IV SA/Gl 657/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na pismo Wojewody [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. M. W. zwrócił się do Wojewody [...] o zwrot, jego zdaniem, zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] w kwocie [...],- ([...]) złotych, zarejestrowanego decyzją Starostwa Powiatowego w B. z dnia [...] r. nr [...]. W odpowiedzi uzyskał pisemną informację, że w tej sprawie Wojewoda [...] nie jest kompetentny, ale Starosta Powiatu, który wydał powołaną decyzję. W skardze z dnia [...] r., skierowanej bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, M. W. zaskarżył pisemną odpowiedź Wojewody [...] i domagał się zasądzenia zwrotu nadpłaconej kwoty [...],- zł. wraz z odsetkami z tytułu uiszczenia opłaty za kartę pojazdu w wysokości niezgodnej z Konstytucją RP. Zdaniem skarżącego, skoro Trybunał Konstytucyjny orzekł, że pobrana opłata za wydanie karty pojazdu jest niezgodna z Konstytucja RP, to żądanie zwrotu zawyżonej opłaty wraz z odsetkami jest w pełni uzasadnione. Zarządzeniem Sądu z dnia 1 czerwca 2006 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez oznaczenie rodzaju pisma, podanie organu administracji, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, daty wydania, numeru i przedmiotu rozstrzygnięcia oraz wskazanie, że przed wniesieniem skargi wezwał organ administracji do usunięcia naruszenia prawa lub interesu prawnego. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...] r. skarżący poinformował, że skarga dotyczy Wojewody [...], który podtrzymał niekorzystne dla niego decyzje Starostwa Powiatowego w B. z dnia [...] r. nr [...] i z dnia [...] r. nr [...]. Natomiast wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa była skarga z dnia [...]r. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy ocenić, czy zaskarżone pismo mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Szczegółowe unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie - ustawa p.p.s.a. Z regulacji tej w szczególności wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 2, inne akty wymienione w pkt 4 – 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. na jego podstawie zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają akty i czynności inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 tej samej ustawy. Przyjmuje się, iż chodzi tu o akty i czynności podejmowane w sprawach indywidualnych o charakterze publicznoprawnym, wynikających z przepisów prawa w stosunku do uprawnień i obowiązków konkretnych podmiotów. Tym samym musi istnieć konkretny i ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004r., sygn. OSK 247/04). W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, skoro obowiązek uiszczenia opłaty, jak i jej wysokość wynika bezpośrednio z przepisów prawa, a organ administracji jest zobowiązany przed wydaniem karty pojazdu do pobrania opłaty, bez wydania wcześniej jakiegokolwiek aktu konstytutywnego lub deklaratywnego, to żądanie skargi dotyczy działania tego organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., jako czynności materialno-technicznej pobrania opłaty. Z powyższych rozważań wynika, że na podstawie art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. skarga winna być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Stosownie do treści art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej samej ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie organu administracji do usunięcia naruszenia prawa i to w terminie 14 dni, licząc od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Z uwagi na okoliczność, że skarżący wnosząc skargę nie wykazał, że spełnił wymóg przewidziany w art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd wezwaniem z dnia [...] r. zobowiązał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi między innymi poprzez wskazanie, że przed wniesieniem skargi wezwał on organ administracji do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący w piśmie z dnia [...] r. stwierdził, że wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa była skarga z dnia [...] r. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W tym miejscu stwierdzić trzeba, że skarżący jednoznacznie wskazał w skardze, że przedmiotem zaskarżenia jest czynność poboru zawyżonej opłaty za kartę pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] w kwocie [...],- ([...]) złotych, zarejestrowanego decyzją Starostwa Powiatowego w B. z dnia [...] r. nr [...]. W tej sytuacji skarga skierowana do tut. Sądu nie może być uznana za wezwanie organ administracji do usunięcia naruszenia prawa lub interesu prawnego, a tym samym być skutecznym uzupełnieniem przez skarżącego jednego z braków formalnych skargi. Zatem zgodnie z art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. od dnia doręczenia pism, bądź decyzji organu administracji, kiedy to skarżący dowiedział się lub też mógł się dowiedzieć o podjęciu przez ten organ niekorzystnych dla niego czynności, biegł 14-dniowy termin do wezwania tego organu do usunięcia naruszenia prawa. W związku z tym skuteczne wniesienie skargi byłoby możliwe, w oparciu o art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a., dopiero w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpowiedzi tego organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieliłby odpowiedzi na wezwanie, to w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wówczas dopiero po spełnieniu wszystkich warunków formalnych skargi Sąd mógłby przystąpić do jej merytorycznego rozpatrzenia. Skarżący wniósł skargę z pominięciem wskazanego trybu, gdyż w oparciu o powołane wcześniej przepisy tryb wnoszenia skarg w tym przypadku jest inny. Reasumując z przedstawionych przez skarżącego dokumentów i stwierdzeń nie wynika, że organ administracji został wezwany do usunięcia naruszenia prawa przed dniem wniesienia skargi do tut. Sądu tj. [...]r. W tym stanie rzeczy skarżący nie dochował przewidzianego prawem trybu wniesienia skargi, co skutkuje jej niedopuszczalnością. Zaistniała w sprawie sytuacja uzasadnia zatem odrzucenie skargi w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a.