VI SA/Wa 880/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2006 r. sprawy ze skarg "E" Sp. j. Z.D., M.K. [...]z siedzibą w [...] na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. o numerach [...],[...][...] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oraz piwa 1. uchyla zaskarżone decyzje oraz utrzymane nimi w mocy decyzje Prezydenta [...]z dnia [...] listopada 2005r. nr [...][...][...] 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Zaskarżonymi do tutejszego Sądu decyzjami z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...][...][...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez Z. D. i M. K. [...]"E." spółka jawna z siedzibą w [...] od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2005 r. o numerach – odpowiednio: [...][...][...] cofających skarżącym zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczym, usytuowanym przy ul. P. w [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – utrzymało w mocy w/w decyzje organu I instancji. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzjami z [...] kwietnia 20004 r. o numerach: [...][...][...] Panowie Z. D. i M. K. prowadzący działalność gospodarczą - [...] "E." spółka jawna, otrzymali zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych – odpowiednio: o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz powyżej 18% alkoholu - przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczo - monopolowym, usytuowanym przy ul. P. w [...], z terminem ważności od 26 kwietnia 2004r. do 25 kwietnia 2014r. W dniu 26 października 2004r. do Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...] wpłynął wniosek [...] Oddziału Terenowego Straży Miejskiej [...] o cofnięcie w/w zezwoleń. Podstawą wniosku był stwierdzony w dniu [...] pażdziernika 2004r. przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej fakt sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej przez sprzedawczynię wymienionej placówki handlowej. Z notatki służbowej sporządzonej przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej wynikało, że w trakcie pełnienia w tym dniu służby patrolowej, ok. godziny 19,00 zauważyli mężczyznę "pod dużym wpływem alkoholu", który nabył w w/w sklepie wino marki "M." o zawartości 13% alkoholu. W toku dalszych czynności mężczyzna ten, którym okazał się być Pan D. F., wskazał na Panią M. Z. – ekspedientkę sklepu skarżącej spółki, jako na osobę, która dokonała sprzedaży alkoholu. Pani M. Z. przyznała, iż sprzedała alkohol w/w mężczyźnie. Funkcjonariusze udali się wraz z Panem D. F. do Komendy Rejonowej Policji [...] celem zbadania zatrzymanego na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. W wyniku badania stwierdzono 3,30 ‰ zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. Po badaniu Pan D. F. został przewieziony do Izby Wytrzeźwień. Powyższe zawiadomienie stało się podstawą do wszczęcia przez organ w dniu 17 listopada 2004 r. z urzędu, na podstawie art. 18 ust.10 pkt1 lit a) Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi trzech postępowań administracyjnych w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. W toku tych postępowań administracyjnych przesłuchano w charakterze świadka Panią M. Z., która zeznała, że w momencie zakupu alkoholu nabywca nie wykazywał oznak nietrzeźwości. Ponadto oświadczyła, że brała udział w szkoleniu organizowanym dla prowadzących sprzedaż alkoholu oraz że w sprawie sprzedaży alkoholu w dniu [...]października 2004r. była przesłuchiwana w Komendzie Rejonowej Policji. W toku dalszych czynności organ administracji uzyskał kopie dokumentów zebranych w trakcie dochodzenia prowadzonego wobec Pani M. Z. o popełnienie czynu z art. 43 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi tj kopię notatki służbowej sporządzonej przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej i protokołów ich zeznań oraz kopię protokołu użycia alkomatu. W dniu 20 września 2005r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] – [...] poinformował organ, że w dniu 24 lutego 2005r. w sprawie [...] przeciwko M. Z. został skierowany do Sądu akt oskarżenia (k. 66). Pismem z dnia 16 czerwca 2005r. radny dzielnicy O. wyraził swoją opinię w przedmiocie zakończonych postępowań administracyjnych oraz zwrócił się do organu