I SA/Bk 204/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2006 sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 1999 r. oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] września 2005 r. zatytułowanym "Odwołanie", doprecyzowanym w piśmie z dnia [...] listopada 2005 r. "A" spółka z o.o. z siedzibą w Ł. (dawniej "T" spółka jawna) wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...], w trybie art. 240 § 1 pkt 6 i pkt 5 w związku z art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił skarżącej spółce z o.o. "A. uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od czerwca do grudnia 1999 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, i nie stwierdzono, że Strona nie uczestniczyła w tym postępowaniu. Podkreślono, że nie można mylić postępowania podatkowego z postępowaniem w sprawie rejestracji przedmiotowego samochodu. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie wystąpiła, więc przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie wystąpiła też przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej z uwagi na to, że rozstrzygnięcie dotyczące przedmiotowej sprawy nie wymagało stanowiska innego organu. Podniesiono, że zgodnie z utrwaloną (w czasie wydawania decyzji) linią orzecznictwa sądowego o kwalifikacji pojazdów samochodowych decydowało świadectwo homologacji, a nie zapis w dowodzie rejestracyjnym danego pojazdu. Stąd też skoro pozostawały w mocy świadectwa homologacyjne świadczące o tym, że są to samochody osobowe nie było podstaw do wzruszenia decyzji Izby Skarbowej w B. Odnosząc się do przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa wskazano, że spółka nie przedstawiła nowych okoliczności lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, które mogłyby być podstawa wznowienia postępowania. Wskazano, że nie stanowi nowej okoliczności ani nowego dowodu fakt, że w innej sprawie Sąd administracyjny orzekł na korzyść podatnika, nie stanowi tez takiej przesłanki błędna ocena okoliczności faktycznych, jak zarzuca skarżąca Spółka. Spółka odwołała się od powyższej decyzji. W odwołaniu nie zgodziła się z tym, że postępowanie podatkowe i postępowanie dotyczące rejestracji samochodów to były dwa odrębne postępowania. Twierdziła, że pozbawienie jej udziału w postępowaniu w sprawie unieważnienia dowodów rejestracyjnych stanowiło przesłankę do wzruszenia ostatecznej decyzji na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, gdyż sprawa rejestracji przedmiotowych samochodów była podstawową i pierwszoplanową przesłanką do wydania decyzji w sprawie naliczenia spółce podatku. Ponadto wskazała na sprzeczność stanowisk Prokuratury Rejonowej w K. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w kwestii oceny dokumentu, jakim było świadectwo homologacji pojazdu. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając jako organ drugiej instancji, decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2006 r. o odmowie wzruszenia tej decyzji w trybie wznowienia postępowania i nie stwierdzając wystąpienia przesłanek do wzruszenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, że w postępowaniu odwoławczym ponownie zbadano wystąpienie przesłanek warunkujących wzruszenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r. i nie dopatrzono się wystąpienia uchybienia organów podatkowych w postaci pozbawienia Strony prawa uczestniczenia w postępowaniach prowadzonych przez te organy, które zostały (art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej). Podniesiono, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności dowodów rejestracyjnych było prowadzone przez inny organ administracyjny, a ewentualne zarzuty nie uczestniczenia w tym postępowaniu nie mogą być kierowane do organów podatkowych, które tego postępowania nie prowadziły. Oceniając, czy wystąpiła przesłanka wskazana w art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie w kwestii prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie samochodów nie było uzależnione od określenia rodzaju pojazdów w dowodach rejestracyjnych. O tym, że te samochody były samochodami osobowymi decydowały świadectwa homologacji pojazdów, z których wynikało, że są to samochody osobowe. Takie stanowisko potwierdził NSA Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku stwierdzając w wyroku z dnia 25 listopada 2003 r. sygn. akt SA/Bk 323/03, że mimo "(...) istnienia dowodów rejestracyjnych na te pojazdy, stwierdzających w dacie ich nabycia przez skarżącą, że były samochodami ciężarowymi, nie można mieć wątpliwości, że strona nabyła auta osobowe. Określenie w dowodzie rejestracyjnym nieprawidłowo rodzaju pojazdu jako ciężarowy nie powoduje, iż przestaje on być samochodem osobowym. Organy trafnie stwierdziły, że sporne samochody zostały wyprodukowane i następnie