II SA/Po 93/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga spr./ Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; o d d a l a s k a r g ę /-/ E.Brychcy /-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał A.K. rozbiórkę budynku dwukondygnacyjnego z poddaszem użytkowym o wymiarach 6,59 m x 5,54 m, położonego na działce K-34 na terenie Pracowniczego Ogrodu Działkowego "A" w P. przy ul. [...]. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 29 ust. 4 prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymagają obiekty budowlane o powierzchni zabudowy do 25 m2 i wysokości do 5 m przy dachach stromych, położone na terenie pracowniczych ogródków działkowych. Ponieważ budynek postawiony przez A.K. ma powierzchnię 36,5 m2 wymagane było, zgodnie z art. 28 prawa budowlanego, uzyskanie pozwolenia na jego budowę. A.K. takiego pozwolenia na budowę nie posiadała i w związku z powyższym organ wszczął postępowanie legalizacyjne, nakładając na inwestora, postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 prawa budowlanego, obowiązek dostarczenia w terminie 90 dni określonych dokumentów (4 egzemplarzy projektu budowlanego, oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Inwestor nie spełniła nałożonych postanowieniem obowiązków i stąd organ orzekł o rozbiórce budynku. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A.K., podając że przekroczenie powierzchni nastąpiło bez jej świadomości. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, nie znajdując podstaw do jej uchylenia. Organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi A.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze skarżąca przyznała, że przekroczona została powierzchnia 25 m2, jednakże nakaz rozbiórki całego budynku narusza jej interes prawny. Zdaniem skarżącej możliwa jest jedynie częściowa rozbiórka i przywrócenie do stanu zgodnego z obowiązującymi normami. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna, bowiem organy orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. Trafnie organy uznały, że przedmiotowy budynek stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 4 tejże ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych w miastach, o powierzchni do 25 m2. Niespornym było, iż przedmiotowy budynek ma powierzchnię 36,5 m2, a więc rozpoczęcie jego budowy wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor takiego pozwolenia na budowę nie uzyskała, a więc trafnie organy wszczęły postępowanie legalizacyjne na podstawie art. 48 ust. 2 prawa budowlanego. Skarżąca nie wykonała, nałożonych na nią postanowieniem z dnia [...] r., obowiązków, a więc organ nadzoru budowlanego był zobligowany, zgodnie z art. 48 ust. 1 prawa budowlanego, do orzeczenia rozbiórki postawionego przez skarżącą budynku. Nietrafny jest zarzut skarżącej, iż organy winny nakazać rozbiórkę jedynie części budynku, przekraczającej powierzchnię 25 m2. Wprawdzie art. 48 ust. 1 prawa budowlanego przewiduje możliwość rozbiórki części obiektu budowlanego, ale zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dotyczy to samodzielnego obiektu budowlanego, którego budowa nie została jeszcze zakończona lub część innego obiektu, która jest na tyle samodzielna i niezależna od pozostałej części wybudowanej zgodnie z prawem, że może być rozebrana bez istotnej ingerencji w tą pozostałą część obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z 12.04.2000 r., II SA/Gd 2399/99, niepublikowany). Jak wynika z akt administracyjnych, przedmiotowy budynek stanowi architektoniczną całość i niemożliwa jest rozbiórka części obiektu (o pow. przekraczającej 25 m2) bez zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej części obiektu. Należy mieć też na uwadze, że cały obiekt został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, a nie tylko jego część. Racje społeczne, w tym sytuacja materialna strony oraz skutki finansowe wykonania decyzji rozbiórkowej nie mogą być brane pod uwagę w toku postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.07.2004 r., IV SA 278/03, lex nr 158857). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną, oddalił. /-/ E.Brychcy /-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga Brak podpisu sędziego spowodowany jest jego nieobecnością /-/ B.Drzazga MK