II SA/Kr 367/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi J. K. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2003 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] 2002 r. Nr [...] w części odmawiającej ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w [...] oznaczonego w ewidencji gruntów nr A pod budowę ogrodzenia od ulicy [...] na odcinku AB; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej J. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE. Decyzją z dnia [...].2002r., znak [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...], na podstawie art. 40 ust. l i 3, art. 42 ustawy z dnia 7.07. 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999r., póz. 139 z późniejszymi zmianami ) oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku J. K. i S. K. zgodnie z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego miasta Staszowa uchwalonym uchwałą Nr XXVII/247/93 Rady Miejskiej w Staszowie z dnia 28.12.1993r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Tarnobrzeskiego Nr 2 z dnia 10.02.1994r. - ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w Staszowie oznaczonego w ewidencji gruntów nr A pod budowę ogrodzenia od ulicy [...] na odcinku BC natomiast odmawiam ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w [...] oznaczonego w ewidencji gruntów nr A pod budowę ogrodzenia od ulicy [...] na odcinku AB. W osnowie decyzji wskazano też , że zgodnie z obowiązującym, wyżej powołanym planem miejscowym, teren na którym przewidziano zamierzoną inwestycję oznaczony jest na planszy graficznej planu symbolami B - " Teren projektowanej i istniejącej zabudowy mieszkalnej z usługami nieuciążliwymi" oraz C - " Teren istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkalnej ( w przewadze jednorodzinnej ). Zabudowa 2-3 kondygnacyjna. Projektowane nowe ulice wg. proponowanego przebiegu podanego na planszy podstawowej MPO. Obszar ochrony konserwatorskiej ". Podano w niej również warunki jakie należy uwzględnić przy projektowaniu przedmiotowej inwestycji, stwierdzono że linie rozgraniczające teren zamierzonej inwestycji wyznaczono na załączniku graficznym Nr l symbolami ABC w skali l : 500, stanowiącym integralną część niniejszej decyzji, która jest ważna do dnia 04.11.2003r., o ile nie nastąpi wcześniejsze stwierdzenie jej wygaśnięcia odrębną decyzją administracyjną, a także wskazano iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( zgodnie z art.46 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ) nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a wnioskodawca, który nie uzyskał prawa do terenu nie może wnosić roszczeń o zwrot nakładów poniesionych w związku z otrzymaną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami wyżej wskazanego Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...] w części wyznaczonej w załączniku graficznym Nr [...] oznaczonym symbolami BC oraz spełnia w tym zakresie wymogi określone w art. 41 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W pozostałej części działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr A na odcinku AB odmówiono ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia tego planu miejscowego, z uwagi na projektowany układ komunikacyjny. Powyższa decyzja organu pierwszej instancji została zaskarżona przez J. K. i S. K. którzy wnosząc w terminie odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] domagali się jej uchylenia w części dotyczącej odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr A na odcinku i AB. Skarżący wskazywali, że i w 2001 r. kupili działkę nr A, sąsiadującą z ich posesją. Przed zakupem na działce było dzikie wysypisko śmieci oraz bezprawnie usytuowane garaże. Po uporządkowaniu działki odwołujący się chcieli ją ogrodzić, aby zapobiegać dalszej dewastacji. Odmowa ustalenia warunków zabudowy jest dla odwołujących się krzywdząca, bowiem ich zdaniem, przewidziana ustaleniami planu droga, jaka ma być realizowana na części działki nr ewid. A, na pewno nie zostanie wybudowana, bo to droga do nikąd. W ocenie odwołujących się, we wszystkich pismach organu pierwszej instancji widać prywatę, arogancję i brak kompetencji. Decyzją z dnia [...].2003r.,Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu J. K. i S. K. