II OSK 1917/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt III SA/Po 469/05 w sprawie ze skargi B. R. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] w przedmiocie zameldowania oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B. R. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia [...] kwietnia 2005 r. o zameldowaniu [...] wraz z córkami P. i P. L. na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w R. Z uzasadnienia wyroku wynika, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r. została wydana, po ustaleniu, iż [...] wraz z córkami zamieszkuje w lokalu, a zarówno ona jak i jej mąż będący współwłaścicielem lokalu wyrażają wolę dopełnienia obowiązku meldunkowego. Zdaniem organu, sprzeciw drugiego współwłaściciela lokalu – B. R. nie uzasadnia w świetle obowiązujących przepisów, odmowy zameldowania [...] z córkami. Wojewoda W., po rozpoznaniu odwołania B. R., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że odmowa podpisania formularza meldunkowego (potwierdzenia pobytu osoby zainteresowanej) przez współwłaściciela lokalu, w sytuacji, gdy osoba rzeczywiście pod danym adresem zamieszkuje, nie może być brana pod uwagę w postępowaniu meldunkowym. Ewidencja ludności (zameldowanie osoby pod danym adresem) służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, jest rejestracją stany faktycznego a nie prawnego i nie stanowi kontroli legalności zamieszkania i pobytu. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że w sprawie została wydana wcześniejsza decyzja Burmistrza R. z dnia [...] lutego 2005 r. o wymeldowaniu [...] organ wskazał, że wydając tę decyzję organ uznał, iż zameldowanie było dotknięte wadą, powodującą konieczność stwierdzenia nieważności czynności ewidencyjnej; decyzja ta nie była jednak ostateczna, co umożliwiło ponowne wystąpienie z wnioskiem o zameldowanie, co nastąpiło w trybie art., 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.). W takim stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B. R., stwierdzając, iż fakt zamieszkiwania z zamiarem stałego pobytu w miejscu, w którym organ zameldował zainteresowaną [...] z dziećmi jest bezsporny, co potwierdza zainteresowana, jej mąż, ale także i sama skarżąca. Postępowanie meldunkowe spełnia cele ewidencyjne, uprawnienia do lokalu mogą być dochodzone na drodze sądowej przed sądami powszechnymi, wobec czego podnoszone w tym postępowaniu zarzuty skarżącej dotyczące braku prawa [...] i jej dzieci do zajmowania lokalu są nieuzasadnione. W skardze kasacyjnej od tego wyroku wniesionej przez B. R. wniesiono o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przy wyczerpaniu dyspozycji zawartych w powołanym przepisie oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że [...] i jej córki spełniły ustawowe przesłanki przewidziane powołanym przepisem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, który uznał, że postępowanie meldunkowe spełnia tylko cele ewidencyjne i nie ma nic wspólnego z rozstrzyganiem prawa do lokalu, uprawniać do zameldowania może jedynie pobyt legalny, oznaczający przebywanie na zasadach zgodnych z prawem, za wiedzą i zgodą osoby uprawnionej do dysponowania lokalem; wyłączone więc będą sytuacje będące następstwem naruszenia posiadania, czy przestępstwa polegającego na naruszeniu miru domowego. W sprawie tej zachodziły podstawy do odmowy zameldowania [...] z dziećmi z uwagi na fakt braku zgody współwłaściciela budynku. Odrębnie podniesiono, że w sprawie wydana została decyzja Burmistrza R. z dnia [...] lutego 2005 r. o wymeldowaniu [...] z dziećmi z przedmiotowej nieruchomości, ze względu na dokonanie wpisu meldunkowego bez zachowania ustawowych wymogów przewidzianych w art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną, wobec czego wiąże organ, który ja wydał i powoduje, że w sprawie wystąpiła powaga rzeczy osądzonej. W piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi kasacyjne zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez Wojewodę przepisów art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez wydanie decyzji o zameldowaniu [...] z córkami oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 w/w ustawy przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów zawartych w art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez przyjęcie, że [...] wraz z córkami spełniły przesłanki zameldowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., sprawa której dotyczy zaskarżony wyrok ma za przedmiot zameldowanie [...] z córkami P. i P. L. a sprawa na której wcześniejsze rozstrzygnięcie powołuje się skarżąca dotyczyła wykreślenia wpisu meldunkowego. Brak zatem tożsamości sprawy wyłącza możliwość uznania że miała miejsce res iudicata. Niezasadny jest także drugi zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.). Powołany przepis stanowi, że jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości to o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie i nie bardzo wiadomo na czym ma polegać w tej sytuacji jego naruszenie. Nie można tego przepisu interpretować jako podstawy do odmowy zameldowania z uwagi na brak zgody współwłaścicielki. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w obecnym stanie prawnym instytucja zameldowania (wymeldowania) ma wyłącznie charakter ewidencyjny i nie nakłada na organy administracji obowiązku badania uprawnień do lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie (lub z którego ktoś ma zostać wymeldowany). Podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej a wcześniej na rozprawie argumenty dotyczące braku odbioru nowego budynku, w którym nastąpiło zameldowanie żony współwłaściciela wraz z córkami, nie mają znaczenia prawnego w sprawie, bo badanie takich kwestii nie mieści się w kompetencjach organu właściwego w sprawach ewidencji ludności. Zważywszy na powyższe, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , orzeczono jak w sentencji.