IV SA/Wa 586/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska,, asesor WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. umorzyło postępowanie odwoławcze, z odwołania Z. w W., od decyzji tego organu z dnia [...] października 2005 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2003 r. zmieniającej decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla Z. na realizację T. na odcinku od ul. [...], [...] i [...] do prawobrzeżnego przyczółka mostowego na W. w W., zmienionej decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że inwestorem wnioskowanej do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji drogowej jest Z. Natomiast odwołujący się Z. w W., jest jednostką budżetową W., za pomocą której, Prezydent W.– jako zarządca wszystkich dróg publicznych w granicach W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych - wykonuje swoje obowiązki, w szczególności określone w art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, ze zm.). Uznano, iż organ ten, nie jest legitymowany do występowania w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, w którym Prezydent W. orzeka jako organ administracji publicznej. Ponadto stwierdzono, że Z. w W., jako jednostka organizacyjna W., nie był stroną postępowania w pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2006 r., Z. w W. zarzucił naruszenie art. 28 i art. 29 kpa oraz art. 7 i art. 136 kpa w zw. z art. 20 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 204, ze zm.), wnosząc o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji tego organu wydanej w pierwszej instancji. W motywach skargi poniesiono, że Z. w W., jako wyodrębniona organizacyjnie jednostka, posiada zdolność administracyjnoprawną według art. 29 kpa, dlatego też jest legitymowany do złożenia odwołania, mimo, iż nie posiada osobowości prawnej. Do zadań Z. w W., stosownie do art. 20 pkt 3 ustawy o drogach publicznych oraz §4 pkt 1 w zw. z §5 pkt 2 i 3 Statutu Z. określonego uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2004 r., należy pełnienie funkcji inwestora zastępczego lub bezpośredniego w zakresie budowy i modernizacji ulic, placów, drogowych obiektów inżynierskich itd. Nie jest więc prawdą, że skarżący jest organem administracji publicznej we wskazanych sprawach. Z. w W. jest stroną postępowania [...], jako następca Z. Ponadto, skarżący sprawuje trwały zarząd gruntami w granicach objętych decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wobec której toczy się postępowanie administracyjne, a tym samym, stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 1995 r. sygn. akt VI SA 20/95, jest stroną tego postępowania. Skarżący wskazał również, że organ drugiej instancji zobowiązany był do przeprowadzenia z urzędu postępowania dowodowego na podstawie art. 136 kpa, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie wobec rozbieżnego stanowiska wyrażonego w niniejszym postępowaniu. W konkluzji skargi zarzucono rażące naruszenie art. 28, art. 29 i art. 136 w zw. z art. 138 §1 pkt 3 kpa w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując motywy uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z. w W., według §2 pkt 1 i 2 Statutu Z., nadanego uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2004 r. (Dz.Urz. Woj. [...]), jest jednostką organizacyjną W. nie posiadającą osobowości prawnej, prowadzoną w formie jednostki budżetowej, przy pomocy której Prezydent W. wykonuje swoje obowiązki jako zarządca dróg publicznych krajowych (z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych), wojewódzkich i powiatowych. Wskazany status prawny Z. w W., jako jednostki organizacyjnej bez osobowości prawnej, wykonującej zadania Prezydenta W., będącego zarządcą wszystkich dróg publicznych w obszarze miasta W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, wynika także z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, ze zm.). Według zaś §7 pkt 1 Statutu Z. w W., pracą Z. kieruje Naczelny Dyrektor, z którym stosunek pracy nawiązuje i rozwiązuje oraz udziela niezbędnych pełnomocnictw i upoważnień Prezydent W. Z powyższego wynika, iż Z. w W. jest jednostką organizacyjną wykonującą ustawowe i statutowe zadania Prezydenta W., której pracownicy działają w granicach upoważnień i pełnomocnictw udzielonych przez Prezydenta W. Z. w W. wywodzi więc wszystkie swoje uprawnienia od Prezydenta W., nie posiadając odrębnych, samodzielnych uprawnień. Żadne zatem działanie Z. w W. nie mogłoby być podjęte bez istnienia w tym względzie upoważnienia Prezydenta W. Skoro więc przedmiotem postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w którym wydana została zaskarżona decyzja, jest decyzja z dnia [...] grudnia 2003 r. wydana przez Prezydenta W., to jako organ ją wydający, Prezydent W. nie jest uprawniony do kwestionowania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2005 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2003 r. Tym samym, również Z. w W. nie jest uprawniony do kwestionowania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2005 r., jako wywodzący swoje uprawnienia do działania od Prezydenta W. Skoro bowiem Prezydent W., działając w sprawie, jako organ pierwszej instancji przy wydawaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r., nie ma własnego interesu prawnego w postępowaniu o ocenę legalności tej decyzji, to również nie ma takiego interesu prawnego Z. w W., jako jednostka organizacyjna wykonująca zadania Prezydenta W., działająca w granicach udzielonych przez niego upoważnień i pełnomocnictw. Nie mogą bowiem być przedmiotem upoważnienia udzielanego przez Prezydenta W. te kompetencje, które nie przysługują temu organowi. Przyjęcie odmiennego poglądu, jaki zaprezentowano w skardze, skutkowałoby dopuszczeniem do kwestionowania decyzji administracyjnej organu nadzoru przez organ, który wydał decyzję poddaną ocenie legalności, za pośrednictwem jednostki organizacyjnej działającej w granicach uprawnień pochodzących od organu kwestionującego decyzję. Nie ma w tym względzie znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność wynikająca z art. 29 kpa o możliwości posiadania statusu strony postępowania administracyjnego przez samorządową jednostkę organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, ponieważ przepis ten nie przyznaje statusu strony w każdym postępowaniu, lecz określa jedynie możliwość bycia stroną, gdy jednostka organizacyjna reprezentuje interes prawny jednostki samorządu terytorialnego lub własny interes prawny. W zakresie zaś, w jakim Prezydent W., jako organ jednostki samorządu terytorialnego, wykonuje funkcję organu administracji publicznej – zarówno z zakresu zadań własnych, jak i zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, nie jest uprawniony do reprezentowania interesu prawnego jednostki samorządu terytorialnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie posiada więc takich uprawnień także jednostka organizacyjna, która wykonuje uprawnienia Prezydenta W., działająca w granicach jego kompetencji. Z powyższych względów, nie mają również znaczenia w sprawie okoliczności podnoszone przez skarżącego, a dotyczące sprawowania trwałego zarządu gruntami w granicach objętych decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której dotyczy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2003 r. Także okoliczność następstwa skarżącego wobec Z., [...], pozostaje bez wpływu na ocenę braku przymiotu strony do wnioskowania o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2005 r. W związku z powyższym, umorzenie postępowania odwoławczego, określonego w art. 127 §3 kpa jako postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Z. w W., przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., należy uznać za odpowiadające prawu. Z uwagi na umorzenie postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] października 2005 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie było uprawnione do prowadzenia z urzędu postępowania dowodowego w trybie art. 136 kpa, jak podniesiono w skardze, skoro samo postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy - określone w art. 127 §3 kpa - nie może być prowadzone z urzędu, a tylko na wniosek uprawnionego podmiotu lub jednostki organizacyjnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.