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...].2002r. znak [...], na podstawie 138 § l pkt l k.p.a. -utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji nawiązano do wydanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia oraz zarzutów odwołania .Rozpatrując jego zasadność , po analizie akt sprawy i art. 32 ust.4 pkt l, art. 30 ust.l pkt 2 i ust. 3, wskazano na bezsporny fakt wystąpienie przez inwestorów z rozpoznawanym wnioskiem w związku z treścią decyzji z dnia [...].2001r., znak [...], którą po zgłoszeniu przez J. K. i S. K. zamiaru budowy ogrodzenia na działce nr A w [...] od strony ul. [...] nałożono na nich obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, a także powołano treść art. 40 ust.l, art. 43 i art.46a ust.l pkt l ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U.z 1999r. Nr 15, poz. 139 z póź.zm ). Jak wyjaśniono w dalszych rozważaniach, z przytoczonych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decydujące znaczenie ma fakt zgodności bądź sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami prawa, zaś w myśl art. 2 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalane jest przeznaczenie terenu i zasady zagospodarowania terenu. Analiza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie wykazuje, że projektowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie na działce nr ewid .A ogrodzenia od strony ulicy [...] jest zgodne z ustaleniami planu na odcinku oznaczonym w załączniku graficznym literami BC, natomiast nie jest zgodne z ustaleniami planu na odcinku oznaczonym literami AB . Wskazana dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego działka położona jest bowiem na obszarze oznaczonym w rysunku planu symbolami: B- "Teren projektowanej i istniejącej zabudowy mieszkalnej z usługami" oraz C- "Teren istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkalnej /w przewadze jednorodzinnej/. Zabudowa 2-3 kondygnacyjna. Projektowane nowe ulice wg proponowanego przebiegu podanego na planszy podstawowej M P O Obszar ochrony konserwatorskiej". Z załączonego do akt sprawy uwierzytelnionego fragmentu rysunku obowiązującego planu wynika, iż na części działki nr ewid. A projektowany jest układ komunikacyjny - ulica lokalna. Zgodnie z ustaleniami planu projektowany układ komunikacyjny, przebiegający m.in. przez część działki nr ewid. .A, obsługiwać będzie w przyszłości projektowane tereny budownictwa jednorodzinnego, oznaczone na planszy graficznej planu symbolami: B i C a także tereny oznaczone symbolami: D -"Teren projektowanej zieleni urządzonej. Dopuszczalna funkcja dodatkowa-parkingi samochodowe", E -"Teren istniejącej przepompowni ścieków" i F -"Teren projektowanego parkingu samochodowego". Wobec powyższego organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że projektowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stałego ogrodzenia na odcinku oznaczonym w załączniku graficznym decyzji literami AB, jest sprzeczne z ustaleniami planu, bowiem zgodnie z planem w tej części działki projektowany jest układ komunikacyjny ( ulica lokalna ), a jego decyzja została wydana została wydana zgodnie z art. 43 i 46a ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym . Nawiązując do treści odwołania podkreślono ponadto, iż plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym i jako akt prawa miejscowego kształtuje ład przestrzenny na terenie gminy ( art.87 ust.2 Konstytucji RP i art.7 omawianej ustaw ). Ta funkcja decyzji, t.j. zgodność z miejscowym przepisem planistycznym, ma istotne znaczenie, skoro z jednej strony nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie pozostaje w kolizji z ustaleniami planu, z drugiej zaś strony - sprzeczność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami planu powoduje jej nieważność ( art. 46a ust. l pkt 1). Podzielając stanowisko strony odwołującej się, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny wskazano jednakże, że uprawnienia te mogą być jednakże wykonywane w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego ( art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ) Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które wraz z innymi przepisami kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości ( art.33 tej ustawy ) wyznaczają granice korzystania z rzeczy, stanowią podstawę do ograniczenia swobody w wykonywaniu prawa własności ( art. 140 kodeksu cywilnego ). Powyższe nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności, a podnoszona przez odwołujących się argumentacja, iż gmina nigdy nie wybuduje drogi przewidzianej do realizacji ustaleniami obowiązującego planu i wobec tego jedynie obecni właściciele nieruchomości winni decydować o przeznaczeniu- terenu, w tym wybudowaniu ogrodzenia celem zapobiegania dewastacji - pozostaje bez związku z zaskarżonym rozstrzygnięciem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest bowiem jawny i każdy inwestor, a zatem i skarżący przed zakupem w 2001 r. działki nr A , mogli się z nim zapoznać przed podjęciem decyzji inwestycyjnej, bowiem ryzyko związane z prawidłową oceną konsekwencji wynikających z zapisów planu obciąża zainteresowanych. Wykorzystanie tego terenu na inne cele ( budowa ogrodzenia) wymagałoby zmiany obowiązującego planu. Ustalenia obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego nie mogą być zaś kwestionowane, a także zmieniane w postępowaniu administracyjnym, bowiem zostały sprecyzowane na etapie sporządzania i zatwierdzania planu, w trybie przewidzianym dla tego typu opracowań. O przystąpieniu do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak też o zmianie już istniejącego, rozstrzyga rada gminy w formie uchwały i do tego organu należy kierować wszelkie wnioski. Zgodnie z art. 12 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy rada gminy podejmuje rozstrzygnięcie w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub o zmianie już istniejącego w własnej inicjatywy lub na wniosek, przy czym z wnioskiem takim może wystąpić każdy. Wnosząc w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie -Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...].2003r., Nr [...], J. K. oraz S. K. domagali się jej uchylenia w części dotyczącej odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na odcinku zaznaczonym w załączniku graficznym literami AB. Skarżący uznając za błędne wywody zawarte w uzasadnieniu decyzji wskazywali, że powołany w nim plan utracił ważność z dniem [...].2002r., zaś ograniczenie prawa własności w tym konkretnym przypadku stanowi nadużycie władztwa planistycznego, rażąco narusza zasady współżycia społecznego pozbawiając ich władztwa nad rzeczą. Jak wyjaśniali, w latach 70-tych ubiegłego wieku część działki nr A na odcinku AB została przewidziana pod układ komunikacyjny. Projekt ten powielano w kolejnych planach inwestycyjnych Gminy [...] pomimo, że nie przewidziano na ten cel stosownych środków finansowych , co dotyczy także stanu obecnego. Aktualnie Gmina [...] nie ma także środków finansowych na opracowanie nowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd wnioski mieszkańców w sprawie zmiany przeznaczenia terenów nie mogą być uwzględnione. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosił o jej oddalenie jako bezzasadnej, prezentując przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie oraz stanowisko analogiczne do zajmowanego w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania dotyczących utraty ważności przez miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dodatkowo wyjaśniono iż stosownie do art. 67 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy 1.01.1995r. tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie z zastrzeżeniem ust. 2. Stosownie do art. 67 ust. l a tej ustawy jeżeli w terminie , o którym mowa w ust. l rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, plan którym mowa w ust. l zachowuje ważność, w granicach objętych uchwałą do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy, t.j. do 31.12.2003r. Do akt sprawy dołączono Uchwałę NR IV/25/02 Rady Miejskiej w Staszowie z dnia 30.12.2002r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( k. [...] ) oraz Uchwałę Nr XIV/139/99 Rady Miejskiej w Staszowie z dnia 21.12.1999r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Staszów ( k. [...] a ). W piśmie z dnia [...].2006r. skarżący wnieśli o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] .2006r., Nr [...], wydanej w innej zainicjowanej ich wnioskiem sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji na działce nr A w [...] budowy budynku usługowa-handlowego, na okoliczność oczywistej sprzeczności pomiędzy wnioskami wywodzonymi przez organ pierwszej i drugiej instancji z tego samego dokumentu jakim był brany pod uwagę w niniejsze sprawie ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w odniesieniu do przedmiotowej działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje . Zgodnie z treścią art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a. ) uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a. ). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. -następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów. Mając na uwadze treść opisanych wyżej orzeczeń, okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania zarzuty skargi należy uznać po części za trafne. Pozytywna ocena ich zasadności nie dotyczy zarzutu wydania rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji na podstawie ustaleń nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, który skarżący zgłosili dopiero w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W omawianej kwestii obszerne wywody zawarto w odpowiedzi na skargę z powołaniem stosownych dokumentów, fakt wydanie wskazanych w niej uchwał , czy walor dowodowy dostępnych w aktach sprawy ich odpisów nie jest przez skarżących kwestionowany, a uwzględniając podane okoliczności stanowisko prezentowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w kwestii ważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia należy uznać za trafne. Odnośnie wniosku dowodowego zgłoszonego przez skarżących w piśmie z dnia [...].2006r. należy wskazać, iż art. 106. § 3 p.p.s.a. stanowi o możliwości przeprowadzenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym z urzędu lub na wniosek stron dowodów uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie,. Powyższy przepis należy jednakże interpretować