z prośbą o jej uwzględnienie przy wydawaniu decyzji. W piśmie tym wskazał, że - w jego ocenie- zdarzenie z dnia [...] października 2004r. było wynikiem pomyłki sprzedawcy a nie świadomym łamaniem przepisów. Ponadto, pismem z dnia 17 czerwca 2005 r., Towarzystwo Inicjatyw Społecznych przedstawiło swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie podnosząc, że skarżący wspierają społeczność lokalnej dzielnicy udzielając bezinteresownej pomocy najuboższym i poszkodowanym przez los. W dniu 4 lipca 2005r. wpłynął do organu kolejny wniosek Straży Miejskiej o cofnięcie skarżącym pozwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych z powodu ujawnienia w dniu [...] czerwca 2005r. sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej (k.42). Wniosek ten wraz z dowodami zgromadzonymi w tym zakresie nie był podstawą wszczęcia nowych postępowań, ale stanowił materiał dowodowy, który został wzięty pod uwagę w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Na podstawie zebranego materiału dowodowego Prezydent [...] – działając na podstawie przepisu art. 104 k.p.a. i art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) – opisanymi wyżej decyzjami z dnia [...] listopada 2005 r., cofnął skarżącej spółce zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz piwa. W uzasadnieniu decyzji Prezydent [...] stwierdził, iż z analizy materiału dowodowego dostarczonego przez Prokuraturę Rejonową [...], tj z treści notatki służbowej funkcjonariusza Straży Miejskiej, protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie, protokołu przesłuchania świadka oraz badania alkomatem ustalono ponad wszelką wątpliwość, że w dniu [...] października 2004r. ekspedientka -Pani M. Z. dokonała sprzedaży osobie nietrzeźwej, co potwierdziła w trakcie zeznań złożonych w dniu [...] grudnia 2004r. Powołując się na przepis art. 46 ust.3 ustawy organ stwierdził, że osoba dokonująca zakupu napoju alkoholowego bez wątpienia znajdowała się w stanie nietrzeźwości, co potwierdza wynik przeprowadzonego u niej badania. Ponadto zaakcentowano, że dane zawarte w protokole pomiaru potwierdzają informacje podane przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej z których jeden ocenił stan osoby zatrzymanej jako "pod dużym wpływem alkoholu" a drugi stwierdził, że "zauważyliśmy osobę pod wpływem alkoholu wychodzącą ze sklepu z winem (...)". W ocenie organu do cofnięcia zezwoleń wystarczający jest sam fakt sprzedaży alkoholu osobie która jest nietrzeżwa bez konieczności udowadniania , iż sprzedaż została dokonana świadomie. Odnosząc się do pism nadesłanych przez radnego oraz T. organ stwierdził, że nie dostarczają dowodów mogących posłużć do zmiany oceny stanu faktycznego. Brak orzeczenia Sądu w sprawie karnej prowadzonej przeciwko Pani M. Z., zdaniem organu, nie powoduje konieczności zawieszenia postępowania administracyjnego bowiem oba postępowania są autonomiczne, co oznacza, że w postępowaniu administracyjnym dokumentacja postępowania karnego nie musi być badana. Zdaniem Prezydenta [...] naruszenie zakazu sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej w sklepie przy ul. P. w dniu [...] października 2004 r. zostało w postępowaniu administracyjnym, a także w postępowaniu prokuratorskim – udowodnione. Natomiast odnośnie sprzedaży napojów alkoholowych osobie nietrzeźwej, co miało mieć miejsce w dniu [...] czerwca 2005 r. w tym samym sklepie organ wskazał, że nie można ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że doszło do takiego zdarzenia. Według Prezydenta [...] regulacja zawarta w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest jednoznaczna i nie pozostawia organowi miejsca na wydanie decyzji w ramach uznania administracyjnego. Pismem z dnia 27 grudnia 2005 r. Pan M. K., działając w imieniu spółki wniósł odwołanie od w/w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2005 r. W uzasadnieniu odwołania - wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji podniósł, że do dnia złożenia odwołania nie zapadł wobec ekspedientki wyrok karny. Ponadto wskazał, że pomimo braku paragonu z kasy fiskalnej Pani Z. przyznała się do sprzedaży wina i rzetelnie wyjaśniła stan sprawy. Odwołujący się zaakcentował, że do chwili obecnej nie było zastrzeżeń do pracy