II SA/Gd 427/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi W. K., J. P. i P. P. na decyzję Wojewody z dnia 22 marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 22 marca 2005 r. Wojewoda – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 80 ust.1 pkt 2 i art. 81 ust.1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (jednolity tekst Dz.U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołań W. K., M. W. – P., J. P. i P. P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 19 stycznia 2005 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą L. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, murów oporowych oraz przyłącza kanalizacji deszczowej wraz z odwodnieniem liniowym przy ul. [...] w G., działka nr [...]. Rozstrzygnięcie to zapadło na tle następującego stanu faktycznego: W dniu 22 października 2001 r. inwestor – L. K. złożył wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego położonego przy ul. [...] w G., działka nr [...]. W dniu 3 grudnia 2003 r. organ I instancji wydał decyzję zezwalającą na powyższą inwestycję. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Wojewody z dnia 11 lutego 2004 r. Rozpoznając ponownie sprawę, organ I instancji w dniu 2.04.2004 r. przeprowadził oględziny na terenie działki objętej projektowaną inwestycją z udziałem wszystkich stron postępowania. Następnie postanowieniem z dnia 20.05.2004 r. organ nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego inwestycji o: projekt budowlany odprowadzenia wód opadowych, projekt budowlany murów oporowych oraz planowanych schodów terenowych, uwzględniający konieczność zabezpieczenia istniejących skarp, wykonany w oparciu o aktualne dane geodezyjne, wynikające z ukształtowania terenu z pokazaniem faktycznego stanu istniejącego i projektowanego oraz rozwiązań w zakresie planowanych prac ziemnych. W dniu 2.08.2004 r. inwestor przedstawił uzupełniony projekt budowlany. Strony postępowania – W. K. , M. W. – P., J. i P. P. 8), H. F. 4) wniosły uwagi do uzupełnionego projektu w zakresie przyjętych rozwiązań co do zabezpieczenia istniejących skarp, usytuowania budynku w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki, prawidłowego odprowadzenia wód opadowych, odpowiedniego nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych, zapewnienia właściwego ciągu kominów, przyjętej szerokości płyty balkonowej. Na skutek postanowienia z dnia 24.09.2004 r. inwestor ponownie przedłożył uzupełniony projekt budowlany. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy, strony postępowania - W. K., M. W. – P., J. i P. P. podtrzymały uwagi co do lokalizacji budynku, sposobu zabezpieczenia istniejących skarp, wykonania murów oporowych oraz odprowadzenia wód opadowych. W uzasadnieniu decyzji z dnia 19 stycznia 2005 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę organ I instancji wskazał, że usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki wynika z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie narusza przepisów obowiązujących w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Uzupełniony projekt budowlany zawiera uzgodnione projekty: przyłącza kanalizacji deszczowej wraz z odwodnieniem liniowym; murów oporowych i zabezpieczenia skarp, a ponadto analizę zawiewania istniejącego komina oraz wnioski wynikające z analizy zacieniania. Zawiera on oświadczenie projektanta o wykonaniu projektu zgodnie z przepisami i normami. Nadto wysokość projektowanego budynku w pełni respektuje ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich i dostosowuje zabudowę projektowaną do istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie. W konkluzji organ I instancji stwierdził, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, został wykonany przez osoby uprawnione, spełnia wymagania określone w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 140 poz. 906) i zawiera wymagane uzgodnienia. W odwołaniach od tej decyzji J. i P. P. podnieśli zarzut naruszenia art. 34 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, a ponadto pominięcie uwag złożonych podczas wizji lokalnej w dniu 2 kwietnia 2004 r., nieustosunkowania się w kwestii fałszywej dokumentacji powykonawczej muru oporowego oraz stwierdzenia samowoli budowlanej na terenie działki inwestora, rażące naruszenie interesów osób trzecich poprzez brak dostosowania projektowanej zabudowy do istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie, co prowadzi do naruszenia prawa własności i prywatności. Nadto, projektowane odległości budynku od granic działki winny bezwzględnie odpowiadać odległościom w jakich znajdują się budynki na dwóch sąsiednich działkach. Tożsame zarzuty przedstawiła odwołująca M. W. – P.. Żądając uchylenia decyzji organu I instancji wskazała również na niezgodność rozstrzygnięcia z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie rodzaju inwestycji. Odwołujący W. K. argumentował, iż planowana inwestycja spowoduje zacienienie sąsiedniego budynku, pogarszając warunki zamieszkiwania. Wysunięcie projektowanego budynku w stronę ul. [...] spowoduje zawirowania powietrza, skutkujące gromadzeniem się nieczystości pomiędzy budynkiem już istniejącym a wysuniętą częścią planowanego budynku. Nadto jego wysokość nie może przekraczać wysokości budynku istniejącego, albowiem spowoduje to zakłócenie ciągu komina. Zdaniem odwołującego brak jest możliwości wykonania muru oporowego. Inwestor bez pozwolenia na budowę wykonał wykop, wskutek czego odsłonięte zostały fundamenty ogrodzenia sąsiedniej działki nr [...] przy ul. [...]. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że inwestor, w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu złożył stosowny wniosek, załączając dowód do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany spełniający wymagania określone w art. 34 ust. 1-3 oraz art.35 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Inwestor wyeliminował wskazywane przez organ I instancji wady projektu budowlanego, uzupełniając go o niezbędne dokumenty. W ocenie organu odwoławczego, inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno – budowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 40 ze zm.). Projekt inwestycji posiada wymagane opinie i uzgodnienia oraz został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. W jego skład weszła analiza zacienienia budynków położonych na sąsiednich działkach przez projektowany budynek, analiza zawiewania istniejącego komina budynku położonego na działce nr [...] oraz projekt przyłącza kanalizacji deszczowej. Usytuowanie budynku w odległości 1,5 m i 2 m od granic działki odpowiada wymogom z § 12 ust. 6 powołanego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. Podkreślono przy tym, iż na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. (Dz.U. Nr 17 poz. 207) przepis ten, w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, został uznany za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W projekcie budowlanym udowodniono, że inwestycja nie narusza wymogów z § 13, § 57 i § 60 powołanego rozporządzenia, dotyczących naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Nadto sporządzona analiza wykazała, że projektowana inwestycja nie spowoduje zakłócenia ciągu istniejącego komina. Wbrew zarzutom odwołujących, jest ona zgodna z ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 maja 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do podważania prawdziwości sporządzonej przez uprawnionego projektanta inwentaryzacji muru oporowego znajdującego się na działce nr [...]. Istniejący mur oporowy nie wchodzi w zakres postępowania w niniejszej sprawie. Bezzasadny jest również zarzut pominięcia uwag odwołujących złożonych podczas wizji lokalnej w dniu 2 kwietnia 2004 r., albowiem jej celem było ustalenie stanu faktycznego, nie zaś podejmowanie rozstrzygnięcia w sprawie. Co do zarzutu samowolnie wykonanego wykopu przy granicy z działką nr [...], organ odwoławczy wskazał, iż sprawa ta została zakończona decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9.10.2001 r. Nadto organ I instancji zastosował właściwe przepisy prawa materialnego zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80 poz. 718) oraz zapewnił stronom postępowania czynny udział w każdym jego stadium. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, W. K. oraz J. P. i P. P. wnosili o uchylenie decyzji Wojewody z dnia 22 marca 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, powołując co do zasady argumentację zaprezentowaną w odwołaniach od decyzji organu I instancji. W odpowiedziach na skargi wniesiono o ich oddalenie. Postanowieniem z dnia 14 października 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 428/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku połączył sprawy ze skarg J. P. i P. P. oraz W. K. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Odnosząc się do meritum, do przedmiotu niniejszej sprawy zastosować należało w szczególności przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, z późn. zm.) w brzmieniu sprzed daty 11 lipca 2003r., a to na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) a także przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140, z późn. zm.), a to z uwagi na brzmienie § 330 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), który stanowi, iż przepisów rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (to jest 16 grudnia 2002r.) został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ wniosek o pozwolenie na budowę złożony został przez inwestora w dniu 22 października 2001r. Art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto z(ożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomo(ci( na cele budowlane. Art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego nakazuje właściwemu organowi, przed wydaniem pozwolenia na budowę i zatwierdzeniem projektu budowlanego sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska oraz z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Właściwy organ ma także obowiązek zweryfikowania projektu budowlanego pod kątem jego kompletno(ci, uprawnień jego autorów oraz zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. Z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika natomiast, że w razie spełnienia powyższych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt administracyjnych wynika, iż Prezydent Miasta dokona( rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego po złożeniu przez inwestora wymaganych przywołanymi wyżej przepisami prawa dokumentów. Organ ten nie stwierdził by były one niekompletne lub niezgodne z obowiązującymi przepisami i by( w tej sytuacji zobowiązany do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Stanowisko to potwierdził Wojewoda utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji i podając w obszernym uzasadnieniu prawnym i faktycznym decyzji motywy swojego rozstrzygnięcia. Dokonując analizy stanowiska organów w przedmiotowej sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem Sąd stwierdził, że było ono zasadne, bowiem organy wykazały spełnienie przez projekt wymagań z określonych w art. 35 ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Nadto, na co wskazano również uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w projekcie uwzględniono ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich włączając do niego analizę zacienienia budynków położonych na działkach sąsiednich, analizę zawiewania istniejącego komina budynku położonego na działce nr [...] i projekt przyłącza kanalizacji deszczowej. Odnosząc się z kolei do kwestii usytuowania projektowanego budynku na działce nr [...] i odległości od granic działki, należy stwierdzić, że w/w kwestia znalazła uregulowanie w § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Cytowany przepis przewiduje określone odległości dotyczące sytuowania budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną i wskazuje również o jakie wielkości mogą zostać te odległości zmniejszone przez takie części budynku jak np. okapy, gzymsy, balkony. Ponadto przepis ten określa również sytuacje umożliwiające pewne odstępstwa od wskazanych w nim wymaganych odległości budynku od granicy działki. I tak w decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno – budowlany władny jest orzec o usytuowaniu budynku na gruncie bezpośrednio przy granicy działki, bądź w odległości mniejszej niż 3 m, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu działki budowlanej zostanie wykazana możliwość zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w przepisach rozporządzenia odległości ( § 12 ust. 6 rozporządzenia). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wykazał, że w tym przypadku istniała możliwość usytuowania budynku w odległości 1,5 m i 2,0 m (pełną ścianą) od granic działki. W tym stanie rzeczy za niezasadne należy uznać zarzuty skarg dotyczące powyższej kwestii. Wskazać też należy - wbrew twierdzeniom skargi J. P. i P. P. - że przyjęcie takiego rozwiązania nie jest sprzeczne z postanowieniami decyzji z dnia 2 sierpnia 2002r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem w pkt 2 lit. b "warunki lokalizacji inwestycji" stwierdzono, że projektowana inwestycja winna być wykonana zgodnie z przepisami cyt. wyżej rozporządzenia, z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy ul. [...] tj. w odległości 4,0 m od projektowanych linii rozgraniczających ul. [...] – i odległość ta została w projekcie zachowana. Dalej wskazano, że strefę potencjalnej zabudowy należy wyznaczyć m.in. w oparciu o analizę zacienienia obejmującą teren działki nr [...] oraz z uwagi na charakter projektowanej zabudowy ( bliźniacza) na granicy działki [...]. W końcu organ wskazał na możliwość zastosowania przepisu art. 12 ust. 6 cytowanego rozporządzenia. Wszystkie w/w warunki zostały w projekcie budowlanym spełnione. Nadto, wbrew zarzutom obu skarg, Sąd nie stwierdził by zaskarżona decyzja była sprzeczna z postanowieniami w/w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania orzekając w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego, w miejsce budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego w powyższej kwestii, który wskazał, że planowana inwestycja bezsprzecznie stanowi budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej - co jasno wynika z projektu budowlanego. Takie stanowisko znajduje nadto uzasadnienie w przepisach prawa budowlanego – przepis § 3 pkt 4 powołanego rozporządzenia stanowi, że pod pojęciem zabudowy jednorodzinnej należy rozumieć budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie: wolno stojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków. Z analizy cytowanego wyżej przepisu wynika, że budynek tzw. "bliźniaczy" jest de facto budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wchodzącym w skład zespołu takich budynków w układzie bliźniaczym. Niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi W. K.. Kwestionując po raz kolejny przyjęte w projekcie rozwiązania dotyczące wysokości projektowanego budynku i spowodowanie w wyniki tego zakłóceń ciągu kominowego, Sąd stwierdza, że kwestia ta została wyjaśniona w dokonanej w projekcie analizie zawiewania istniejącego komina budynku położonego na działce nr [...]