z uwzględnieniem art. 135 p.p.s.a., który wyznaczą kompetencje Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ograniczając ją do kontroli i orzekania w granicach sprawy, co miało wpływ na pominięcie powyższego wniosku. Treść decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].2006r., Nr [...] nie ma znaczenia dla prawidłowości zaskarżonej decyzji i poprzedzającego jej wydanie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, zaś jakakolwiek analiza porównawcza wydanych w różnych postępowaniach aktów administracyjnych przekracza granice rozpoznania i rozstrzygania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie. Na występujące w sprawie uchybienia naprowadzają natomiast zarzuty skarżących wskazujące w konkretnym przypadku na wystąpienie sytuacji, którą określają jako nadużycie władztwa planistycznego. O ile co do zasady charakter , moc wiążąca oraz wpływ postanowień miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego na sposób wykonywania prawa własności został prawidłowo omówiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podobnie jak kwestia trybu wprowadzania zmian, o tyle w swych rozważaniach organ niesłusznie pominął regulację zawartą w art. 37 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz. 139 z późniejszymi zmianami ). Stanowił on ust. l , że tereny, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala inne przeznaczenie, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem, chyba że w planie ustalono zasady ich tymczasowego zagospodarowania, zaś w ust. 2 iż w przypadku ustalenia w planie zasad, o którym mowa w ust. l, wójt, burmistrz albo prezydent miasta orzeka, w drodze decyzji, o sposobie tymczasowego zagospodarowania terenu. W tym kierunku w zaskarżonej decyzji brak jakichkolwiek rozważań czy stosownych ustaleń, które winny zostać uwzględnione przy rozstrzygnięciu sprawy. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego merytoryczne orzekanie o zasadności wniosku skarżących w zakresie objętym odmową ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji, co wynika także z art. 3 p.p.s.a., art. 145 - 152 p.p.s.a. i art. 154 p.p.s.a. , zaś stwierdzone naruszenia prawa materialnego, któremu towarzyszy uchybienie wymogom przewidzianym w art. 7 k.p.a. uzasadnia w myśl art. 145 § l pkt l a i c p.p.s.a. uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].2003r., Nr [...] W sprawie niniejszej zachodzą także przesłanki do uchylenia w zaskarżonej odwołaniem części decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...].2002r., znak [...], przy wydaniu której art. 37 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym również został pominięty. W ślad za tym organ pierwszej instancji uchybił obowiązkom wynikającym z art. 7 k.p.a. oraz wydał decyzję, którą cechują też inne wadliwości. Wymogi jakim winna odpowiadać ze względów formalnych każda decyzja, w tym mająca za przedmiot ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określił ustawodawca w art. 107 § l zdanie pierwsze k.p.a, który przewiduje, że decyzja winna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Ponadto z art. 107 § 3 k.p.a. stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji winno w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Decyzja organu pierwszej instancji , która winna obejmować rozstrzygnięcie o żądaniu wniosku, zawiera w swej osnowie elementy oraz pouczenia nie mające takiego charakteru, Co do uzasadnienia jest ono lakoniczne, nie wspomina o wynikach postępowania incydentalnego w sprawie uzgodnienia, w decyzji brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a załącznik Nr l graficzny nie został podpisany .W świetle z art. 107 § l k.p.a. należy uznać, że do momentu podpisanie przez osobę reprezentującą organ administracyjny sporządzony akt nie wchodzi do obrotu prawnego i może być traktowany jedynie jako projekt decyzji. W sytuacji, w której integralną częścią decyzji czyni się dokument, nie objęty jej treścią, mający postać załącznika, należy uznać iż także ten dokument traktowany jako integralna część decyzji musi zostać opatrzony podpisem osoby reprezentującej organ administracyjny wydający decyzję. W sprawie niniejszej integralną część decyzji - także odmownej, stanowi załącznik graficzny w postaci kopii mapy zasadniczej, który nie został podpisany przez osobę reprezentującą organ administracyjny wydający decyzję. Powyższe narusza art. 107 § l kpa oraz powoduje iż w tej części akt administracyjny nie istnieje. Wskazanych wyżej istotnych uchybień nie dostrzegł organ drugiej instancji, który niezależnie od tego stwierdzonych uprzednio wadliwości, także i z tej przyczyny wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 138 § l pkt l k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 145 § l pkt l a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono jak w pkt II. Sentencji wyroku zgodnie z art. 200 p.p.s.a.