wykorzystane jako osobowe, co ostatecznie stwierdził dowód z ich oględzin. Wskazują na to też świadectwa homologacji, których decydujące znaczenia jako dowodu stwierdzającego rodzaj pojazdu przyjmowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego." Organ odwoławczy nie stwierdził też wystąpienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż Strona nie wskazała, jakie istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody wyszły na jaw, które istniały w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi, który wydal decyzję. Wcześniej oceniona okoliczność nie uczestniczenia podatnika w postępowaniu o stwierdzenie nieważności dowodów rejestracyjnych samochodów nie była okolicznością nową, której organ podatkowy nie znał w dacie wydawania swojej decyzji. Ta okoliczność była znana mu i odniósł się do niej w swojej decyzji stwierdzając, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności dowodów rejestracyjnych wydanych dla samochodów [...] przez Starostwo Powiatowe w K., prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., zostało wszczęte z urzędu i prowadzone było według procedury obowiązującej przed tym organem, a stroną tego postępowania nie był podatnik, lecz ówczesny właściciel omawianych samochodów wpisany w dowodach rejestracyjnych, których dotyczyło to postępowanie, tj. K. K. zamieszkały w K. W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. "A" spółka z o.o., wniosła o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 240 § 1 pkt 4-6 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędne ich zastosowanie oraz nie wzięcie pod uwagę istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygniecie sprawy. W piśmie procesowym z dnia 16 sierpnia 2006 r. złożonym przez pełnomocnika Spółki zmieniono i uzupełniono skargę, w ten sposób, że zaskarżono w całości decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w B. wydane w obu instancjach, zarzucając naruszenie • art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa na skutek nieuzasadnionej odmowy wznowienia postępowania podatkowego zgodnie z wnioskiem Spółki oraz • art. 122 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, przez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z nie przeprowadzeniem dowodu przeciwko dokumentom urzędowym jakimi są dowody rejestracyjne pojazdów wydane na rzecz P. S.A. W uzasadnieniu podniesiono, powołując się na poglądy piśmiennictwa (Prawo podatkowe, Komentarz do Ordynacji podatkowe, pod red. W. Modzelewskiego, Warszawa 2003, s. 514), że "okolicznością jest wszystko to, co jest istotne dla sprawy, ale nie służy ustaleniu treści stanu faktycznego będącego przedmiotem rozstrzygnięcia, ale jako że mowa jest w tym przepisie o okolicznościach faktycznych, mogą one być częścią stanu faktycznego. W zakres tego pojęcia mogą jednak wchodzić również okoliczności mające wpływ na prawną stronę rozstrzygnięcia, także, gdy jest to nowa wykładnia prawa dokonana przez sąd bądź organ uprawniony do wydawania urzędowych interpretacji, szczególnie w przypadku, gdy odmienna wykładania była podstawą do dokonanego rozstrzygnięcia". Za takie okoliczności, w ocenie pełnomocnika Spółki, należy uznać w przedmiotowej sprawie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które zajął w wyroku z dnia 03 listopada 2004 r. (sygn. III SA 2793/03) oraz postanowienie Prokuratury Rejonowej w K. wyrażone w postanowieniu o umorzeniu śledztwa z dnia [...] grudnia 2005 r., toczącego się na skutek zawiadomienia "A" sp. j. o poświadczeniu nieprawdy przez funkcjonariusza publicznego, czyli o czyn z art. 271 § 1 kk. Pełnomocnik podniósł, że zgodnie z poglądem wyrażonym we wspomnianym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dla oceny charakteru pojazdu jako pojazdu ciężarowego wystarczające jest, aby w stosunku do pojazdu obowiązywała decyzja rejestracyjna (dowód rejestracyjny), w którym pojazd określany był jako ciężarowy. Jednocześnie decyzja taka jest - aż do jej ewentualnej zmiany bądź uchylenia – bezwzględnie wiążąca dla organów podatkowych. W świetle powyższego, pełnomocnika Spółki wskazał, że zmiana interpretacji prawa w podstawowym dla rozstrzygnięcia zakresie dot. charakteru pojazdu jest podstawą do wznowienia postępowania w trybie art.240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Uzasadniając wystąpienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa, dotycząca wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu pełnomocnik Spółki podniósł, że w sprawie takim stanowiskiem innego organu było uzyskanie przez organy podatkowe unieważnienia decyzji rejestracyjnych, które zostały wydane na rzecz P. S.A. tj. właściciela pojazdów, w okresie, którego dotyczyła decyzja organów w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2000 r. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie podkreślił, że podnoszony przez Spółkę drugi zarzut nie wzięcie pod uwagę istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie spraw ma charakter zarzutu merytorycznego. Podkreślono, że kwestia ta była już przedmiotem oceny Sądu, który wyrokiem z dnia 25 listopada 2003 r., Sygn. akt SA/Bk 381/03 rozstrzygnął kwestię prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu trzech samochodów [...] stwierdzając, że "...nie można mieć wątpliwości, że strona nabyła auta osobowe". Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił również, że przedmiotem skargi jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest tryb wznowienia postępowania. W tym zaś trybie nie mogą być badane zarzuty dotyczące merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz jedynie wystąpienie przesłanek do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją. Wskazano, ze przedstawione przez Spółkę okoliczności są powtórzeniem argumentacji z odwołania, a te zostały zbadane przez organy, zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji pod kątem przesłanek do wznowienia postępowania, co zostało obszernie opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. Zatem za chybiony uznano zarzut skarżącej Spółki dotyczący nie wzięcia pod uwagę istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygniecie spraw, co - zdaniem Strony - stanowi naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 -6 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w B. podniósł, że przepis ten wskazuje jako przesłankę do wznowienia postępowania sytuację, gdy "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydal decyzję". Jako przesłankę do wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wskazano interpretację zawartą w wyroku z dnia 03.11.2004 r. Sygn. akt III S.A. 2793/03 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz postanowienie Prokuratury Rejonowej w K. o umorzeniu śledztwa z dnia [...].12.2005 r.. Odnosząc się do powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w B. podniósł, że wskazane dowody nie stanowią przesłanki do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, z uwagi na to, że powołany wyrok nie jest żadnym dowodem w niniejszej sprawie, gdyż nie dotyczy Skarżącej strony. Ponadto podniósł, że interpretacja wynikające z tego wyroku nie stanowi nowego dowodu w sprawie, nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania, gdyż zmiana interpretacji nie jest ani nową okolicznością faktyczną ani nowym dowodem w rozumieniu cytowanego przepisu, istniejącą w dniu wydania decyzji, a nie znaną organowi, który wydał decyzję. Także wskazane postanowienie prokuratury w K. z dnia [...].12.2005 r., które zostało dołączone do odwołania od decyzji [...] i decyzji [...], nie stanowi przesłanki, o której mowa wyżej. Podniesiono, że to postanowienie rozstrzyga o roli dowodu rejestracyjnego, tymczasem dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy decydujące znaczenie miało świadectwo homologacji pojazdu. Ponadto to postanowienie nie istniało w dniu [...] stycznia 2003 r., tj. w dniu wydania decyzji Nr [...] rozstrzygającej merytorycznie sprawę. To, zdaniem organu odwoławczego oznacza, ze i tak nie mogłoby stanowić przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa do wznowienia postępowania. Analizując podniesiony w piśmie procesowym pełnomocnika, zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa organ odwoławczy zauważył, że przepis ten pozwala wznowić postępowanie, gdy " decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu". Odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika Spółki, że takim stanowiskiem było uzyskanie przez organy podatkowe unieważnienia dowodów rejestracyjnych wydanych dla P. S.A. będącego właścicielem pojazdów, organ odwoławczy podkreślił, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie było konieczne unieważnienie tych dowodów rejestracyjnych, ponieważ unieważnione zostały dowody rejestracyjne pierwszego nabywcy samochodów – K. K. To zaś oznacza, że każdy następny dowód rejestracyjny wystawiony na kolejnego właściciela zawierał opis pojazdu niezgodny ze stanem faktycznym. Podkreślono, że stwierdzenie nieważności wspomnianych dowodów rejestracyjnych powoduje skutek nie od dnia, w którym stwierdzono nieważność decyzji, lecz od momentu zaistnienia zdarzenia, to zaś oznacza, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie było konieczne unieważnienia dowodów rejestracyjnych wystawionych na P., co zaś oznacza, że uzyskanie stanowiska organu rejestracyjnego w tym zakresie nie stanowiło przesłanki z art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej do wznowienia postępowania. Podniesiono, że strona skarżąca wskazuje także na to, że to nie ona dokonywała przeróbek