II SA/Wa 470/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Andrzej Kołodziej, Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej - oddala skargę - Prezydent m. W. decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) uznał M. Z. z dniem 29 października 2004 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Następnie decyzją z dnia [...] października 2005 r. Prezydent m. W. orzekł o utracie z dniem 1 czerwca 2005 r. przez M. Z. statusu osoby bezrobotnej, z uwagi na zmianę miejsca zameldowania skarżącego poza obszar urzędu pracy, w którym bezrobotny był zarejestrowany. Od powyższej decyzji skarżący odwołał się wskazując, że nie zmienił miejsca zameldowania, a jedynie nie dopilnował formalności z tym związanych. Wyjaśnił, że od dzieciństwa zameldowany był na stałe w W. pod adresem [...], gdzie faktycznie obecnie mieszka nadal. Wyjaśnił, że w wieku 16 lat przemeldował się na stałe do dziadków, pod W. zaś pod adresem, gdzie zameldowany jest na stałe przebywa czasowo w weekendy, święta i niektóre dni tygodnia. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 powołanej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy, art. 138 § 1pkt 1 Kodeks postępowania administracyjnego - po rozpoznaniu odwołania M. Z. od decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...] października 2005 r. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że w związku z utratą przez skarżącego zameldowania tymczasowego w obszarze działania tutejszego urzędu z dniem 31 maja 2005 r. w W., przy [...] i brakiem informacji na temat dalszego zameldowania pod wskazanym adresem, zasadne było pozbawienie skarżącego przez organ pierwszej instancji statusu bezrobotnego. Wojewoda [...] powołując się na art. 33 ust. 4 pkt 1 powołanej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Zgodne zaś z art. 2 ust. 1 pkt powołanej ustawy, bezrobotny - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-d (...), zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy (...). Organ uznał, że skoro skarżący w dniu rejestracji przedstawił potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy w W., przy [...] do dnia 31 maja 2005 r., to po tym dniu przestał spełniać przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, w sytuacji, gdy nie przedstawił nowego potwierdzenia zameldowania zamieszkania w obszarze działania urzędu pracy z dnia rejestracji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego W. S. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego zarzucił decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy. Wskazał ponadto, że z żadnego przepisu ustawy nie wynika, że zmiana miejsca zamieszkania może być podstawą do pozbawienia statusu bezrobotnego. Oznaczałoby to bowiem zakaz zmiany zameldowania w trakcie posiadania statusu bezrobotnego. Pełnomocnik skarżącego powołał się przy tym na przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy. Zarzucił decyzji również, że taka interpretacja przepisów ustawy, zakładająca że przyznanie statusu bezrobotnego jedynie osobom gdzieś zameldowanym byłaby niezgodna z Konstytucją RP. W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uznaniowych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnąprawną decyzji o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego jest art. 33 ust. 4 pkt ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. ustawy o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Zgodne zaś z art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy bezrobotny - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-d (...), zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy (...). Z literalnego brzmienia przepisu art. 2 ust. 1 pkt. 2 powołanej ustawy wyraźnie wynika, że właściwym dla bezrobotnego urzędem pracy jest ten urząd, który jest właściwy ze względu na miejsce jego zameldowania stałego lub czasowego. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący rejestrując się w Urzędzie Pracy m. W. w charakterze bezrobotnego przedstawił dokument świadczący o jego zameldowaniu na pobyt tymczasowy, do dnia 31 maja 2005 r. w W., przy [...]