjęcia czynności. Odnosząc zatem powyższe do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący zażalenie wniósł we właściwym terminie. Nie można natomiast zgodzić się z podnoszonym przez wnoszącego skargę kasacyjną twierdzeniem, iż uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 kpa nie jest warunkiem wniesienia skargi na bezczynność organu. Wykładnia wskazanego artykułu stanowi o tym, iż w istocie spełnienie przedmiotowego wymogu warunkuje dopuszczalność wniesienia skargi. Odnosząc się zaś do wniosku, dotyczącego przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu w postępowaniu kasacyjnym wg norm przepisanych, postanawia się przyznać adwokatowi A. G. kwotę 180 zł wraz z należnym podatkiem od towarów i usług zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielone j z urzędu (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.