sklepu a w maju 2005 r. sklep otrzymał certyfikat Rzetelnego Sprzedawcy przyznawany sklepom konsekwentnie odmawiającym sprzedaży alkoholu nieletnim. Zdaniem strony, zaistniały incydent był wynikiem fatalnej pomyłki sprzedawcy w ocenie trzeźwości klienta a nie świadomego działania. Strona zaakcentowała, że cofnięcie zezwoleń spowoduje zamknięcie placówki a w konsekwencji zwolnienie zatrudnionych w niej pracowników. W wyniku rozpatrzenia złożonych odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzjami z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...][...][...] utrzymało w mocy zaskarżone decyzje Prezydenta [...] cofające zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu w/w decyzji organ odwoławczy – powołując się na dyspozycję przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - stwierdził, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego uznać należy, że naruszenie zakazu sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej w sklepie skarżącej zostało udowodnione w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem organu odwoławczego, bezsporne ustalenie przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej, że dokonana była sprzedaż napojów alkoholowych osobie nietrzeźwej obligowało organ I instancji do wydania decyzji cofającej zezwolenie. W ocenie SKO w przedmiotowej sprawie zakaz wynikający z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy został złamany, wobec czego zasadnie orzeczono o cofnięciu posiadanego zezwolenia. Pismem z dnia 4 kwietnia 2006r. wspólnicy spółki E. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Sprawy zostały zarejestrowane pod sygnaturami VI SA/Wa 880/06, VI SA/Wa 881/06 oraz VI SA/Wa 882/06. Na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2006 r. Sąd połączył wszystkie sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz postanowił, je dalej prowadzić pod sygnaturą VI SA/Wa 880/06. W skardze ponowiono argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji I instancji. Skarżący zarzucili naruszenie prawa poprzez przyjęcie, że ekspedientka naruszyła przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, bowiem klient któremu sprzedała alkohol nie sprawiał wrażenia osoby nietrzeźwej (miał schludny wygląd, składną mowę i nie było czuć od niego alkoholu). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – wnosząc o jej oddalenie - podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, iż podziela stanowisko organu I instancji, iż ujawnienie przypadku sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej skutkuje koniecznością cofnięcia posiadanego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Z. D. i M. K. [...] "E." spółka jawna z siedzibą w [...] zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz utrzymane nimi w mocy decyzje Prezydenta [...] naruszają prawo. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżone decyzje organów obu instancji naruszają - w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy - przepisy prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - poprzez niewłaściwą ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż wystarczające dla cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest samo stwierdzenie sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej. Ponadto – w ocenie Sądu – organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. – poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nie oparte na materiale dowodowym przyjęcie za udowodnioną tezę, iż sprzedawczyni zatrudniona w sklepie skarżącej dopuściła się w dniu [...] października 2004r. sprzedaży alkoholu osobie, której zachowanie wskazywało że w chwili zakupu znajduje się w stanie nietrzeźwości. Na mocy zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji Prezydenta [...] organy administracji publicznej cofnęły skarżącej spółce zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w lokalu użytkowym położonym w [...], przy ul. P.. Podstawą prawną decyzji Prezydenta[...], a następnie organu odwoławczego był przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który stanowi, iż zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. Zasady obrotu, statuujące zakazy sprzedaży napojów alkoholowych, sformułowane zostały w