. A zatem urząd pracy m. W. był niewątpliwie tym urzędem, który był właściwy do przyznania skarżącemu statusu bezrobotnego (po spełnieniu oczywiście przez niego innych przesłanek, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy). Wskazać należy, że po dniu 31 maja 2005 r. skarżący nie był już zameldowany (ani na pobyt czasowy, ani też na pobyt stały) pod adresem przy [...] w W., a przynajmniej nie dostarczył zaświadczenia, które potwierdziłoby jego dalsze zameldowanie pod wskazanym adresem. O obowiązku informowania urzędu pracy o wszelkich zmianach, w tym zmianie miejsca zameldowania i podania aktualnych danych był skarżący pouczony przez urząd zatrudnienia, o czym świadczy podpis skarżącego z dnia 29 października 2004 r. pod informacją dla osób zgłaszających się do rejestracji. Tak więc urząd zatrudnienia prawidłowo pozbawił skarżącego statusu osoby bezrobotnej, bowiem urząd pracy m. W. nie był już tym urzędem, który był właściwy ze względu na miejsce zameldowania stałego lub czasowego bezrobotnego. Jeżeli zatem skarżący legitymował się zameldowaniem na pobyt stały, nie będąc już zameldowany na pobyt czasowy w W. przy [...], to właściwym dla niego urzędem zatrudnienia był urząd zatrudnienia właściwy dla miejsca jego zameldowania na pobyt stały. Jeśli zaś chodzi o pogląd skarżącego uznający, że warunek dotyczący rejestracji bezrobotnego we właściwym dla miejsca zameldowania stałego czy czasowego ma tylko charakter porządkowy i niespełnienie go nie powinno skutkować utratą statusu bezrobotnego, to ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Artykuł 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy zawiera katalog przesłanek, których spełnienie jest wymagane w celu uzyskania statusu bezrobotnego. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, ażeby możliwa była rejestracja skarżącego i to rejestracja w określonym urzędzie pracy. Ponadto spełnienie przez bezrobotnego tych przesłanek jest konieczne nie tylko na moment rejestracji, ale istnieje wymóg ich spełniania przez cały okres posiadania statusu osoby bezrobotnej. Świadczy o tym dobitnie zapis art. 33 ust. 4 pkt 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Dotyczyć to może np. podjęcia zatrudnienia, czy też podjęcia nauki na studiach w systemie dziennym. Niezrozumiałym by było zatem, dlaczego warunek dotyczący rejestracji bezrobotnego we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego, o którym mowa jest w definicji bezrobotnego, miałby mieć charakter przesłanki nieistotnej, której niespełnienie przez bezrobotnego nie powodowałoby utraty przez niego statusu. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż istotne jest jedynie miejsce przebywania bezrobotnego a nie miejsce jego zameldowania. Otóż wskazać należy, że jedynie w ustawie z dnia 16 października 1998 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz.U. Nr 106, poz. 457 ze zm.) w art. 2 ust. 1 pkt 8, w którym również znajdowała się definicja bezrobotnego, mowa jest o zarejestrowaniu się bezrobotnego we właściwym dla miejsca zamieszkania organie zatrudnienia. Już natomiast w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U z 1995 r. Nr 1, poz. 1 ze zm.), która była następną ustawą normującą sprawy dotyczące bezrobocia, w definicji bezrobotnego ustawodawca, podobnie jak w ustawie obecnej, odszedł już od warunku miejsca zamieszkania wprowadzając warunek miejsca zameldowania stałego czy tymczasowego. Biorąc zatem pod uwagę racjonalizm ustawodawcy wprowadzenie wymogu, ażeby bezrobotny zarejestrowany był we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego urzędzie pracy nie mógł być przypadkowy. Wskazać ponadto należy, że w stosunku do skarżącego nie ma zastosowania przepis § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących (Dz.U. Nr. 262 poz. 2607), w części dotyczącej osób, które nie są nigdzie zameldowane i dla których właściwym urzędem pracy jest ten urząd, na obszarze, którego działania bezrobotny przebywa. Skarżący zaś posiada miejsce zameldowania i właściwym dla niego urzędem zatrudnienia, jest ten urząd, który jest właściwy dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego. Reasumując uznać należy, że organy trafnie wskazały przepisy mające zastosowanie w sprawie i dokonały ich prawidłowej interpretacji. Ustalony zaś przez organ stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Wskazać ponadto należy, że przepisy powołanej ustawy o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozwalają organom na jakąkolwiek inną ich interpretację. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił. Zgodnie z art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi.