III SA/Kr 209/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Dorota Dąbek (Spr.) Protokolant Dorota Hajto po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2004r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] 2004r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 KPA w związku z art. 5 punkt 4a Ustawy z dnia 14.03.1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998r., nr 90, poz. 575 z późn. zmianami) oraz § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpatrywania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002r. nr 132, poz. 1115), po rozpatrzeniu odwołania H. P. od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...].2004r., znak: [...], o braku podstaw do stwierdzenia chorób zawodowych z poz. 5, 6, 12, 13 i 18 wykazu chorób zawodowych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W toku postępowania ustalono, że H. P. pracowała w latach 1993-2000 w Szpitalu [...] w [...] w narażeniu na kontakt ze środkami dezynfekcyjnymi. W 2004r. była badana przez [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...] który nie stwierdziły schorzeń zawodowych. H. P. nie odwoływała się od tego orzeczenia. W oparciu o nie Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia chorób zawodowych, którą utrzymał w mocy Wojewódzki Inspektor Sanitarny. Na decyzję tę skargę do sądu administracyjnego wniosła H. P. podnosząc, że w latach 1977-90 pracowała jako kaletnik. W sumie zatem pracowała 25 lat w warunkach szczególnych dla zdrowia. Nie posiada żadnej renty lub emerytury i pozostaje bez środków do życia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podniesiono, że fakt zatrudnienia skarżącej na stanowisku kaletnika był uwzględniany w postępowaniu w sprawie rozpoznania przewlekłego zatrucia substancjami chemicznymi (decyzja nr [...] z [...] 2004r., nr [...], która nie została zaskarżona). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do §2 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115 z późn. zm.), za choroby zawodowe mogą zostać uznane choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do Rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zgodnie z treścią ust. 3 rozpoznanie choroby zawodowej jest możliwe w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu. W odniesieniu do poszczególnych schorzeń określono różne okresy, w których jest możliwe takie rozpoznanie, a mianowicie: w odniesieniu do schorzenia z poz. 5, 6, 12, 13 - 1 rok, w odniesieniu zaś do schorzenia z poz. 18 - maksymalnie 5 lat. Bezspornym w niniejszej sprawie jest występowanie w środowisku pracy H. P., zarówno w szpitalu, jak i wcześniej w zakładzie kaletniczym, czynników szkodliwych dla zdrowia. Należy jednak podkreślić, że nie każde schorzenie może być uznane za zawodowe. Z treści §2 ust. 1 cytowanego powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach wynika, iż o uznaniu schorzenia za chorobę zawodową decydują: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Cytowane powyżej rozporządzenie ściśle zatem określa warunki, które muszą zostać spełnione, aby schorzenie miało charakter zawodowy, w szczególności zaś ogranicza to tylko do przypadków, gdy udokumentowane objawy tego schorzenia powstały nie później niż w cytowanym powyżej okresie po zakończeniu pracy w zarażeniu zawodowym. W niniejszej sprawie zatem, a więc w sprawie dot. schorzeń z poz. 5,6,12, 13 i 18 wykazu, bez znaczenia jest fakt, że w okresie do 1990r. istniało narażenie zawodowe, od jego ustania upłynął już bowiem okres ustalony w przepisach, umożliwiający rozpoznanie wymienionych chorób zawodowych. Należy zatem uznać, że pominięcie okresu pracy skarżącej w charakterze kaletnika (lata 77-90) nie stanowiło naruszenia prawa materialnego, ani procesowego, tj. zwłaszcza §8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115 z późn. zm.), albowiem z przepisu tego wynika obowiązek doręczenia decyzji tym pracodawcom, w których "istniały warunki pracy mogące spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej", praca zaś w charakterze kaletnika zakończona w roku 1990 nie mogła takich skutków zdrowotnych uzasadniających stwierdzenie choroby zawodowej w niniejszej sprawie spowodować, z powodów o których była mowa powyżej. Wobec powyższego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, zapadła po należytym wyjaśnieniu sprawy. W ocenie Sądu nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.