VI SA/Wa 1063/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i sportową oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2006 r. cofającą Z. R. pozwolenie na broń palną bojową i sportową w ilości po 1 egzemplarzu. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 6 stycznia 2006r. zawiadomiono Z. R. o wszczęciu postępowania administracyjnego, zmierzającego do cofnięcia mu pozwolenia na broń palną bojową i sportową. Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego była informacja, że Prokuratura Rejonowa w [...] wniosła do Sądu Rejonowego w [...] akt oskarżenia przeciwko Z. R. zarzucając mu popełnienie przestępstwa określonego w art.178a §1 k.k. polegającego na tym, iż w dniu 21 grudnia 2005r. w [...] skarżący kierował po drodze publicznej samochodem marki [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,75 mg/L alkoholu w wydychanym powietrzu. Decyzją z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] działając , na podstawie art.18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525 ze zm. ) cofnął Z. R. pozwolenie na broń palną bojową w ilości 1 egzemplarza broni oraz broń sportową w ilości 1 egzemplarza broni. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż stosownie do powołanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której pozwolenie takie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie organu osoba oskarżona o popełnienie czynu w stanie nietrzeźwości, czym naraziła na niebezpieczeństwo także innych użytkowników ruchu, nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej . Naruszając bowiem w taki sposób porządek prawny budzi uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższej oceny nie zmienia fakt, że strona skarżąca w miejscu zamieszkania cieszy się dobrą opinią. Pismem z dnia 18 lutego 2006r. Z. R. wniósł odwołanie od tej decyzji, zarzucają brak podstawy prawnej do wydania decyzji wynikający, z błędnego zaliczenia skrzącego do grona osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, obrazę wskazanego przepisu przez przyjęcie że prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości stanowi przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz błędną jego interpretację polegającą na uznaniu ze popełnienie lub podejrzenie popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa budzi uzasadnioną obawę użycia broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, błędną wykładnię terminu "uzasadniona obawa" oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przez ograniczenie postępowania do wydania decyzji. W uzasadnieniu strona wskazała, iż intencją ustawodawcy który w art. 18 ust.1pkt 2 przewidział możliwość cofnięcia pozwolenia na broń jest to by osoby o których mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 , a więc godzące swym zachowaniem w bezpieczeństwo lub porządek publiczny nie miały w ogóle dostępu do dobra reglamentowanego jakim jest broń palna. Omawiany przepis jako podstawową przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń wprowadza "uzasadnioną obawę" użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i nadużyciem prawa jest twierdzenie, że oskarżenie o popełnienie czynu z art. 178 a k. k. taką uzasadnioną obawę stwarza i że do znamion ustawowych tego przestępstwa należy sprowadzenie zagrożenia dla życia i zdrowia innych użytkowników. Z. R. zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania polegające na zaniechaniu dokonania ustaleń mających wpływ na prawidłową ocenę sprawy, czy rzeczywiście zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że przedmiotową obawę uzasadnia skłonność do nadużywania alkoholu, awantur, nadmierna porywczość posiadacza broni. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art.18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania Z. R. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ administracji powołując się na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż skutkiem zaistnienia okoliczności w nim powołanych, organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń zgodnie z art.18 ust.1 pkt 2. Z. R. został oskarżony o popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji tj. za czyn z art. 178a § 1 k.k. Zatem organ administracji miał prawo uznać ten fakt za wystarczającą przesłankę do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń palną bojową i sportową, zwłaszcza iż powołany art.15 ust.1 pkt 6 nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw i oskarżenie o popełnienie innego niż wymienione przestępstwa może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Zdaniem organu charakter czynu o popełnienie którego Z. R. został oskarżony powoduje, że nie można uznać go za osobę odpowiedzialną i wiarygodną i nie daje tym samym gwarancji należytego korzystania z broni. Pismem z dnia 26 kwietnia 2006 r. Z. R. reprezentowany przez adwokata W. Ż. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie, ponawiając zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na broń cofa się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 powołanej ustawy. A zatem w świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynikała właśnie z faktu skierowania przeciwko niemu przez Prokuraturę Rejonową w [...] do Sądu Rejonowego w [...] aktu oskarżenia. Z. R. oskarżony został o popełnienie przestępstwa określonego w art.178a § 1 kodeksu karnego, polegającego na tym, iż w dniu 21 grudnia 2005r. w [...] skarżący kierował po drodze publicznej samochodem marki [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,75 mg/L alkoholu w wydychanym powietrzu. Trafnie zatem organy Policji przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Albowiem skarżący wobec rodzaju naruszenia prawa, których się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się bowiem czynu godzącego bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Nie sposób więc podzielić rozumowania skarżącego, że skoro przestępstwo, o popełnienie którego został oskarżony nie należy do wymienionych tam wprost kategorii czynów zabronionych, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania. Zauważyć bowiem wypada, iż czyn objęty przepisem art. 178 a § 1 kk, usytuowany jest wprawdzie w rozdziale XXI kk, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Niewątpliwie broń jest towarem szczególnie reglamentowanym; a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (faktu tego nie kwestionuje skarżący ) rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ubocznie należy stwierdzić, iż podnoszone przez stronę okoliczności dotyczące dobrej opinii w miejscu zamieszkania, dotychczasowej niekaralności czy braku uzależnienia od alkoholu czy narkotyków nie miały wpływu na treść decyzji, albowiem nie zmieniają faktu skierowania przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia, a to właśnie ten fakt stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.