II SA/Bd 468/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Asesor WSA Anna Klotz ( spr.) Protokolant: Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lipca 2006 r. sprawy ze skargi Danuty K. i Jerzego K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżona decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących kwotę 755 ( słownie: siedemset pięćdziesiąt pięć ) złotych tytułem poniesionych kosztów sądowych. Danuta i Jerzy K. działając przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006r. nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze na podstawie 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 i art. 127 § 1 ustawy z dnia l4.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071, z 2000r., z późno zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 z późno zm.) w związku z odwołaniem skarżących od decyzji Starosty B. Nr [...] z dnia [...] 2006r., zatwierdzającej aneks do projektu budowlanego pt. wielorodzinny budynek mieszkalny wraz z częścią usługową i garażową w przyziemiu oraz urządzeniami budowlanymi na terenie dz. Nr [...] przy ul. [...] w B. dotyczący rozbudowy budynku - II etap - zwiększenie o 10 mieszkań wraz z garażami w przyziemiu. Organ odwoławczy w motywach uzasadnienia przytoczył definicję strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę zawartą w art. 28 ust. 2 w/w ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą stronami są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Organ biorąc pod uwagę rodzaj obiektu i jego usytuowanie na działce stwierdził, iż obszar oddziaływania obiektu ogranicza się tylko do działki inwestora. Z tego względu jedyną stroną w przedmiotowej sprawie jest inwestor tj. Przedsiębiorstwo "P." Sp. z o.o. z siedzibą w B. W skardze do Sądu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uważają, że posiadają prawa strony w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia aneksu do projektu budowlanego pt. wielorodzinny budynek mieszkalny wraz z częścią usługową i garażową w przyziemiu oraz urządzeniami budowlanymi na terenie dz. Nr [...] przy ul. [...] w B. Organ w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie w ocenie Sądu może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153 , poz. 1269 z późn. zm.) wynika, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy( art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 , Nr 153, poz.1270 ze zm.). W udzielonej odpowiedzi na skargę organ poinformował Sąd o tym, że część akt sprawy w tym projekt budowlany został przekazany do WSA w Bydgoszczy wraz z odpowiedzią na skargę Danuty i Jerzego K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006r. nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze. Sąd przeprowadził dowód z ww. akt administracyjnych i nie stwierdził, aby w rozpoznawanej sprawie został wyznaczony obszar oddziaływania obiektu. Z akt sprawy nie wynika również , które działki stanowią własność skarżących. W związku z powyższym na podstawie akt niniejszej sprawy nie sposób ocenić czy nieruchomości skarżących nie mieszczą się w obszarze oddziaływania powstającego obiektu. Co do zasady Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że nie każdy właściciel sąsiedniej działki w stosunku do projektowanego obiektu jest stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę . Ustawa prawo budowlane zawęża krąg podmiotów posiadających prawa strony inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Tak więc stroną będzie ten właściciel , którego nieruchomości znajdą się w obszarze oddziaływania obiektu. Należy przy tym mieć na uwadze, że przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W rozpoznawanej sprawie brak obszaru oddziaływania wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego uniemożliwia dokonanie oceny, czy skarżący są stroną postępowania w niniejszej sprawie. Organ przyjął w rozpoznawanej sprawie , że skarżący nie są stroną postępowania powołując się na okoliczności, które nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy. Zdaniem sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest bardzo lakoniczne i nieprzekonywujące . Decyzja nie spełnia wymagań wynikających z art. 107 K.p.a. Sąd podziela stanowisko organu , że wniesienie odwołania przez podmiot, który nie jest stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, powoduje konieczność wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w formie decyzji administracyjnej. Pogląd ten został utrwalony przez doktrynę. Zdaniem B. Adamiak dla ustalenia zasadności twierdzeń odwołującego się, że wydana decyzja narusza jego interes prawny lub obowiązek lub też, że żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, organ powinien rozpoznać odwołanie. Jeżeli organ odwoławczy, w wyniku rozpoznania odwołania, uzna bezzasadność twierdzeń odwołującego się, powinien decyzją umorzyć postępowanie odwoławcze na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 284). Poglad ten został wyjaśniony w uchwale NSA składu 7 sędziów z dnia 5 lipca 1999 r. (OPS 16/98, ONSA 1999, nr 4, poz. 119). W jego ocenie stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W ocenie Sądu zadaniem organu jest przy wydawaniu orzeczenia o umorzeniu postępowania odwoławczego wykazać dowody, które posłużyły do wydania rozstrzygnięcia np.: poprzez przywołanie mapy z numerami działek osób pozbawionych uprawnień strony , powołanie dokumentu z naniesionym obszarem oddziaływania. Kolejny powód, dla którego należało uchylić zaskarżoną związany jest z dopuszczalnością odwołania w niniejszej sprawie. Otóż w ocenie Sądu istnieją wątpliwości, czy odwołanie skarżących zostało wniesione w terminie. W aktach sprawy brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu I instancji. Natomiast z daty naniesionej na odwołaniu nie wynika, czy podanie zostało wniesione osobiście w siedzibie organu . Powyższe świadczy o tym, że organ nie badał, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Zestawienie daty wydania decyzji i dat naniesionych przez organ na odwołaniu wskazuje okres przekraczający 14 dni. W ocenie Sądu należy pamiętać przy badaniu dopuszczalności odwołania, że w sytuacji, gdy legitymację do wniesienia odwołania w jednej sprawie posiada więcej podmiotów (z reguły stron), a podlegająca zaskarżeniu decyzja nie została doręczona im wszystkim (strona została pozbawiona udziału w postępowaniu przed organem I instancji), to należy przyjąć, że termin do wniesienia odwołania dla strony pominiętej biegnie od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie, której zapewniono udział w postępowaniu (w istocie chodzi tu o najpóźniejszą datę doręczenia decyzji jednej ze stron - jeśli doręczenie następowało w różnych datach). W takim wypadku, bez względu na okoliczność, czy pozostałe podmioty wniosły odwołanie i w sprawie została wydana decyzja ostateczna, czy też stała się ona ostateczna z powodu jej niezaskarżenia, ochronę interesu podmiotu, któremu nie doręczono decyzji, zapewnia instytucja wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (por. E. Iserzon (w:) E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks..., s. 223-224; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 573). Takie stanowisko przyjmuje także orzecznictwo sądowe. W wyroku z dnia 16 lipca 2002 r. (II SA 2230/00, niepubl.) NSA podkreślił, iż "stronie, która nie brała udziału w postępowaniu I-instancyjnym, przysługuje prawo do wniesienia odwołania wówczas, gdy podmiot ten, któremu organ nie doręczył ani nie ogłosił decyzji (a jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a.) wnosi odwołanie w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono. Po upływie tego terminu stronie przysługuje jedynie wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a." (por. także wyr. NSA z dnia 27 sierpnia 1999 r., IV SA 1758/97, niepubl.; wyr. NSA z dnia 13 lipca 1999 r., IV SA 703/97, niepubl.; wyr. NSA z dnia 13 sierpnia 1998 r., IV SA 1094/96, niepubl.). W świetle powyższego Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 , Nr 153, poz.1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 stwierdził , że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i na podstawie art. 200 zasądził koszty postępowania sądowego.