II SA/Ke 848/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]nr[...] w przedmiocie uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. II SA/Ke 848/05 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] wydanym z upoważnienia Marszałka Województwa, Dyrektor Zarządu Melioracji Wodnych, na podstawie art. 106 § 5 kpa w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnił pozytywnie projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kanału sanitarnego w K., albowiem na terenie tej inwestycji nie występują urządzenia melioracji wodnych. Rozpoznając odwołanie od tego rozstrzygnięcia wniesione przez J. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] utrzymało je w mocy. Organ II instancji przytaczając treść art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podniósł, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie przepisów prawa i w zakresie określonym tymi przepisami. Skoro bowiem na terenie planowanej inwestycji nie ma żadnych urządzeń melioracji wodnych, organ I-szej instancji prawidłowo ją uzgodnił pozytywnie. Ponadto, w związku z zarzutami zażalenia organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem postępowania uzgodnieniowego była wyłącznie ocena planowanego zamierzenia pod kątem jego zgodności z przepisami dotyczącymi urządzeń melioracji wodnych. Postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie kanału sanitarnego w K. i nie dotyczy samego przebiegu kanału. Skargę od powyższego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. K., który podniósł, że nie zgadza się z zamierzoną inwestycją polegającą na budowie kanału sanitarnego na jego działce i wniósł o zmianę jego lokalizacji poprzez budowę kanału na działce sąsiedniej nr 1047/2, położonej niżej. Stwierdził, że proponowana przez niego zmiana "ułatwia wręcz" wykonanie tej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane w jej uzasadnieniu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy bądź stanowi jedną z podstaw wznowienia postępowania administracyjnego. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji podnieść należy, że w toku rozpoznania sprawy organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie w niniejszej sprawie ma charakter pomocniczy w stosunku do postępowania głównego, którego przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jaką jest budowa kanału sanitarnego w K. Postępowanie główne toczy się zatem na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Stosownie do treści art. 53 ust. 4 tej ustawy, decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się w uzgodnieniu z innymi właściwymi organami, miedzy innymi z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami ( art. 54 ust. 4 pkt 6 ). Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 kpa ( art. 54 ust. 5 ustawy ). Wykonując dyspozycję cytowanych wyżej przepisów, organ prowadzący postępowanie główne czyli Wójt Gminy, zwrócił się do organu właściwego na podstawie art. 54 ust. 4 pkt 6, o dokonanie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kanału sanitarnego w K. Jak słusznie zauważyło w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przedmiotem postępowania uzgodnieniowego nie była jednak ocena i analiza zasadności lokalizacji kanału, lecz zbadanie, czy zaproponowany jego przebieg nie pozostaje w kolizji z urządzeniami melioracji wodnych, znajdującymi się na danym terenie. Argumenty podnoszone przez J. K. zarówno w skardze jak i w zażaleniu są zatem z gruntu chybione, albowiem podnoszone w nich okoliczności i zarzuty w ogóle nie mogły być przedmiotem rozstrzygnięcia organu uzgodnieniowego. Dokonanie uzgodnienia w trybie art. 106 kpa oznacza, że zajęcie stanowiska przez organ współdziałający ( czyli w tym wypadku przez upoważnionego przez Marszałka Województwa- Dyrektora Zarządu Melioracji Wodnych) następuje w formie postanowienia, na które stronom służy zażalenie ( art. 106 § 5 kpa ). Wprawdzie organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska ( uzgodnienie ) w trybie art. 106 kpa, zawiadamia o tym wszystkie strony biorące udział w postępowaniu głównym ( art. 106 § 2 kpa ), jednak to do organu współdziałającego należy doręczenie im wydanego przez siebie postanowienia. Czynność ta umożliwia złożenie ewentualnego zażalenia przez stronę niezadowoloną, a data doręczenia stronie odpisu postanowienia uzgodnieniowego określa termin, w jakim zażalenie to można złożyć. Z akt przedstawionych Sądowi wynika, że krąg osób którym organ I-szej instancji doręczył postanowienie z dnia [...], a co za tym idzie, czy i w jakim zakresie wypełnił on dyspozycje art. 125 § 1 kpa, nie był w ogóle przedmiotem badania organu odwoławczego. Adnotacja na postanowieniu oraz dołączone na odwrocie zwrotne poświadczenie odbioru wskazuje na to, że z pewnością otrzymał je "Urząd Gminy", nie będący ani stroną, ani nawet organem prowadzącym postępowanie główne, którym jest Wójt tej Gminy. Na postanowieniu widnieją jednak trzy podpisy i poza jednym czytelnym nie wiadomo, czy świadczą one o doręczeniu decyzji stronie, a jeżeli tak, komu. W aktach znajduje się także kserokopia zwrotnego poświadczenia odbioru przez skarżącego dnia 18 kwietnia 2005 r. "kopii postanowień 4 szt", jednak nie wynika z niej, że w tej dacie doręczono postanowienie z [...], będące przedmiotem zażalenia. Wyjaśnienie, czy organ uzgodnieniowy doręczył wydane przez siebie postanowienie wszystkim stronom postępowania głównego ma podwójne znaczenie. Po pierwsze, pozwala ustalić, czy naruszony został przepis art. 125 § 1 kpa, a tym samym, czy osoby zainteresowane w rozumieniu art. 28 kpa brały udział w postępowaniu uzgodnieniowym - co ma swoje konsekwencje proceduralne, które organ II instancji zobowiązany jest uwzględnić przy rozpatrywaniu środka odwoławczego; po drugie, umożliwia ocenę, czy zażalenie J. K. wniesione zostało w terminie, o jakim mowa w art. 141 § 2 kpa. Wyjaśnienie powyższego było powinnością organu II instancji, a skoro tego nie uczynił - naruszył prawo, a to art. 7 i 77 kpa, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym koniecznym było uchylenie zaskarżonego postanowienia, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto o przepis art. 152 tej ustawy. Rozpoznając sprawę ponownie, organ II-giej instancji kierując się wszystkimi przedstawionymi wyżej uwagami wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa.