VI SA/Wa 1177/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Andrzej Kuna po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firma [...] K. Sp. j. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej Firma [...] K. Sp. j. kwotę 156 (sto pięćdziesiąt sześć) zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. W dniu 27 kwietnia 2006 r. skarżąca Firma [...] K. Sp. j. reprezentowana przez radcę prawnego M. S.złożyła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Jednocześnie został uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 156 zł. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismem z dnia 10 maja 2006 roku Sąd przekazał według właściwości niniejszą skargę do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Jak wynika z akt sprawy skargę przekazano do organu w dniu 11 maja 2006 r., a doręczenie Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego nastąpiło w dniu 15 maja 2006 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...], jako decyzja organu odwoławczego była decyzją ostateczną. Stronie przysługiwało prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia organu za pośrednictwem tego organu. W niniejszej sprawie organ – Główny Inspektor Transportu Drogowego zamieścił w swojej decyzji prawidłowe pouczenie o prawie i trybie wniesienia skargi. Przepis przejściowy umożliwiający czasowe wnoszenie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, zawarty w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) obowiązywał tylko do 31 grudnia 2005 r. Decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. strona skarżąca otrzymała w dniu 29 marca 2006 r. (dowód doręczenia w aktach administracyjnych), zatem termin do złożenia skargi w sposób wyżej wskazany tj. za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję upływał w dniu 28 kwietnia 2006 r. W rozpatrywanym przypadku o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje data nadania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na adres organu, tj. Głównego Inspektora Transportu Drogowego, bowiem zgodnie z treścią art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W związku z dniami ustawowo wolnymi od pracy, w przedmiotowej sprawie skarga została przesłana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do organu w dniu 11 maja 2006 r., a więc po upływie ustawowego terminu, który zakończył bieg w dniu 28 kwietnia 2006 r. Zgodnie z treścią art. 232 § 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, jeżeli odrzucenie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi – organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 podpunkt a i § 2 postanowił jak w sentencji orzeczenia.