w samochodach, lecz zakupiła już je, jako przerobione i zarejestrowane jako ciężarowe. Oceniając tę okoliczność pod kątem przesłanek do wznowienia postępowania, organ drugiej instancji podkreślił, że nie jest ona przesłanką do wznowienia postępowania. Nie jest to bowiem istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji nieznany organowi, który wydał decyzję. Ten fakt nie miał także wpływu na zmianę kwalifikacji pojazdów, a tylko okoliczność, która spowodowałaby zmianę kwalifikacji pojazdów z osobowych na ciężarowe wynikająca z nowego świadectwa homologacji mogłaby stanowić przesłankę do wznowienia postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uznał za bezzasadne zarzuty naruszenia art. 122 tj. zarzut niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także zarzut nie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) tj. pominięcia dowodów rejestracyjnych P., bowiem te zarzuty nie podlegają rozpatrzeniu w trybie wznowienia postępowania. Podniesiono, że naruszenia powyższych przepisów nie zarzucił Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku w swoim wyroku z dnia 25 listopada 2003 r., sygn. akt SA/Bk 323/03, w którym potwierdził wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd administracyjne został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest, więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Badając prawidłowości decyzji administracyjnej, należy ustalić czy spełnia ona łącznie dwa warunki tj. czy jest zgodna z normami materialnego prawa oraz czy została wydana zgodnie z normami prawa procesowego. Naruszenie tych norm powoduje wadliwość decyzji (wadliwość materialnoprawna albo wadliwość procesowa). Wadliwość procesowa decyzji obwarowana jest w Ordynacji podatkowej sankcją wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Należy podkreślić, że instytucja wzruszenia decyzji stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Tryb wznowienia postępowania w powyższej sprawie określony w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej ma na celu sprawdzenie, czy decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z wad enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Tylko jednoznaczne stwierdzenie, że wystąpiła jedna z przesłanek do wznowienia postępowania z katalogu zawartego we wspomnianym przepisie pozwala na uchylenie pierwotnej decyzji i to tylko wtedy, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie okaże się, że "nowa" decyzja rozstrzygałaby istotę sprawy tak, jak decyzja dotychczasowa. Wznowienie postępowania spowodowane jest wada postępowania a nie wadą decyzji. Należy zauważyć, że zasadniczo wadliwość procesowoprawna obwarowana jest sankcją wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania natomiast wadliwość materialnoprawna decyzji sankcją wzruszenia decyzji w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem postępowania "wznowieniowego" była prawomocna decyzja Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku, po rozpoznaniu skargi Spółki na powyższą decyzję wyrokiem z dnia 25 listopada 2003 r. sygn. akt SA/Bk 323/03 skargę oddalił (od powyższego wyroku wniesiona została skargę kasacyjna odrzucona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2004 r. sygn. akt FSK 74/04). W doktrynie i orzecznictwie podnosi się, że wzruszenie decyzji po oddaleniu skargi przez sąd administracyjny, w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, jest możliwe tylko wówczas, gdy przyczyną wznowienia są okoliczności, które wyszły na jawa po wydaniu decyzji ostatecznej (z wyjątkiem podstawy wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 ustawy Ordynacji podatkowej (patrz Ordynacja podatkowa. Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, s. 602, Wydanie 2). Tylko, bowiem takie okoliczności pozostawały poza zakresem kognicji sądu badającego zaskarżoną decyzję (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., podobnie, jak w poprzednim, stanie prawnym art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Podobnie wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 maja 2003 r. sygn. akt III SA 2411/01 (LEX nr 146088), stwierdzając "dopuszczalne jest wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny skargę oddalił, jeżeli po wydaniu wyroku ujawnią się okoliczności z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej". Skład orzekający w sprawie w całości akceptuje pogląd wyrażony wyżej i uznaje, że w przedmiotowej sprawie nie można było skutecznie podnosić, jako przesłanki wznowienia postępowania, przesłanki wymienionej w pkt 6 art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, z uwagi na to, że decyzja objęta postępowaniem "wznowieniowym" jest decyzją prawomocną, która była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku (sygn. akt SA/Bk 323/03). Na marginesie Sąd zauważa, że żaden przepis prawa materialnego nie nakładał na organy podatkowe obowiązku współdziałania z innymi organami (poprzez wyrażenie przez ten organ zgody, opinii czy też stanowiska w innej formie) przy wydawaniu decyzji określającej należny podatek od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2000r., będącej przedmiotem postępowania "wznowieniowego". Odnoszą się do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia przepisów art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa Sąd zauważa, że aby została spełniona wspomniana podstawa wznowienia postępowania, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody musza mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. W świetle powyższego postanowienie prokuratury w K. z dnia [...] grudnia 2005 r. nie może stanowić przesłanki, o której mowa w art. 240 §1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż nie stanowi nowego dowodu istniejącego w dniu wydawania decyzji nieznanego organowi, który wydawał decyzję. Wspomniane postanowienie nie istniało w dniu [...] stycznia 2003 r., tj. w dniu wydania decyzji Nr [...] rozstrzygającej merytorycznie sprawę, a ponadto rozstrzyga o roli dowodu rejestracyjnego, w sytuacji, gdy organy i Naczelny Sąd Administracyjny badający decyzję uznały, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy decydujące znaczenie miało świadectwo homologacji pojazdu. W ugruntowanej już linii orzecznictwa sądów administracyjnych, nowa wykładnia przepisu prawnego, zarówno dokonana przez organ stosujący prawo, jak i ustalona w judykaturze nie jest przesłanką wznowienia postępowania (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.10.1997 r., sygn. akt I SA/Wr 1836/96 oraz z dnia 7.05.1997 r., sygn. akt SA/Sz 275/96, a także z dnia 22.03.1996 r., sygn. akt SA/Lu 874/95). Mając powyższe na uwadze należy uznać, że słusznie organy uznały, że odmienna wykładnia przepisów prawa, na którą powołuje się pełnomocnik spółki zaprezentowana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2004 r. (sygn. III SA 2793/03), również nie stanowi przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, do zmiany decyzji w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego ostateczna decyzją. Zdaniem Sądu również podnoszony przez Spółkę fakt, że w dniu stwierdzenia nieważności dowodów rejestracyjnych wystawionych na K. K. nie był on już właścicielem przedmiotowych samochodów nie stanowi nowej istotnej dla sprawy okoliczności, która mogłaby być przesłanką do wznowienia postępowania. Ta okoliczność, była znana organowi i nie wpływa na zmianę kwalifikacji samochodów [...] z osobowych na ciężarowe. Izba Skarbowa, jak już wskazano wyżej w swojej decyzji z dnia 29 stycznia 2003 r. a następnie również Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku w wyroku oddalającym skargę, swoje rozstrzygnięcia oparły na treści świadectw homologacji pojazdu. W takim przypadku tylko taka okoliczność, która spowodowałaby zmianę kwalifikacji pojazdów wynikająca z nowego świadectwa homologacji mogłaby stanowić przesłankę do wznowienia postępowania i wzruszenia prawomocnej decyzji Izby Skarbowej w B. Z tych samych powodów należy uznać, że podnoszony przez Spółkę fakt nie dokonywania przeróbek w samochodach nie może stanowić przesłanki do wznowienia postępowania, nie jest to, bowiem istotną nową okolicznością faktyczną dla sprawy. Reasumując zaskarżoną decyzję należy uznać za prawidłową, gdyż przedstawione okoliczności i dowody nie były nowe czy też nieznane organowi, co spowodowało, że nie stanowiły przesłanek dających podstawę wznowienia postępowania. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej Spółki przy jej wydawaniu nie naruszono, więc przepisów art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa, regulujących podstawy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną oraz przepisów postępowania wskazanych w skardze (art. 122 i art.187 ustawy Ordynacja podatkowa) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podobnie podniesiony zarzut naruszenia art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa z uwagi na nieprzeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, jakimi są dowody rejestracyjne wystawione na rzecz P. S.A. należy uznać za nieuzasadniony. Wznowienie postępowania może, bowiem zasadniczo spowodować wada postępowania poprzedzającego wydanie decyzji, a nie wada decyzji. Oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi na decyzję Izby Skarbowej z [...] stycznia 2003 r. (sygn. akt SA/Bk 323/03), powoduje, że zarzut pominięcia dowodu na okoliczność, że zakupione samochody są samochodami ciężarowymi nie mógł podlegać rozpatrzeniu w trybie wznowienia postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).