przepisie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy zawiera zakaz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości. Omawiana ustawa w art. 46 ust 2 i 3 podaje kiedy zachodzi "stan po użyciu alkoholu" a kiedy "stan nietrzeźwości" odnosząc powyższe do wskazania zawartości alkoholu w organizmie lub obecności alkoholu w wydychanym powietrzu. Definitywne zatem ustalenie, czy dana osoba – w tym przypadku nabywająca alkohol- znajduje się w "stanie nietrzeźwości", czy też tylko w stanie "po użyciu alkoholu" jest możliwe dopiero po przeprowadzeniu specjalistycznych badań w tym zakresie, do przeprowadzenia których nie są upoważnieniu sprzedawcy alkoholu. Żaden przepis ustawy nie dozwala bowiem sprzedawcy na zbadanie klienta w razie powzięcia wątpliwości, co do stanu trzeźwości potencjalnego nabywcy alkoholu. Należy przy tym zauważyć, że ustawodawca zabraniając sprzedaży alkoholu osobom nieletnim wyposażył sprzedającego w możliwość żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy alkoholu w przypadku wątpliwości, co do pełnoletności kupującego (art. 15 ust.2 ustawy). Bezsprzecznie zatem należy uznać, iż sprzedawca nie ma możliwości jednoznacznego ustalenia, że dana osoba znajduje się w stanie nietrzeźwości. Jak wskazano wyżej, ustawodawca wymaga, aby nie sprzedawać i nie podawać napojów alkoholowych osobom których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości. W ocenie Sądu, norma wyrażona w art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie koresponduje jednoznacznie z dyspozycją przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) tej ustawy, gdzie jest mowa o nieprzestrzeganiu zasad obrotu napojami alkoholowymi, zawartych w ustawie, a w szczególności sprzedaży napojów alkoholowych osobom nietrzeźwym, jako przyczynie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Użyte w obu przepisach pojęcia nie są tożsame. Stan nietrzeźwości został zdefiniowany w powołanym wcześniej przepisie art. 46 ust. 3 omawianej ustawy z 1982 r. i nie jest tożsamy z zachowaniem się osób wskazującym, że znajdują się w stanie nietrzeźwym. Stan nietrzeźwości określa się bowiem według zawartości alkoholu w organizmie, a nie zachowania człowieka. W praktyce ocena, czy zachowanie danej osoby wskazuje na stan nietrzeźwości, czy tylko na stan po użyciu alkoholu może okazać się trudna, gdyż powszechnie wiadomo, że alkohol jest niejednakowo tolerowany przez różne osoby. Na stan nietrzeźwości mogą wskazywać zachowania takie jak: niepewne i nieskoordynowane ruchy, bełkotliwa mowa, zachwianie równowagi. Jeśli dana osoba nie wykazuje się w chwili zakupu takim zachowaniem trudno jest ustalić, czy znajduje się w stanie, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości(...) Mając na uwadze dyspozycję przepisu art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi należy – zdaniem Sądu – uznać a contrario, iż nie zostaną naruszone zasady obrotu napojami alkoholowymi, jeżeli zachowanie osoby, której sprzedano alkohol, nie wskazywało, iż osoba ta znajduje się w stanie nietrzeźwym. Wobec różnej bowiem tolerancji alkoholu przez różne osoby może zdarzyć się w praktyce taka sytuacja, że alkohol zostanie sprzedany osobie faktycznie nietrzeźwej, choć jej zachowanie wcale nie będzie wskazywało na to, iż znajduje się ona w stanie nietrzeźwym (tak również: G. Zalas /w:/ I. Skrzydło-Niżnik, G. Zalas "Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Komentarz, Doktryna, Orzecznictwo", Zakamycze 2002 r., s. 348-349). W ocenie Sądu, wobec treści art. 15 ust.1 pkt 1 ustawy dla przyjęcia, że nastąpiła sprzedaż lub podanie alkoholu osobie nietrzeźwej w rozumieniu art. 18 ust.10 pkt 1 lit a) konieczne jest ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, że alkohol został sprzedany (podany) osobie, której zachowanie wskazywało na to, iż znajduje się w stanie nietrzeźwości. Proste wskazanie na dowód w postaci wyniku badania urządzeniem kontrolno-pomiarowym do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu przeprowadzone u nabywcy alkoholu nie jest, zdaniem Sądu, wystarczające do przyjęcia, że zostały spełnione warunki do zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu na podstawie art. 18 ust.10 pkt 1 lit a) ustawy. Wynik badania jest tylko jednym z dowodów