VI SA/Wa 1102/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant apl. prok. Magdalena Morys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Protokołem kontroli drogowej z dnia [...] sierpnia 2005 r. sporządzonym w J. na drodze krajowej nr [...] przez funkcjonariusza Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w P. skontrolowano samochód osobowy [...] nr rej. [...] ciągnący przyczepę [...] marki [...], wykonujący usługę transportową dotyczącą zabudowy izotermicznej (kontener). Właścicielem tego zespołu przewozowego jest J. W., zwany dalej "skarżącym". Według dokonanych ustaleń: • skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego, • skarżący nie uiścił opłaty za przejazd po drogach krajowych, • samochód nie był wyposażony w przyrząd kontrolny. Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r., nakładającą na skarżącego z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości karę pieniężną w łącznej kwocie 14.000 zł. Powyższa kwota obejmowała m.in. karę pieniężną w kwocie 8.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Jako podstawę prawną do nałożenia tej kary wskazano art. 5, art. 7 ust. 2, art. 87, art. 92 ust. 1 i lp. 1.1.1. zał. do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). Ponadto na skarżącego została nałożona kara pieniężna w kwocie 3000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Podstawę prawną do nałożenia tej kary wskazano art. 42 ust. 1, art. 92 ust. 1 i lp. 1.4.1. zał. do ustawy o transporcie drogowym. Na skarżącego została również nałożona kara pieniężna w kwocie 3000 zł z tytułu braku w samochodzie przyrządu kontrolnego. Jako podstawę prawną do nałożenia tej kary powołano art. 3 ust. 1-2 rozporządzenia Rady EWG 3821 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.), art. 92 ust. 1 i lp. 1.11.7 zał. do ustawy o transporcie drogowym. Według ustaleń organów administracji publicznej skontrolowany zestaw pojazdów posiadał dopuszczalną masę całkowitą wynoszącą 3.98 tony, a więc przekraczał dopuszczalną masę całkowitą 3,5 tony, o której mowa w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. I tak dopuszczalna całkowita masa samochodu osobowego wynosiła 2380 kg, zaś przyczepy – 1600 kg. Organy wzięły również pod uwagę, że przy ustalaniu całkowitej masy pojazdów sumuje się masę zespołu pojazdów, w tym przypadku pojazdu samochodowego i ciągnionej przez nią przyczepy. Tym samym wykonywana przez skarżącego usługa przewozowa podlegała ocenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, co nakładało na skarżącego obowiązek spełnienia wymogów, o których mowa w powołanych wyżej przepisach. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący kwestionuje zasadność nałożenia na niego wyżej wymienionych kar pieniężnych. Akcentuje w szczególności, iż pojazd samochodowy W. posiada dopuszczalną masę całkowitą nieprzekraczającą 3,5 tony, która nie została przekroczona. O przekroczeniu wspomnianej masy zadecydowało jedynie obciążenie przyczepy, nie zaś pojazdu samochodowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując działania organu pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie narusza prawa (art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.). Istota sprawy sprowadza się do zagadnienia, czy będący przedmiotem kontroli drogowej zespół pojazdów podlegał ocenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, co w razie pozytywnego udzielenia odpowiedzi na to pytanie nakłada na ich posiadacza, wykonującego usługę przewozową, obowiązek spełnienia tych wszystkich wymogów, o których mowa w zaskarżonej decyzji. Sąd podziela, jako niewadliwe, stanowisko zajęte w sprawie przez organy administracji publicznej, że na potrzeby ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów, która nie może przekraczać 3,5 tony, sumuje się całkowitą dopuszczalną masę pojazdu samochodowego oraz przyczepy. Na taką wykładnię wskazuje początkowa treść przepisu art. 3 ustawy o transporcie drogowym, gdzie mówi się wyraźnie o zespole pojazdów. W świetle art. 2 pkt 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) przyczepa jest również pojazdem, tyle że bez silnika, przystosowana do łączenia go z innym pojazdem. Z tych względów na potrzeby art. 3 ustawy o transporcie drogowym przyczepa stanowi element zespołu pojazdów. Na gruncie ustawy o transporcie drogowym nie ma jakiegokolwiek znaczenia okoliczność, czy zespół pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, poruszając się na drodze krajowej, przewoził jakikolwiek towar. Dopuszczalna masa całkowita, o której mowa w art. 3 ustawy o transporcie drogowym, odnosi się bowiem jedynie do kwestii parametrów techniczno-eksploatacyjnych pojazdu. Rozumie się przez nią największą określoną właściwymi warunkami technicznymi masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze (por. art. 2 pkt 54 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Wyraźnie więc należy tu podkreślić, że przepis art. 3 ustawy o transporcie drogowym nie odnosi się do rzeczywistej masy całkowitej, przez którą rozumie się masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się na nim rzeczy i osób (por. art. 2 pkt 55 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Innymi słowy, gdyby kontrola drogowa miała miejsce już po wykonaniu usługi przewozowej i pojazd poruszałby się bez ładunku, skarżący i tak naruszyłby przepisy ustawy o transporcie drogowym, na podstawie których obciążono go karami pieniężnymi. W tym stanie sprawy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił.