II SA/Po 303/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2006r. przy udziale sprawy ze skargi J. i G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję; zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 755zł (siedemset pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/E. Brychcy /-/W. Batorowicz /-/B. Drzazga Burmistrz S. decyzją z dnia [...] listopada 2005r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji: budowa budynku garażowo – usługowego, na działce nr ewid. [...] w miejscowości S., przy ul. [...], wydaną po rozpatrzeniu wniosku A. S. z dnia [...] października 2004r. Decyzja zapadła po wydaniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] kwietnia 2004r. uchylającej wcześniejszą decyzję ustalającą warunki zabudowy tej samej inwestycji. W pkt 2 decyzji określono stawkę służącą naliczeniu jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 15%. Decyzja poprzedzona została opracowaniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącą załącznik do decyzji oraz opracowaniem załącznika graficznego. Z uzasadnienia decyzji wynikało, że zawiera ona uwagi i wskazówki zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającej pierwszą decyzję. Odwołanie od decyzji o uzgodnieniu warunków zabudowy wskazanego terenu opisaną inwestycją wnieśli G i J . J. , domagając się jej uchylenia względnie zmiany i oddalenia wniosku A. S. . Odwołujący wskazywali na naruszenie przez organ I instancji przepisów art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 5, 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto wskazywali na rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 6-10 kpa, art. 107 § 3 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 79 § 1 kpa, art. 180 kpa i 89 § 1 kpa, a także art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2002r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Konstytucji RP, tj. art. 2, 9, 21, 32, 64, 68, 74, 87, 90 oraz przepisów prawa Unii Europejskiej tj. art. 3 i preambuły Dyrektywy Rady i Parlamentu Europejskiego nr 2003/35/WE i preambuły Dyrektywy Rady i Parlamentu Europejskiego nr 2002/49/WE. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że nie zachowano wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędne przyjęcie do analizy działek nie spełniających przesłanek z tego przepisu. Zakwestionowano trafność przyjęcia dla porównania linii zabudowy dla planowanej inwestycji działki nr [...], która została zabudowana według linii zabudowy ul. [...] a nie ul. [...], przy której usytuowana jest planowana inwestycja. Zdaniem odwołujących jedynie kompleks działek nr [...] i nr [...] można było uznać za odpowiadające pojęciu działek zabudowanych w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Podniesiono nadto zastrzeżenia co do analizy i cech zabudowy sporządzonej o błędnie opracowany załącznik graficzny, z którego wynika, że granica analizy przebiega środkiem ulicy i nie obejmuje gruntów po prawej stronie ulicy, a więc zabudowań garażowych co pozwoliło organowi na znaczne podwyższenie procentu powierzchni zabudowy. Działka objęta wnioskiem nie nadaje się do zabudowy, gdyż jej ewentualna zabudowa zburzy istniejącą linię zabudowy i ład przestrzenny ustalony w oparciu o nieaktualny już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w odległości 35 m od ulicy. Odwołujący podnieśli, że zabudowa działki uniemożliwia im dostęp do drogi publicznej z ich działek o numerach [...] , [...] , [...]. Wskazano na uniemożliwienie im udziału w oględzinach opisanych działek, czym naruszono wskazane przepisy gwarantujące ich udział w postępowaniu. Odwołujący wskazali na przepisy prawa Unii Europejskiej podnosząc, iż wskazana inwestycja pozostaje z nimi w sprzeczności w zakresie ochrony środowiska naturalnego, w szczególności emisji hałasu. Względy zdrowotne były też, zdaniem odwołujących podstawą naruszenia Konstytucji RP. Odwołujący domagali się zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu ustalenia w procesach cywilnych prawa własności do działki, objętej wnioskiem które, ich zdaniem, po zakończeniu procesów nie będzie przysługiwać wnioskodawcy. Decyzją z dnia [...] lutego 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Kolegium po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji uwzględnił wszystkie wytyczne zawarte w decyzji uchylającej pierwszą decyzję. Podkreślono nadto, że organ dokonujący analizy cech zabudowy nieruchomości nie wykonuje tej czynności w obecności stron i nie ma obowiązku zawiadamiania uczestników postępowania. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] wniósł G. J. , domagając się jej uchylenia. Ponad zarzuty podniesione w odwołaniu skarżący podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustalono stanu faktycznego, nie odniesiono się do wniosków i zarzutów zawartych w odwołaniu, nie wyjaśniono sprzeczności w zakresie wskazanym w odwołaniu, zignorowano wnioski dowodowe skarżących. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wskazując na wydanie decyzji z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Trafny okazał się zarzut skarżącego, iż organ II instancji w istocie nie rozpoznał odwołania. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zawiera uzasadnienia faktycznego, w tym nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione i na których się oparł, tym samym nastąpiło naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa. Za niewystarczające uznać należało opisanie zarzutów odwołania jednym zdaniem "głównym motywem sprzeciwu skarżących jest to, iż nie godzą się na proponowaną zabudowę albowiem to uniemożliwi całkowicie dostęp do działek, których numery skarżący wymieniają w odwołaniu". W istocie odwołanie zawiera szereg innych zarzutów wymagających analizy i odzwierciedlenia jej wyników w uzasadnieniu decyzji. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę iż, co skarżący podnosi w odwołaniu i skardze, budzi wątpliwość trafność przyjęcia do analizy w zakresie ustalenia linii zabudowy planowanej inwestycji działki nr [...]. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r., Nr 80, poz. 717) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji oraz między innymi linii zabudowy. Decyzja organu I instancji wyznaczyła linie zabudowy w odległości 6m od granicy działki przy czym jak wynika z uzasadnienia decyzji za działki sąsiednie uznano działki oznaczone numerami [...] , [...] i [...] , które wprawdzie mają dostęp do drogi publicznej tj. ul. [...] przez działkę [...] ale zabudowania na tych działkach są zlokalizowane w odległości większej niż 6m (dla działek [...] i [...] w odległości 35m). Nie wiadomo zatem jaką kontynuację linii zabudowy ma stanowić inwestycja zaplanowana w odległości 6m od granicy działki. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (stanowiąca załącznik do decyzji) w pkt 8 dotyczącym linii zabudowy wymienia działkę [...], która wprawdzie posiada dostęp od ul. [...] (brak bramy wjazdowej nie stanowi przeszkody dla takiej oceny) i odległość zabudowy od ulicy [...] wynosi 6m ale nie zostało ustalone czy ta zabudowa może być uznana za kontynuację linii zabudowy ul. [...]. Trafny może okazać się zarzut, że budynek na działce [...] jest kontynuacją linii zabudowy przy ul. Przemysłowej, co eliminowałoby tę działkę z działek odpowiadających wymienionym w przepisach art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako niepozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji linii zabudowy. Wyraźnie sprecyzowany zarzut skarżących sformułowany w odwołaniu został przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominięty. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien ustosunkować się do zarzutu skarżącego, iż brak jest dostępu do drogi publicznej z działek [...],[...],[...] przez działkę [...], gdyż droga publiczna nie dochodzi do działki [...]. Okoliczność, że droga zagwarantowana decyzją Burmistrza S. Nr [...] z [...] czerwca 2004r. faktycznie nie jest wykonana należy pominąć, gdyż z decyzji tej wynika jednoznacznie, że zezwolono skarżącemu (w ramach spółki cywilnej "A" ) na wykonanie takiego wjazdu co było warunkiem uzyskania warunków zabudowy działek [...],[...],[...]. Faktycznie pewne wątpliwości może budzić czytelność załącznika graficznego do sporządzonej analizy, na którym granice obszaru analizowanego są zaznaczone wzdłuż ulicy [...]. Analizą objęto jednak również obszar po drugiej stronie ul. [...] tj. objęty działkami [...] i [...], a więc może to być wynik pomyłki wymagającej korekty. Brak było podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na starania skarżących w zakresie tytułu prawnego do działki objętej wnioskiem, gdyż ewentualne postępowanie sądowe toczące się w opisanym zakresie nie może mieć wpływu na wynik niniejszego postępowania (art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W tych warunkach należało zaskarżoną decyzję uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. W pkt III wyroku na podstawie art. 152 p.p.s.a. określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. E. Brychcy W. Batorowicz B. Drzazga kk