podlegających ocenie zgodnie z regułami zawartymi w art. 80 k.p.a Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy przede wszystkim, że nie zostało jednoznacznie ustalone, czy pracownica skarżącej spółki sprzedała w dniu [...] października 2004r. alkohol osobie, której zachowanie wskazywało, iż klient ten znajduje się w stanie nietrzeźwości. Co prawda w decyzji z dnia [...] listopada 2005r. stwierdzono, że "dane zawarte w protokole pomiaru potwierdzają informacje zawarte w notatce służbowej funkcjonariusza Straży Miejskiej, który ocenił stan osoby zatrzymanej jako"pod dużym wpływem alkoholu", jednakże wobec kwestionowania tego faktu przez skarżących oraz świadka - ekspedientkę jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji za niewystarczające i nieprzekonywujące należy uznać uzasadnienie stanowiska organu w tej kwestii. Organ I instancji nie wskazał bowiem z jakich powodów zeznania funkcjonariuszy uznaje za wiarygodne, odmawiając wiary zeznaniom Pani M. Z. która podała, że osoba kupująca alkohol nie zachowywała się tak, jakby była w stanie nietrzeźwym. Należy zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego organ nie dokonał przesłuchania funkcjonariuszy opierając się tylko i wyłącznie na treści zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego. Nie ponowił tych czynności z udziałem skarżącej w trakcie postępowania administracyjnego, czym rażąco naruszył przepisy art. 79 i 81 k.p.a gwarantujące stronie realizację zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie podzielił argumentację organu I instancji w całości również, co do sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tymczasem, w ocenie Sądu, nie było podstaw do odstąpienia od przesłuchania w toku postępowania administracyjnego funkcjonariuszy Straży Miejskiej, ewentualnie również nabywcy alkoholu -Pana D. F. Podczas tych czynności, strona mogłaby skorzystać z prawa do zadawania pytań świadkowi/om, mogłoby też dojść do ewentualnej konfrontacji zeznających. Należy przy tym zaakcentować, że jeden ze strażników zeznał podczas przesłuchania na Policji m.in. że nie pamięta czy i jak tłumaczyła się ekspedientka, która potwierdziła sprzedaż alkoholu mężczyźnie przyprowadzonemu przez strażników (k. 11verte). Natomiast drugi z przesłuchiwanych strażników nie wypowiedział się na temat w ogóle, oraz nie wskazał, na czym opierał swoje przekonanie, że wychodzący ze sklepu mężczyzna był "pod wpływem alkoholu". Ustalenia postępowania karnego, choć – jak słusznie wskazał organ - nie mają przesądzającego charakteru, mogą jednak – zdaniem Sądu - świadczyć o tym, że zachowanie klienta nie wskazywało w chwili dokonywania zakupu, iż znajduje się w stanie nietrzeźwości. Decyzja o udzieleniu zezwolenia jest decyzją o ograniczonym zakresie uznania administracyjnego oznacza to, że organ jest zobowiązany w czytelny sposób, umożliwiający sądowi kontrolę poszczególnych etapów rozumowania, przedstawić wszystkie przesłanki faktyczne i interpretacyjne wnioskowania. Obszerne uzasadnienie decyzji zarówno organu pierwszej instancji jak i odwoławczego nie może zostać uznane za wyczerpujące, gdyż istota sprawy sprowadza się do podstawowej kwestii a mianowicie ustalenia bezspornego stanu faktycznego, czego nie uczyniono w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Sądu, niezależnie od powyższych uchybień proceduralnych, organy obu instancji dopuściły się w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a. Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Ponadto, w ocenie Sądu, spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreśla, że prowadzenie postępowania w sposób rzetelny i zgodny z procedurą administracyjną jest zawsze obowiązkiem organu, tym bardziej, gdy ustawa wiąże z zaistnieniem określonego stanu faktycznego daleko idące konsekwencje, które -tak jak w rozpatrywanej sprawie- sprowadzają się, co podnosi strona skarżąca, do likwidacji sklepu i zwolnienia z pracy zatrudnionych w nim osób. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O niewykonywaniu uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Pomimo pouczenia zawartego w zawiadomieniu o rozprawie strona skarżąca nie wnosiła o zwrot kosztów postępowania, wydanie orzeczenia w tym przedmiocie było zbędne.