. Wynika z niej, że zawiewanie nie będzie miało miejsca. Z kolei zaprojektowane wysunięcie budynku w kierunku ul. [...] jest zgodne z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tj. z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy ul. [...] tj. w odległości 4,0 m od projektowanych linii rozgraniczających ul. [...], o czym była już mowa wyżej. Z dokonanej analizy zacienienia wynika zaś, że wymagania dotyczące nasłonecznie pomieszczeń mieszkalnych w budynku nr [...] przy ul. [...] są spełnione. Ewentualne nawiewanie nieczystości w narożnik pomiędzy istniejącym, a nowoprojektowanym budynkiem, nie może stanowić podstawy odmowy wydania pozwolenia na budowę. Nadto fakt, że działka nr [...] jest ogrodzona uniemożliwia w sposób oczywisty gromadzenie się w narożniku dużej ilości zanieczyszczeń, a nadto nie będą one pochodziły spoza terenu tejże działki. Ostatni z podniesionych przez W. K. zarzutów dotyczy kwestii wykonanego przez L. K. wykopu na granicy z jego posesją, co zdaniem skarżącego uniemożliwia wykonanie muru oporowego na granicy działek [...]. Bezspornie kwestia samowolnie wykonanego w 2000r. wykopu nie może wpłynąć na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Warto przy tym zauważyć, że została ona wyjaśniona przez organu nadzoru budowlanego - decyzją z dnia 9 października 2001r. nr [...] umorzono postępowanie w sprawie, w związku z zakopaniem przez L. K. wykopu. Jak wynika z akt sprawy realizacja inwestycji wymaga budowy na granicy w/w działek muru oporowego, co stwierdzono w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w pkt 2 b. 2 nakazując uwzględnienie w projekcie naturalnych warunków terenowych ( skarpy, mury oporowe i warunki geologiczne w kontekście rozwiązań projektowych.) Z uwzględnieniem powyższego zaprojektowano istnienie w/w muru oporowego. Odnośnie zaś pozostałych zarzutów przedstawionych w skardze przez J. P. i P. P. ( co do części z nich Sąd zajął stanowisko powyżej), to zdaniem Sądu one również nie zasługują na uwzględnienie. Zarzut braku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego co do braku muru oporowego na granicy z działką skarżących był wielokrotnie podnoszony w toku postępowania i w efekcie tego, celem zaspokojenia żądań skarżących, została sporządzona inwentaryzacja istniejącego muru pomiędzy działkami nr [...]. Wynika z niej, że przy realizacji obiektu na działce nr [...] zgodnie ze sztuką budowlaną i pod kontrolą osoby uprawnionej nie przewiduje się osunięcia grunty i wpływu na skarpę na działce nr [...] i inne działki sąsiednie. W tym miejscu Sąd stwierdza, że nie ma znaczenia w sprawie czy zasadnie osoba, która sporządziła w/w inwentaryzację oraz organy posługują się pojęciem "mur oporowy", który zdaniem skarżących nie istnieje, jest za to mało stabilne, zdaniem skarżących, ogrodzenie. Brak jest podstaw by dokonane w inwentaryzacji ustalenia kwestionować została ona bowiem wykonana przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia zawodowe i ponoszącą zgodnie z prawem odpowiedzialność za jej prawidłowość. Należy nadto zauważyć, że sprawa istniejącego na granicy w/w działek muru nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, bowiem projekt budowlany nie przewiduje jakichkolwiek prac związanych z jego przebudową. Niezasadny jest również zarzut niedotrzymania przez inwestora, a następnie organy ustaleń poczynionych podczas wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 2 kwietnia 2004r. Oględziny (wizja lokalna) jest jedynie środkiem dowodowym w sprawie ( art. 85 k.p.a.), jest celem nie jest natomiast dokonanie między stronami postępowania takich uzgodnień, które byłyby dla nich, bądź organów administracji wiążące. W taki też sposób organy orzekające w przedmiotowej sprawie uwzględniły wyniki mającej miejsce wizji. Ustosunkowując się do podnoszonych w obu skargach zarzutów dotyczących negatywnego wpływu inwestycji na wartość działki, czy też naruszenie interesu skarżących poprzez zakłócenie stworzonej przez nich strefy ciszy i spokoju, to należy stwierdzić, że nie są one zasadne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z reguły każda inwestycja prowadzona w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2001r., sygn. akt IV SA 532/00, LEX nr 55771, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1999r., sygn. akt IV SA 1492/98, LEX nr 47835). W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzającą ją decyzja Prezydenta Miasta, są zgodne, wbrew twierdzeniem skarg, z cytowanymi wyżej przepisami Prawa budowlanego. Z wyżej wymienionych przyczyn Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.