II SA/Wr 686/05

Sygnatura akt II SA/Wr 686/05 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Asesor WSA Olga Białek Protokolant Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi C. i L. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku rozbiórki obiektów budowlanych zlokalizowanych na oznaczonych działkach w P. [...]; oddala skargę Sygn. akt II SA/Wr 686/05 1 UZASADNIENIE W dniu [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy k.p.a., wydał decyzję nr [...], którą nakazał C. i L. K. obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie wykonanego obiektu budowlanego (tuczarnia) zlokalizowanego na działce nr [...], obiektu budowlanego (chlewnia porodowa) zlokalizowanego na działce nr [...] i [...] oraz obiektu budowlanego (warchlakarnia) zlokalizowanego na działkach nr [...] oraz [...] w miejscowości P . W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] nałożono na wykonawców obiektu budowlanego (tuczarnia) zlokalizowanego na działce nr [...], obiektu budowlanego (chlewnia porodowa) zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] oraz obiektu budowlanego (warchlakarnia) zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości P. w, skarżących C. i L. K. obowiązek przedłożenia w określonym terminie dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane niezbędnych do dokonania legalizacji. Organ pierwszoinstancyjny wskazał, iż z uwagi na brak dostarczenia wymaganych dokumentów wymienionych w wyżej wymienionym postanowieniu w określonym terminie, a tym samym nie spełnienia obowiązków o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz brak możliwości legalizacji samowolnie wykonanych obiektów, zgodnie z przepisem art. 48 ust. 4 orzeczono jak w sentencji powyższej decyzji. Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie wraz z wnioskiem o uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania skarżący podnieśli, iż powyższa decyzja jest niezasadna i nieprawidłowa bowiem, jak podnieśli skarżący uzasadniając wyżej wskazaną tezę: - w dniu [...]r. odwołujący się złożyli do Urzędu Gminy w P. wniosek o ustalenie warunków zabudowy wraz z wymaganymi załącznikami, Sygn. akt II SA/Wr 686/05 2. - zawiadomieniem z dnia [...], nr B. [...]Wójt Gminy zawiadomił, skarżących o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, - w dniu [...]r. Wójt Gminy P. przesłał skarżącym projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Skarżący wskazali, iż w deprecjonowanej decyzji błędnie określono numery działek, na której zlokalizowane są trzy obiekty budowlane, albowiem obiekty są usytuowane na działce nr [...],[...],[...] (warchlakarnia), a nie na działkach [...] i [...], działce nr [...],[...] i [...] ( chlewnia porodowa), a nie [...], działce nr [...],[...] ( tuczarnia), a nie na działce [...] Z powyższych względów, zdaniem skarżących decyzja organu I instancji jest nieprawidłowa, gdyż posługuje się błędną numeracją, dotyczącą innych działek niż w rzeczywistości. Odwołując się podnieśli również, że w wykonaniu natężonego na nich w postanowieniu obowiązku dostarczenia dokumentów, w dniu [...]r. przedłożyli dla Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. cztery egzemplarze projektu budowlanego. Poza tym, w wykonaniu zobowiązania uzyskano: - dniu [...]r. zgodę na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W., Sekcja Terenowa w L. - w dniu [...]r. uzgodnienie warunków zabudowy w odniesieniu do melioracji wodnych (postanowienie Marszałka Województwa D. z dnia [...]r. [...], - w dniu [...]r. uzgodnienie warunków zabudowy w zakresie ochrony środowiska (postanowienie Marszałka Województwa D. Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa we W. z dnia [...]r. nr [...] Ponadto skarżący podnieśli, iż ze względu na zbyt, krótki termin ([...]r.) na dostarczenie dokumentów, w dniu [...]r. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z wnioskiem o przedłużenie terminu do dostarczenia brakującej części dokumentacji. Wniosek skarżących został zaakceptowany. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sygn. akt II SA/Wr 686/05 3 Z. pismem z dnia [...]r. zwołał na dzień [...] r. spotkanie (rozprawa administracyjna) z udziałem skarżących, Urzędu Gminy w P. oraz Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego we W. Sekcji Terenowej w L . Skarżący wskazali, iż na spotkaniu tym dokonano uzgodnień, w wyniku, których właściciel nieruchomości - Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. stwierdził, iż skarżący posiadają prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dodatkowo na spotkaniu przedstawiciel Gminy P. oświadczył, że Gmina P. nie dysponuje obecnie planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast posiada studium, które dostarczy do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w terminie 7 dni od daty rozprawy. Ponadto warunki zabudowy i zagospodarowania terenu są na etapie końcowym. Przedstawiciel Gminy P. poinformował ponadto uczestników rozprawy, że wniosek Urzędu Gminy w P. z dnia [...]r. dotyczy uzgodnień warunków zabudowy skierowany do Powiatowej Stacji Sanitarno -Epidemiologicznej w Z., jest na etapie rozpatrywania przez Głównego Inspektora Nadzoru Sanitarnego. Podano także, że pozostałe jednostki nie wniosły sprzeciwu do projektu warunków zabudowy. Wskazano także, iż sprawa nadal jest w toku, wniosek jest bowiem nadal rozpatrywany. Postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. na zasadzie art. 36 k.p.a., termin jej załatwienia został przedłużony do dnia [...]r. Jednocześnie Urząd Gminy w P. zawiadomił, w trybie art. 36 k.p.a., że termin do załatwienia sprawy - wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, zostaje przedłużony do dnia [...]r., następnie do dnia [...]r., oraz , że termin ten został przedłużony do dnia [...]r. ze względu na zawisłość postępowania przed Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym we W . Powyższe oznacza, że strona składająca odwołanie podjęła wszelkie działania, aby zastosować do nałożonego w postanowieniu z dnia [...]r. obowiązku wykonania czynności. Strona odwołująca się spełniła więc te wymogi Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które mogła realnie wykonać. Sygn. akt II SA/Wr 686/05 4 Wyznaczony przez organ I instancji termin do wykonania czynności legalizacyjnych został przekroczony z przyczyn niezależnych od odwołujących się przez czynności faktyczne, które są nadal dokonywane przed właściwym organem. Skarżący wskazali, iż nie mają żadnego wpływu na toczące się postępowanie przed Państwowym Inspektorem Sanitarnym. Dlatego też zaskarżona decyzja jest wadliwa. Zdanie skarżących, zasadnym działaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego winno być przedłużenie terminu, lub też zawieszenie postępowania. Skarżący zarzucili organowi I instancji naruszenie przepisów art. 7, 8 oraz 10 k.p.a., albowiem organ administracji publicznej winien przed wydaniem decyzji umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a organ pierwszoinstancyjny tego nie dokonał. Odwołujący się zwrócili także uwagę na aspekt ekonomiczny i społeczny niniejszej sprawy zaznaczając, iż prowadzą od kilku lat gospodarstwo rolne, w które zainwestowali znaczne środki pieniężne. Gospodarstwo to składa się z wielu obiektów i wobec wskazanych w zaskarżonej decyzji nieprawidłowości należało wdrożyć wymagane prawem procedury legalizacyjne. Obiekt ten stanowi razem z pozostałymi zwarty zakład produkcyjny i obowiązek rozbiórki poważnie zdestabilizuje, a nawet uniemożliwi zaplanowaną produkcję zwierzęcą. Firma należąca do skarżących zatrudnia 15 pracowników, praca ta jest jedyną możliwością zatrudnienia ich i stanowi ich jedyne źródło utrzymania. W dniu [...]r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., wydał decyzję nr [...], którą uchylił w całości zaskarżoną decyzję, nakazał skarżącym jako inwestorom samowolnie wybudowanych obiektów zlokalizowanych w miejscowości P. nr [...], obowiązek dokonania rozbiórki: tuczami - zlokalizowanej na działce nr [...],[...], chlewni porodowej zlokalizowanej na działkach nr [...],[...] oraz [...], warchlakami zlokalizowanej na działce nr [...],[...],[...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy podał, iż decyzje organu I instancji została uchylona w całości i organ orzekł co do istoty sprawy -nakaz dokonania rozbiórki przez inwestorów C. i L. K. tuczami, chlewni porodowej oraz warchlakami zlokalizowanych w miejscowości P. nr [...]. Sygn. akt II SA/Wr 686/05 5 Orzeczenie w takim kształcie jest wynikiem ustalenia w toku prowadzonego postępowania przez organy administracji, iż nie jest możliwe doprowadzenie samowolnie wybudowanych obiektów do stanu zgodnego z prawem. Zatem wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy P. oraz nielegitymowania się przez inwestorów ostateczną decyzję o warunkach zabudowy brak jest prawnych możliwości wdrożenia dalszej procedury umożliwiającej legalizację przedmiotowych obiektów. Organ I instancji, jak zostało wskazane przez organ odwoławczy, wobec takich ustaleń zobligowany był wydać decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowych obiektów. Bez znaczenia prawnego są zatem argumenty podnoszone przez skarżących w odwołaniu, iż dochowali oni należytej staranności i przejawili i nadal przejawiają wolę legalizacji samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych. Zobowiązanie to, jak wskazał organ II instancji, ma charakter rezultatu a nie starannego działania. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. orzekając, co do istoty mając na względzie fakt, iż w trakcie prowadzonego postępowania zostały zmienione numery geodezyjne działek, na których znajdują się przedmiotowe obiekty. Postępowanie w sprawie samowoli budowlanej dotyczy obiektów a nie działek, na których zostały one wzniesione . Ponadto sama numeracja działek wobec opisania przez organ I instancji w sposób niebudzący wątpliwości obiektów objętych nakazem rozbiórki oraz posługiwanie się tymi numerami w toku prowadzonego postępowania przez wszystkich uczestników postępowania w tym także przez skarżących, nie może stanowić przyczyny uchylenia kwestionowanej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy skorzystał z przysługujących mu uprawnień i uchylił zaskarżoną decyzję orzekając co do istoty sprawy, gdyż na takie rozstrzygnięcie pozwolił materiał dowodowy zebrany w sprawie. Skarżący złożyli w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu skargę na powyższą decyzję wraz z wnioskiem o jej uchylenie, podnosząc argumentację identyczną jak w odwołanie od decyzji organu I instancji. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł do Sadu odpowiedź na powyższą skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie, popierając jednocześnie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sygn. akt II SA/Wr 686/05 6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd , następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. uchylająca w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i nakazująca skarżącym jako inwestorom samowolnie wybudowanych obiektów zlokalizowanych w miejscowości P. nr [...], obowiązek dokonania rozbiórki: tuczami - zlokalizowanej na działce nr [...],[...], chlewni porodowej zlokalizowanej na działkach nr [...],[...] oraz [...], warchlakami zlokalizowanej na działce nr [...],[...],[...]. W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej organ administracji wskazał iż postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] nałożono na wykonawców obiektu budowlanego (tuczarnia) zlokalizowanego na działce nr [...], obiektu budowlanego (chlewnia porodowa) zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] oraz obiektu budowlanego (warchlakarnia) zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości P., skarżących C. i L. K. obowiązek przedłożenia w określonym terminie dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane niezbędnych do dokonania legalizacji. Organ pierwszoinstancyjny wskazał, iż z uwagi na brak dostarczenia wymaganych dokumentów wymienionych w wyżej wymienionym postanowieniu w określonym terminie, a tym samym nie spełnienia obowiązków o których mowa w art. Sygn. akt II SA/Wr 686/05 7 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz brak możliwości legalizacji samowolnie wykonanych obiektów, zgodnie z przepisem art. 48 ust. 4 orzeczono jak w sentencji powyższej decyzji. Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie wraz z wnioskiem o uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Po przeanalizowaniu akt administracyjnych niniejszej sprawy Sąd pragnie zaznaczyć, iż postępowanie administracyjne oparte jest na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz w przepisach prawa materialnego. Charakteryzuje się ono precyzyjnie ustalonymi zasadami i formami działania organu administracyjnego, które wynikają wprost z przepisów zawartych w k.p.a. oraz z ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane, w ? przypadku wystąpienia samowoli budowlanej organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powyższa zasada nie będzie miała zastosowania jedynie w przypadku, gdy zostanie udowodnione, że samowola budowlana jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zwłaszcza z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w jego braku z ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 48 ust. 2 Prawo budowlane) W ocenie Sądu powyższe oznacza, że nie jest możliwe zalegalizowanie samowoli budowlanej niezgodnej z ustaleniami planu miejscowego, albo też wzniesionej na terenie, w stosunku do którego brak jest obowiązującego planu miejscowego. Warunkiem umożliwiającym legalizację jest wobec powyższego istnienie aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wykazanie w nim zgodności inwestycji. Dodać należy, iż nie wystarcza zatem aby inwestycja nie była sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego należy bowiem zgodnie z zapisami ustawy wykazać zgodność z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wobec jego braku nie jest możliwe. Sygn. akt II SA/Wr 686/05 8 Podkreślenia wymaga, iż ustawa Prawo budowlane przewiduje, zgodnie z wprowadzoną nowelizacją w dniu 16 kwietnia 2004 r., kolejną sytuację, w której inwestor przed popełnieniem samowoli budowlanej, w sytuacji braku miejscowego planu, dysponuje w dniu wszczęcia postępowania w sprawie legalizacji samowoli budowlanej - ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd pragnie podzielić stanowisko organu odwoławczego, albowiem wymóg ostateczności wyżej wspomnianej decyzji oraz faktu jej posiadania przed popełnieniem samowoli budowlanej został jednoznacznie określony, co oznacza, że niespełnienie któregokolwiek z tych warunków wyklucza możliwość legalizacji. Inwestor, w myśl powołanych przepisów nie jest uprawniony do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, albowiem taka decyzja wobec zrealizowania inwestycji nie może zostać wydana. W niniejszej sprawie, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy P. oraz braku posiadania przez skarżących w dniu wszczęcia postępowania, decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy, brak jest jakichkolwiek prawnych możliwości legalizacji tuczami, chlewni porodowej, warchlakami. W przypadku zaistnienia stanu faktycznego, wyczerpującego hipotezę normy art. 48 Prawa budowlanego - jak to ma miejsce w sprawie niniejszej - organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zastosowania przewidzianej w tym przepisie sankcji. W ocenie Sądu, przepis art. 48 cyt. ustawy należy do przepisów o charakterze szczególnym. Zawarta w nim "metoda zapobiegania i likwidowania samowoli budowlanej jest wprawdzie surowa i nacechowana automatyzmem, ale nie wykracza poza granice wyznaczone normami konstytucyjnymi, a wyłącznym celem zastosowania tego przepisu jest usunięcie skutków wywołanych naruszeniem prawa budowlanego" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12.01.1999 r., P 2/98, OTK 1999/1/2). Wskazana w skardze oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji okoliczność, iż " Obiekt ten stanowi razem z pozostałymi zwarty zakład produkcyjny i obowiązek rozbiórki poważnie zdestabilizuje, a nawet uniemożliwi zaplanowaną produkcję zwierzęcą. Firma zatrudnia 15 osób, praca ta jest jedyną możliwością zatrudnienia dla tych pracowników i źródłem utrzymania ich i ich rodzin" pozostaje bez wpływu na ocenę prawną zaistniałego stanu faktycznego i prawidłowość wydanej przez organy decyzji w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego. Sygn. akt II SA/Wr 686/05 9 Należy przy tym podkreślić, iż racje społeczne, w tym sytuacja materialna strony oraz skutki finansowe dotykające skarżących oraz pracowników zatrudnianych w ich firmie, wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę, nie mogą być brane pod-uwagę w toku postępowania administracyjnego, nieznającego odpowiednika art. 5 Kodeksu cywilnego. Sąd podziela w pełni stanowisko zajęte przez organ odwoławczy, którego zdaniem organ I instancji wobec powyższych ustaleń zobligowany był wydać decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowych obiektów budowlanych. Bez znaczenia prawnego są zatem argumenty podnoszone w odwołaniu oraz w skardze do Sądu jakoby skarżący dochowali należytej staranności i przejawili oraz nadal przejawiali wolę legalizacji samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych. Sąd odnosząc się do zarzutu podniesionego przez skarżących dotyczącego kwestii numeracji dziatek, na których zostały samowolnie wzniesione wyżej wskazane obiekty, stwierdza, iż zaskarżona decyzja dotyczy obiektów budowlanych a nie działek, na których zostały one wzniesione. Sama numeracja działek, która opisana została przez organy administracji w sposób nie budzący wątpliwości o jakich rozbiórkę obiektów budowlanych chodzi oraz posługiwanie się w toku całego postępowania administracyjnego przez uczestników postępowania oraz samych skarżących nie może stanowić przyczyny uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sąd odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżących mówiącego o tym, iż każde postępowanie organu administracji publicznej w stosunku do strony winno być poprzedzone jego wszczęciem oraz powiadomieniem o tym stron postępowania, pragnie zauważyć, iż Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Z. zawiadomieniem z dnia [...] r. nr [...] poinformował skarżących o tym, iż w dniu [...]r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania magazynu zbożowego na tuczarnię zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości P. dokonanej przez skarżących. W dniu [...]r. powyższe zawiadomienie zostało doręczone skarżącym. Wobec powyższego Sąd w pełni podziela rozstrzygnięcie podjęte przez organ II instancji. Sygn. akt II SA/Wr 686/05 10 W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby decyzja ta naruszała obowiązujące przepisy prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami. Nie ma też prawa do oceniania słuszności obowiązujących przepisów i przyjętych w nich rozwiązań prawnych. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. W tej sytuacji zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.