IV SA/Wa 2172/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska,, sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. dnia [...] maja 2005 r., stwierdzającą w pkt 1 - że decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., znak [...] wydana przez ten organ w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej przebudowę drogi krajowej nr [...] na odcinku od wysokości działki oznaczonej nr ew. [...] w obrębie ew. nr [...] (w pobliżu skrzyżowania ulic: [...] i [...]) do wysokości działki ozn. nr ew. [...] o obrębie ew. nr [...], przebudowę wiaduktu nad torami PKP oraz przebudowę infrastruktury technicznej została wydana z naruszeniem prawa, oraz w pkt 2 - odmawiającą uchylenia ww. decyzji ze względu, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji na terenie miasta L. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w L. nr [...] z dnia [...] października 2001 r., a zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 poz. 139 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 28 pkt 3 planu, przyjęto, że ulice podstawowego miejskiego układu drogowego - ulicznego pełnią funkcje ponadlokalne w stosunku do obszaru objętego planem; ciąg ulic [...] –[...] o funkcji ulicy głównej, oznaczony na planie symbolem [...]. W § 19 ust. 1 pkt 1 ustalono szerokość stref możliwego oddziaływania akustycznego szlaków komunikacyjnych od trasy podstawowego układu miejskiego - ul. [...] i ul. [...], który mierzony w obie strony wynosi od osi ulicy - 80 metrów. Ponadto organ podniósł, że zarzuty co do utrudnień i niedogodności związanych z planowaną inwestycją będą przedmiotem kontroli i ustaleń właściwego organu w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Kolegium uznało, iż mimo istnienia podstawy do wznowienia postępowania, gdyż skarżący nie brał udziału w postępowaniu, to brak było podstaw do jej uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Na powyższą decyzję, A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kwestionując jej zasadność. W skardze zarzucił, że organ odwoławczy nie dokonał właściwej oceny materiału dowodowego i nie dokonał weryfikacji decyzji w oparciu o całokształt przepisów miejscowego planu zagospodarowywania przestrzennego. Skarżący podniósł, że skoro organ wydał decyzję na podstawie art. 146 § 2 kpa to powinien uwzględnić całokształt zebranego materiału dowodowego i na jego podstawie należycie i dostatecznie uzasadnić, iż w przypadku uchylenia decyzji mogła zapaść decyzja wyłącznie odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. Ponadto podniósł, że organ odwoławczy przytaczając odległości oddziaływania akustycznego szlaków komunikacyjnych określonych postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (80 m mierzone w obie strony od osi jezdni) nie odniósł, się czy podane wartości są spełnione. Skarżący wskazał także na nieprawidłowości postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ poprzez doręczanie korespondencji uczestnikom postępowania na niewłaściwe adresy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 poz. 139 ze zm.), który w art. 43 stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...). W niniejszej sprawie uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w L. nr [...] z dnia [...] października 2001 r. obowiązywał w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] stycznia 2002 r., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, a więc wiązał organ decydujący o ustaleniu warunków zabudowy. W niniejszej sprawie podstawą wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2002r. była przesłanka pkt4 art. 145 § 1 kpa, gdyż skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zwykłym o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym przypadku organ prawidłowo uznał, że co prawda istnieje przyczyna do wznowienia postępowania, ale w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Należy wyjaśnić, że w myśl art. 146 § 2 Kpa, mimo istnienia podstaw wznowienia przewidzianych w art. 145 § 1 Kpa nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W takim też przypadku, zgodnie z art. 151 § 2 kpa, organ administracyjny ogranicza się do stwierdzenia, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności, z których powodu nie uchylił decyzji, tak jak to miało miejsce w zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 146 § 2 Kpa rozstrzygnięcie przewidziane w tym przepisie jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Znaczenie ma wyrażenie "wyłącznie" użyte w przepisie. Oceniając decyzje organów orzekających trzeba zauważyć, że miały one dostateczne przesłanki dla przyjęcia stanowiska, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść "wyłącznie" taka sama decyzja, gdyż istniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a obowiązująca wówczas ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 43 nakazywała, ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro inwestycja objęta wnioskiem inwestora była zgodna z ustaleniami planu, to organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w wyniku wznowienia postępowania może zapaść jedynie decyzja w kształcie dotychczasowym. Odnosząc się do stwierdzeń skarżącego, że planowana inwestycja będzie uciążliwa, należy stwierdzić, że w decyzji z dnia [...] stycznia 2002r. został na inwestora nałożony obowiązek uwzględnienia wskazań zawartych w "Raporcie oddziaływania na środowisko " sporządzonym przez dr. inż. J. Z. w czerwcu 2001 r. Oznacza to, że szczegółowe normy ustalające tę materię będą przedmiotem ustaleń właściwych organów administracyjnych do wydania decyz|l o pozwoleniu na budowę. Podkreślenia wymaga, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych, ma jedynie charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ustala warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, i wiąże organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę. Dlatego też zarzuty, iż sporna inwestycja jest realizowania niezgodnie z warunkami wynikającymi z decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. mogą być podnoszone odnośnie pozwolenia na budowę. Z przyczyn wymienionych wyżej, wobec niezasadności skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.