II SA/Bk 277/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko,, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. T. na decyzję Rektora Uniwersytetu w B. z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy udzielenia zgody na wznowienie studiów p o s t a n a w i a 1. uznać się niewłaściwym do rozpoznania sprawy, 2. przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżoną decyzją Rektora Uniwersytetu w B. z dnia [...] lutego 2006r. Nr [...] na podstawie art. 156 § 1 ust. 2 kpa stwierdzono nieważność decyzji Prorektora Uniwersytetu w B. z dnia [...] stycznia 2006r. w sprawie wznowienia studiów przez B. T. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, iż postępowanie w sprawie nieważności decyzji Prorektora Uniwersytetu ds. Dydaktycznych i Studenckich z dnia [...]01.2006r. wszczęte zostało przez Rektora z urzędu. W trakcie tego postępowania stwierdzono, iż wyżej opisana decyzja została wydana z naruszeniem wymogów określonych w art. 107 kpa polegających na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz braku pouczenia o dopuszczalności wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Powyższe ustalenia skutkowały stwierdzeniem nieważności przedmiotowej decyzji. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem B. T. zgodnie z pouczeniem zawartym w kwestionowanej decyzji wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o stwierdzenie jej nieważności bądź ewentualnie o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 157 kpa w zw. z art. 17 kpa, polegające na wydaniu przez Rektora Uniwersytetu w B. rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność decyzji Prorektora Uniwersytetu w B., podczas gdy Prorektor jest zastępcą Rektora w określonych sprawach, wykonując obowiązki Rektora nałożone przepisami, co w konsekwencji powoduje, iż nie można uznać, iż w świetle art. 17 kpa Rektor był w niniejszej sprawie organem wyższego stopnia dla decyzji wydanej przez Prorektora. Powołując się na treść art. 157 kpa skarżący podniósł, iż właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze lub Ministra - ten organ. W niniejszej sprawie Rektor Uniwersytetu stwierdził nieważność decyzji Prorektora Uniwersytetu do spraw studenckich z uwagi na brak podstawy faktycznej i prawnej oraz brak pouczenia o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tymczasem zgodnie z obowiązującą ustawą z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym, organami jednoosobowymi uczelni jest rektor oraz kierownicy podstawowych jednostek organizacyjnych. Kierownikiem wydziału jest dziekan (art. 60). Od kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej odwołanie od decyzji służy do rektora, który może uchylić decyzję kierownika jednostki (art. 70). Stosownie do art. 17 pkt 3 kpa organem wyższego stopnia w stosunku do rektora uniwersytetu jest minister edukacji narodowej (tak też postanowienie NSA OZ we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2000r. II SA/Wr 499/99). A zatem organem wyższego stopnia w stosunku do prorektora wykonującego obowiązki rektora, jest minister właściwy z zakresu szkolnictwa wyższego. W tych okolicznościach decyzja stwierdzająca nieważność wydana została przez organ do tego nieuprawniony. W tej sytuacji także pouczenie o prawie złożenia skargi do WSA od decyzji [...], wzbudza wątpliwość, skoro od każdej decyzji, w tym także decyzji stwierdzającej nieważność przysługuje odwołanie do organu wyższego stopnia nad Rektorem. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu w B. podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Na wstępie podkreślić należy, iż rozstrzygniecie w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest decyzją wydaną w nowej sprawie administracyjnej i podlega w związku z tym weryfikacji w toku instancji, w trybach nadzwyczajnych oraz może być (po wyczerpaniu środków odwoławczych) zaskarżone do sądu administracyjnego. Powyższa zasada dwuinstancyjności w myśl art. 15 kpa oznacza, iż każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania przez uprawniony podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II C.H. BECK, Warszawa 1998, s. 98). Prawo zaś strony do zaskarżania decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji znajduje bezpośrednie uregulowanie w art. 127 k.p.a., w myśl którego od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie (§ 1), właściwy zaś do rozpatrzenia odwołania jest organ wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (§ 2). W niniejszej sprawie oznacza to tyle, że stosownie do treści przepisu art. 17 pkt 3 k.p.a. organem wyższego stopnia w stosunku do decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Rektora Uniwersytetu w B. jest Minister Edukacji i Nauki (vide: postanowienie NSA OZ we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2000r. II SA/Wr 499/99). Podobny pogląd zawarty został również w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 1999 r. II SA/Wr 1258/99 (niepublik.). W tym stanie rzeczy skarga w niniejszej sprawie po wyczerpaniu środków odwoławczych, zgodnie z właściwością miejscową przysługuje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wobec powyższe, tutejszy Sąd uznał się niewłaściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy, w konsekwencji przyjął, iż nie jest uprawniony do badania dopuszczalności wniesionej skargi. Z tych względów i na podstawie art. 59 § 1 prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzeczono jak w postanowieniu.