II OSK 1731/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Z. i P. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 sierpnia 2006r., sygn. akt III SA/Po 580/06 w sprawie ze skargi J. Z. i P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] maja 2006r., nr [...] w przedmiocie przejęcia na własność Państwa bez odszkodowania ½ części opuszczonej nieruchomości p o s t a n a w i a oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę J. Z. i P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] maja 2006r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, że skarga była dotknięta wadą formalną, albowiem nie została należycie opłacona przez wnoszącego ją radcę prawnego, co prowadziło do jej odrzucenia na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ustawą". Sąd wskazał, że z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006r. (sygn. akt SK 11/05) z dniem 17 marca 2006r. utracił moc obowiązującą przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) zwanego dalej "rozporządzeniem", który przewidywał, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi. W związku z powyższym skargi wniesione od tego dnia przez adwokata lub radcę prawnego, podlegające opłacie stałej, muszą być opłacane przy ich wnoszeniu, względnie później, ale przed upływem 30-dniowego terminu do wniesienia skargi, bez uprzedniego wezwania sądu, pod rygorem ich odrzucenia. W tych okolicznościach Sąd odrzucił skargę, od której przy jej wnoszeniu radca prawny uiścił wpis w wysokości 100 zł ustalając, że na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia wpis ten winien zostać opłacony w wysokości 300 zł. Skarżący pismem z dnia 18 września 2006r. wnieśli skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 221 ustawy w związku z § 5 ust. 2 rozporządzenia oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżących podniósł, że skarga została wysłana do Sądu dnia 22 maja 2006r. i w tym samym dniu uiszczono wpis w wysokości 100 zł. W tej dacie Dziennik Ustaw nr 45 z 2006r., w którym opublikowano treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego powołanego w zaskarżanym postanowieniu nie dotarł jeszcze do Poznania ani do Sieradza. Pełnomocnik skarżących w dniu wnoszenia skargi zadzwonił do Sądu (na potwierdzenie czego załączył wykaz połączeń telefonicznych wykonanych tego dnia ze swojej kancelarii) informując o wątpliwościach co do wysokości wpisu i uzyskał informację, że jeżeli opłata będzie wyższa otrzyma wezwanie do jej uzupełnienia, gdyż Sąd do czasu otrzymania egzemplarza Dziennika Ustaw nr 45/06 będzie stosował się do treści § 5 ust. 2 rozporządzenia. Tymczasem taka sytuacja nie miała miejsca. Dodatkowo, skoro 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał 14 czerwca 2006r., a skargę wniesiono już 22 maja 2006r. i nie ma obowiązku równoczesnego dokonania całej opłaty wraz z wniesieniem pisma, to było wystarczająco dużo czasu, aby na wniosek Sądu (zgłoszony choćby telefonicznie) skarżący uzupełnił wpis do ustalonej przez Sąd kwoty 300 zł w ustawowym terminie. Wnoszący skargę kasacyjną podnieśli także, że przepisy określające wysokość opłat stałych nie są do końca jasne i mogą budzić wątpliwości interpretacyjne, skoro z treści § 2 ust. 5 rozporządzenia wynika, że wpis wynosi 200 zł, a Sąd I instancji uznał, że na podstawie tego przepisu wpis wynosi 300 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone orzeczenie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Słusznie bowiem w skardze kasacyjnej dostrzeżono, że w orzeczeniu tym Sąd I instancji błędnie wskazał wysokość wpisu należnego od skargi w przedmiotowej sprawie. Wg ustaleń Sądu wpis ten wynosił bowiem 300 zł, podczas gdy z treści trafnie powoływanego przez ten Sąd § 2 ust. 5 rozporządzenia w sposób wyraźny wynika, że tytułem wpisu od skargi pełnomocnik winien uiścić kwotę 200 zł. Wadliwość ta nie miała jednak wpływu na prawidłowość zaskarżonego orzeczenia co do zasady. Podzielając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku SK 11/05 orzekł, że § 5 ust. 2 rozporządzenia jest niezgodny z art. 221 ustawy oraz art. 2 Konstytucji RP, przyznając jednocześnie, że art. 180, art. 219 § 2 i art. 221 ustawy są zgodne z Konstytucją RP, co oznacza, że z dniem jego ogłoszenia (17 marca 2006r.) przepis § 5 ust. 2 traci moc wiążącą i z tą datą obowiązek uiszczenia należnej opłaty bez wezwania dotyczy również wpisu od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego. Wyrok ten pogorszył sytuację procesową stron wnoszących skargę przez profesjonalnych pełnomocników, ponieważ aktualnie są oni zobowiązani do uiszczania wpisu stałego od skargi bez wezwania sądu i to pod rygorem jej odrzucenia. Odpowiednio do ukształtowanej linii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 8 grudnia 2004r., OZ 701/04, niepubl.) identyczne skutki co nie uiszczenie opłaty wywołuje jej uiszczenie w wysokości mniejszej niż należna. W związku z powyższym uznać należy, że Sąd I instancji, wobec wniesienia skargi pod dniu wejścia w życie powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie naruszył przepisów prawa nie dokonując wezwania profesjonalnego pełnomocnika wnoszącego skargę kasacyjną do uzupełnienia wpisu opłaconego w zaniżonej wysokości i odrzucając skargę dotkniętą takim brakiem formalnym. Również zawarty w skardze kasacyjnej zarzut niejasności przepisów określających wysokość wpisu od skargi nie jest przekonujący, skoro z powołanego § 2 ust. 5 rozporządzenia w sposób wyraźny wynika, że wpis stały w sprawach skarg dotyczących m. in. decyzji wydanych w trybie stwierdzenia nieważności, bez względu na przedmiot sprawy pobiera się w wysokości 200 zł., a skarga była wnoszona przez profesjonalistę. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są nietrafne, a zaskarżone orzeczenie pozostaje w zgodzie z przepisami i orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Takie rozpoznanie sprawy, ustalające fakt uchybienia przez stronę skarżącą terminu do uiszczenia w pełnej wysokości wpisu od skargi, nie pozbawia jednak możliwości do złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.