IV SA/Po 285/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak asesor sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant: sekretarz sąd. Marcin Kubiak po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi S. J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej o d d a l a s k a r g ę /-/ I. Kucznerowicz /-/ G. Radzicka /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] nie stwierdził choroby zawodowej u S. J. w postaci przewlekłych chorób narządu głosu spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym wymienionych w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych określonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r., nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że jakkolwiek S. J. pracował w narażeniu na wysiłek głosowy przez okres 33 lat i 7 miesięcy, to stwierdzone u niego schorzenia nie odpowiadają schorzeniom wymienionym w pozycji 15 załącznika do rozporządzenia przytoczonego powyżej, stąd brak jest podstaw do uznania związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem, a wykonywaną pracą. Odwołanie od decyzji złożył S. J. zarzucając, że organ I instancji swoje rozstrzygnięcie oparł na orzeczeniach lekarskich, które nie uwzględniały przedłożonych przez odwołującego diagnoz. Odwołujący podniósł również, że orzeczenia medyczne wydane w sprawie nie zawierają w jego ocenie przekonujących uzasadnień. Z tych też względów wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W wyniku rozpoznania odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. decyzją z dnia [...] r. [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podzielając motywy rozstrzygnięcia organu I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że rozpoznana u S. J. choroba w postaci przewlekłego nieżytu krtani z cechami przerostu błony śluzowej w okolicy przedgłośniowej i spoidła tylnego i objawami dysfonii hyperfunkcjonalnej nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Odwołując się do orzeczeń jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych organ II instancji stwierdził, że zapoznały się one z przedłożoną przez S. J. dokumentacją medyczną. Podkreślając, że jednostki medyczne upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych nie są związane opiniami wydawanymi przez inne placówki służby zdrowia, organ stwierdził, że mimo potwierdzonego narażenia zawodowego w okresie od 1970 do 2001 wobec braku stwierdzenia choroby zawodowej należało utrzymać w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił organom administracyjnym naruszenie przepisów art. 7 i 77 §1 Kpa, wadliwość rozpoznań medycznych wydanych w sprawach i brak konsultacji niezależnego eksperta - specjalisty medycyny pracy. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W ramach tej kontroli Sąd ocenia, czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i czy prawidłowo zastosował normy prawne. Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzono w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r., nr 132, poz. 1115). Skarżący, u którego zaistniało podejrzenie wystąpienia choroby zawodowej poddany został procesowi orzeczniczemu, prowadzonemu zgodnie z przepisami wymienionego rozporządzenia. Skarżący skorzystał z pełnego trybu badań lekarskich. Zarówno badania prowadzone przez [...] Centrum Medycyny Pracy w P. Ośrodek w K., jak i Instytut Medycyny Pracy w Ł. wykazały, że stwierdzone zmiany nie wykazują klinicznych cech choroby zawodowej, opisanej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do omawianego rozporządzenia. Zgodnie z §2 ust. 1 wymienionego rozporządzenia przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się wyłącznie choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych. Inne niż wskazane tam schorzenia nie mogą być uznane za choroby zawodowe w rozumieniu wymienionego rozporządzenia. W przypadku skarżącego potwierdzone zostało narażenie zawodowe. Organy obu instancji wzięły pod uwagę charakter oraz długość okresu zatrudnienia skarżącego uznając, że w takich warunkach pracy możliwe było wystąpienie choroby zawodowej. Jednak, skoro brak stwierdzenia objawów schorzenia wymienionego w załączniku do omawianego rozporządzenia, nie ma podstaw do wydania odmiennych od wydanych w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięć. Ma rację Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, że przy orzekaniu w tego typu sprawach organ Inspekcji Sanitarnej jest związany rozpoznaniem chorobowym umieszczonym w orzeczeniu jednostki upoważnionej i nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Tezę o wiążącym dla organów inspekcji rozpoznaniu choroby w orzeczeniu lekarskim wyrażał również Naczelny Sąd Administracyjny (patrz uchwała NSA z 20 maja 2002 r., sygn. OPS 3/02, ONSA 2003/1/4, Pr. Pracy 2002/7-8/56, Prok. i Pr. 2002/9/41 oraz podane tam orzecznictwo). Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy administracyjne nie wzięły pod uwagę innych orzeczeń medycznych przedstawionych przez skarżącego. Jest bowiem bezspornym, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r., nr 132, poz. 1115) w §5 ust. 2 i 3 określa, jakie placówki medyczne są jednostkami I i II stopnia. W niniejszej sprawie jednostką pierwszego stopnia było [...] Centrum Medycyny Pracy w P. Ośrodek w K. i na wniosek skarżącego Instytut Medycyny Pracy im. Prof. dr med. J. N. - Przychodnia Chorób Zawodowych, Samodzielna Pracownia Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej w Ł.. To drugie orzeczenie ma przymiot ostatecznego i brak jest podstaw prawnych aby organy administracyjne występowały o konsultację innego specjalisty medycyny pracy. "Obowiązujący wykaz chorób zawodowych stanowi zamknięty katalog chorób określanych jako zawodowe. Oznacza to, że za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba, która jest wymieniona w wykazie, o ile spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Konsekwentnie należy przyjąć, że zachorowanie na chorobę, nawet w wyniku wykonywania pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, która nie została ujęta w obowiązującym wykazie nie daje podstaw do wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej." Powyżej przytoczone stanowisko prezentuje Uchwała składu siedmiu sędziów NSA w Warszawie z dnia 20 maja 2002 r., OPS 3/02. Została wprawdzie podjęta jeszcze pod rządami wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. nr 65, poz. 294 ze zm.) jednak zastąpienie dawnego rozporządzenia obecnie obowiązującym z 30 lipca 2002 r. i nowym wykazem chorób zawodowych, nie pozostaje w sprzeczności z wywodem uchwały. Pogląd prezentowany w uchwale skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. W powyższych okolicznościach, uznając skargę za nieuzasadnioną, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić. /-/ I. Kucznerowicz /-/ G. Radzicka /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak MK