IV SAB/Wa 114/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. R. na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie nierozpoznania wniosków kierowanych w okresie od sierpnia 2005 r. do maja 2006 r. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 7 lipca 2006 r. Rzecznik Praw Obywatelskich przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę H. R. W skardze tej H. R. zarzuca Rzecznikowi Praw Obywatelskich bezczynność, polegającą na nierozpoznaniu wniosków skarżącego składanych w okresie od sierpnia 2005 r. do kwietnia 2006 r., co zdaniem skarżącego, skutkowało pozbawieniem go konstytucyjnie zagwarantowanej możliwości obrony praw i wolności, w postępowaniach cywilnych i karnych, których przedmiotowe wnioski dotyczyły. W odpowiedzi na skargę Rzecznik wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż brak jest podstaw prawnych do rozpoznania przedmiotowej skargi przez sąd administracyjny. Ponadto wyjaśnił, że H. R. wielokrotnie zwracał się z wnioskami o zbadanie kilku jego spraw prowadzonych przez organy Prokuratury Rejonowej w S. i L., a także Sąd Rejonowy w L. oraz o wniesienie kasacji. Rzecznik zwracał się do Prezesa Sądu w L. oraz organów Prokuratury o udzielenie informacji na temat wskazanych przez skarżącego spraw i postępowań. Ostatecznie Rzecznik Praw Obywatelskich pismem z dnia 10 maja 2006 r. poinformował skarżącego, że do czasu zakończenia śledztwa nie będzie podejmował dalszych działań w sprawie. Przede wszystkim jednak Rzecznik zwrócił uwagę, że czynności podejmowane przez Rzecznika w związku ze skierowanym do niego wnioskiem oraz pisma kierowane do wnioskodawcy, nie podlegają zakresowi działania sądów administracyjnych. Uzasadniając swoje stanowisko Rzecznik powołał się na przepisy ustaw: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o Rzeczniku Praw Obywatelskich, Konstytucji RP, a także na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 184 zd. 1 Konstytucji RP, sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie zaś z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Rozpoznając przedmiotową sprawę, Sąd uznał, iż należy podzielić pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, o braku kognicji sądu administracyjnego w tej sprawie. Należy bowiem mieć na względzie, że rozpoznawanie wniosków kierowanych do Rzecznika Praw Obywatelskich, nie następuje w formie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 P.p.s.a. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 14, poz. 147), Rzecznik po zbadaniu sprawy może m. in. wyjaśnić wnioskodawcy, że nie stwierdził naruszenia wolności i praw człowieka i obywatela, skierować wystąpienie do organu, organizacji lub instytucji, w których działalności stwierdził naruszenie wolności i praw człowieka i obywatela, wystąpić z wnioskiem o ukaranie, a także o uchylenie prawomocnego rozstrzygnięcia w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, wnieść kasację od prawomocnego orzeczenia itp. (art. 14 omawianej ustawy). Działania podejmowane przez Rzecznika Praw Obywatelskich na podstawie przepisów wskazanej ustawy o Rzeczniku Praw Obywatelskich w związku z kierowanymi do niego wnioskami, których przykładowy katalog wskazano powyżej, nie należą do aktów podlegających kontroli sądu administracyjnego, a co za tym idzie, skarga na bezczynność w tym zakresie także jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.