VI SA/Wa 1028/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2006 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją z dnia [...] lutego 2006 roku nr [...] odmówił T. K. wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych. Organ I instancji wskazał, iż w przypadku wnioskodawcy nie zachodzą okoliczności, od których przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U z 2004r., poz. 525 ze zm.) uzależnia wydanie pozwolenia na broń palną sportową. Wskazane przez stronę argumenty nie przekonały go o konieczności rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z jej wnioskiem. Po rozpatrzeniu odwołania T. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lutego 2006 roku, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, przedstawione przez T. K. argumenty nie przekonują o konieczności wyposażenia go w indywidualną broń sportową. W szczególności nie są takimi rekreacyjne uprawianie strzelectwa przez skarżącego i to jedynie w ramach macierzystego klubu, czy przywiązanie do konkretnych egzemplarzy broni. Rekreacyjną formę strzelectwa strona może z powodzeniem kontynuować na dotychczasowych zasadach tj. przy wykorzystaniu broni klubowej. Co do niespełnienia przez broń klubową oczekiwań strony odnośnie jakości organ II instancji stwierdził, że przyznanie takiej okoliczności samoistnej przesłanki przemawiającej za wydaniem pozwolenia na broń prywatną oznaczałoby konieczność wydania takich pozwoleń każdej osobie deklarującej niezadowolenie z broni klubowej. Na stanowisko organów policji nie może mieć też wpływu ustawodawstwo innych krajów, albowiem nie jest ono dla nich wiążące. Pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym. Dowodzi tego sam fakt reglamentowania dostępu do broni. Ustawodawca ograniczając swobodny dostęp do broni miał na uwadze ochronę interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Interes obywatela w uzyskaniu pozwolenia na broń musi ustąpić interesowi społecznemu, który przejawia się w tym, aby pozwolenia takie otrzymywały osoby, które wykażą, iż brak własnej broni uniemożliwia im uprawianie strzelectwa. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym, Komendant Główny Policji uznał, iż nie zachodzą dostateczne przesłanki do wydania T. K. pozwolenia na broń sportową. Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 roku złożył T. K. wnosząc o jej uchylenie i wydanie rzeczonego pozwolenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji przez przyjęcie, że dostęp do broni jest reglamentowany, w związku z czym uzyskanie na nią pozwolenia może nastąpić w szczególnej sytuacji, naruszenie przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie podczas wydawania zaskarżonej decyzji słusznego interesu obywatela, w sytuacji, kiedy wskazana decyzja jest aktem opartym na uznaniu administracyjnym. Komendant Główny Policji dopuścił się ponadto naruszenia przepisu art. 80 kpa. Ocenił bowiem dowolnie przytoczone przez stronę argumenty na poparcie wniosku o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego, Komendant Główny Policji wydał właściwe rozstrzygnięcie. Poczynione przez niego ustalenia są prawidłowe i wyczerpujące. Znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. Trafnie organy Policji przyjęły, że podstawą materialnoprawną decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną stanowi art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., poz. 525 ze zm.). Zgodnie z jego brzmieniem organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o to pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Prawo do posiadania broni należy do kategorii uprawnień (swobód) obywatelskich, których realizacja uwarunkowana jest uzyskaniem pozwolenia właściwych organów, w tym przypadku organów Policji (art. 9 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). W art. 15 ust. 1 ustawy określono kategorie osób, którym pozwolenie na broń nie może być wydane nawet wtedy, gdy przedstawione przez nie okoliczności faktyczne uzasadniałyby wydanie pozwolenia. Brak jednak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). Oznacza to uznaniowy charakter decyzji. Jednakże uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organu rozstrzygającego, w tym także odwoławczego, od zbadania wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie oparte zostało na właściwie zgromadzonym materiale dowodowym. Organ należycie wyjaśnił i właściwie ocenił przytoczone przez skarżącego argumenty na poparcie wniosku o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Rozważył także jego słuszny interes, ale także interes społeczny. Zgodzić się należy z Komendantem Głównym Policji, że przynależność do klubu strzeleckiego, udział w treningach i klubowych zawodach strzeleckich nie mogą być jedyną i wystarczającą okolicznością uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń w trybie indywidualnym. Rekreacyjne uprawianie strzelectwa może być realizowane z broni klubowej. Podobnie emocjonalne związanie z bronią znajdującej się w depozycie nie może stanowić podstawy uzasadniającej udzielenie pozwolenia na broń. Powstaje więc zagadnienie, jakie okoliczności faktyczne uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. W warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwoleń na broń podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego wyłącznie osobiste predyspozycje, zamiłowania, czy też życzenia osoby ubiegającej się o takie pozwolenia nie mogły być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń. W orzecznictwie przyjęto, że okolicznościami faktycznymi uzasadniającymi wydanie pozwolenia na broń było zaistnienie zagrożenia życia lub zdrowia wnioskodawcy wynikające z rodzaju wykonywanej pracy lub charakteru zajęcia, przy czym stopień zagrożenia musiał być oczywiście wyższy od niebezpieczeństwa, na jakie narażony był przeciętny obywatel, a także innej szczególnej sytuacji wyróżniającej daną osobę z ogółu społeczeństwa. Musi ona wykazać, że ma rzeczywistą, ponadprzeciętną potrzebę jej posiadania. Posiadanie w przeszłości broni palnej sportowej nie uzasadnia automatycznego wydania pozwolenia. Organ ponownie ocenia przytoczone okoliczności na uzasadnienie wydania pozwolenia posiadania broni palnej sportowej. Przynależność do klubu strzelectwa sportowego, posiadanie licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego czy patentu strzeleckiego na terenie całego kraju nie jest wystarczającą okolicznością uzasadniającą udzielenie pozwolenia na broń palną sportową w trybie indywidualnym. Prowadzące swoją statutową działalność kluby strzelectwa sportowego zobowiązane są do zapewnienia swoim członkom optymalnych warunków do jej realizacji w tym zabezpieczenia odpowiedniego rodzaju i ilości broni sportowej, która będzie adekwatna do stopnia wyszkolenia poszczególnych zawodników jak i zapewni im dalsze podnoszenie kwalifikacji i umiejętności strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywiste potrzeby posiadania broni sportowej wyróżnić można przykładowo instruktora lub inną osobę o ponadprzeciętnych potrzebach posiadania broni sportowej. Przechodząc do rozpoznawanej sprawy, to skarżący powinien wykazać, że w jego sprawie zaistniały przesłanki do wydania mu pozwolenia na broń palną sportową. Tego rodzaju przesłanek skarżący nie wskazał. Wprawdzie skarżący osiąga dobre wyniki, ale tylko w ramach zawodów klubowych. Skarżący nie wykazał, aby brał udział w zawodach na innych obiektach strzeleckich. Okazane na rozprawie dyplomy dotyczą okresu po wydaniu decyzji i to też w S. Wbrew zarzutom skarżącego, w rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne, mające znaczenie dla sprawy, zostały ocenione przez organy Policji zgodnie z wyrażoną w art. 80 k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów, a dokonanej ocenie nie można przypisać cech dowolności. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.