VII SA/Wa 786/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka, , Protokolant Marcin Grabowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skargi M. M. i R. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa- po wznowieniu postępowania skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2006r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania M. M. i R. M. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005r. znak: [...], stwierdzającą, po wznowieniu postępowania, że decyzja ostateczna Wojewody [...] z dnia [...] grudni, 2004r.znak; [...] uchylająca decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...] listopadan2004r. znak: [...] o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu handlowego z przyłączami mediów parkingiem i zagospodarowaniem terenu w J. przy ul. K. na działce nr [...] i orzekająca o udzieleniu pozwolenia na w/w inwestycję została wydana naruszeniem prawa . W toku postępowania administracyjnego ustalono co następuje: W dniu [...] maja 2005r. M. M. i R. M. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego w/w ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia2004r. na podstawie art.145§1 pkt 4 kpa wobec tego ,że jako strona nie brali, bez własnej winy, udziału w postępowaniu zakończonym ta decyzją. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005r. Wojewoda [...] wznowił postępowanie zgodnie z w/w wnioskiem. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. uchylił własna decyzję z dnia [...] grudnia 2004r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...] listopada 2005r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] uchylił w/w decyzję Wojewody [...] i przekazał mu sprawę do rozpoznania co do istoty. Orzekając jak w opisanej wyżej decyzji z dnia [...] grudnia 2005r. Wojewoda [...] podniósł, że w wyniku przeprowadzenia wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej/art.146§2 w zw. z art151§2 kpa / Organ wskazał, że działka o nr ew. [...] na, której zaprojektowano przedmiotową inwestycję położona jest w obszarze planu miejscowego oznaczonym jako:ZIII2 -teren użyteczności publicznej z zielenią towarzyszącą - strefa ochrony środowiska przyrodniczego z dopuszczeniem usług związanych z realizacją budownictwa mieszkaniowego wzdłuż istniejących dróg dojazdowych maksymalna zabudowa działki 10%. Ponadto dla w/w obszaru przewidziano : przeznaczenie podstawowe oraz przeznaczenie dopuszczalne –obiekty handlu gastronomi i inne komercyjne, tereny o przeznaczeniu dopuszczalnym nie mogą przekraczać 50%powierzchni w stosunku do terenów o przeznaczeniu podstawowym . Organ stopnia wojewódzkiego podniósł, że nie podziela stanowiska Prezydenta Miasta J. , które legło u podstaw jego decyzji z dnia [...] listopada 2004 wyżej opisanej. Zgodnie z tym stanowiskiem maksymalna powierzchnia zabudowy obiektu handlowo usługowego nie może przekraczać 50% powierzchni działki. Przy takim założeniu planowany obiekt nie mógłby przekraczać powierzchni 956,4m², przy powierzchni działki 19128 m². Projektowany obiekt zaś ma powierzchnię zabudowy 1802,42 m². W ocenie Wojewody [...] nie można podzielić w/w poglądu gdyż zapis planu mówiący o tym, że tereny przeznaczeniu dopuszczalnym nie mogą przekraczać 50% powierzchni w stosunku do terenów o przeznaczeniu podstawowym , nie odnosi się ani do powierzchni zabudowy ani też do całkowitej powierzchni działki. Maksymalny procent zabudowy działki w/g zapisu planu wynosi 10%. i stanowi jedyne ograniczenie powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Pojęcie terenów odnosi się do całego obszaru ZIII2, a nie do powierzchni działki ani też powierzchni zabudowy Pojęcie terenów /przeznaczeniu podstawowym i dopuszczalnym/ dotyczy łącznej powierzchni terenu zagospodarowanego przez obiekt . W przypadku przedmiotowej inwestycji, za teren o przeznaczeniu dopuszczalnym należy uznać łącznie powierzchnie zabudowy/ 1802,42 m² / powierzchnię dróg/ 2413,5 m² / powierzchnię parkingów /1687,5 m² / oraz powierzchnię placów i chodników / 145 m²/.Łącznie przedmiotowy teren o przeznaczeniu dopuszczalnym zajmuje pow. 6048,42 m² . Całość terenów , które mogą być zagospodarowane dla przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego wynosi 30085 m². Zatem tereny o przeznaczeniu dopuszczalnym mogą zajmować 10028,33 m². Zdaniem Wojewody [...] powyższa argumentacja potwierdza, że przedmiotowa inwestycja nie narusz ustaleń planu przy uwzględnieniu okoliczności dodatkowej jaką jest niewielkie zainwestowanie obszaru . Odnosząc się do zarzutów dochodzących wznowienia postępowania, organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 52 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko /Dz.U. nr 257, poz.. 2573/ i nie wymaga opracowania raportu oddziaływania na środowisko . Zgodnie z w/w przepisem opracowania raportu oddziaływania na środowisko wymagają :zespoły zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha ,centra handlowe i usługowe o powierzchni nie mniejszej niż 1ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczna. Przedmiotowy pawilon o funkcji handlowo usługowej ma powierzchnię użytkową 1696 40 m² ,suma powierzchni zabudowy / 1802,42 m² /i otaczającej infrastruktury obejmującej ; powierzchnię dróg/ 2413,50 m²/ powierzchnię parkingów /1687,50 m²/ oraz powierzchnię placów chodników /145,0 m²/ wynosi 6048,42 m² –nie przekracza zatem 1 ha. Zdaniem organu przedmiotowa inwestycja nie spowoduje ograniczenia dopływu światła naturalnego do pomieszczeń mieszkalnych w budynku przy ul. M. [...] , spełnia bowiem uregulowania zawarte w §13 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. nr 75 poz. 690 z póżn. zm./.Również usytuowanie śmietników i dojazdów odpowiada regulacjom zawartym w w/w rozporządzeniu. Organ wskazał, że projekt budowlany odpowiada wymogom rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego .Odnosząc się zaś do zarzutu naruszeń w zakresie ochrony istniejącej zieleni wysokiej , organ wskazał, że w tym zakresie pozwolenie na wycinkę drzew rozpozna Prezydent J. w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Wojewoda [...] w świetle powyższej argumentacji uznał, że uchybienie formalne polegające na niezapewnieniu skarżącym udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004r. nie miało wpływu na wynik tego postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2006r. podtrzymał zasadność argumentacji organu stopnia wojewódzkiego. Organ wskazał, że inwestorzy przedstawili oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz stosowne uzgodnienia i opinie, co obligowało organ do zatwierdzenia projektu budowlanego wydania pozwolenia na budowę zgodnie z art.35ust.4 ustawy Prawo budowlane. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że wszystkie okoliczności sprawy przemawiają za odmową uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004r., Nie zawiera ona bowiem wad materialnych a uchybienie formalne polegające na niezapewnieniu stronom czynnego udziału w sprawie powoduje, że taka decyzja choć została wydana z naruszeniem prawa to nie miało ono wpływu na merytoryczny wynik postępowania, gdyż w wyniku uchylenia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący dochodzili uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 146§2kpa ,oraz art. 140 i 144 k c i art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane . Zdaniem skarżących zapisy planu są nieprecyzyjne i nie zostały szczegółowo wyjaśnione .Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się w ogóle do zarzutu, że decyzja o pozwoleniu na budowę narusza ich uzasadnione interesy, bowiem jej realizacja spowoduje ograniczenie dostępu światła dziennego do pomieszczeń skarżących wywoła wstrząsy , drgania, hałas oraz spowoduje zanieczyszczenie w związku ze zlokalizowaniem kontenera na śmieci w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżących. Skarżący powołali się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004,OSK786/04 / opubl . ONSA i WSA 2005/4/86/ , zgodnie z którym organ rozpoznając wniosek wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu przy granicy z sąsiednią nieruchomością powinien uwzględnić konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron, jak również przepis , że właściciel nieruchomości powinien powstrzymać się od działań ,które zakłóciły by korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę. Skarżący podnieśli, że warunki techniczne nie są wyłącznym kryterium oceny poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje . Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z dyspozycją art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych[Dz.U.nr153,poz.1269 ]sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, które miałoby skutkować jej uchyleni. Wskazać należy, że wznowienie postępowania to instytucja stwarzająca możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzja ostateczną jeżeli postępowanie , w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadą praw /art145 kpa /. W niniejszej sprawie prawidłowo doszło do wznowienie postępowania wobec niezawinionego przez strony braku ich udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Zdaniem Sądu po wznowieniu postępowania organy obu instancji prawidłowo wykazały ,że wadliwość procesowa decyzji ostatecznej nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie prawa materialnego. Sąd podziela argumentację organów obu instancji, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wbrew twierdzeniom skarżących po wznowieniu postępowania organy obu instancji przedstawiły prawidłowo uzasadnioną interpretację zapisów planu. Słusznie wskazały też organy, że inwestycja, wbrew stanowisku skarżących, nie wymaga opracowania raportu oddziaływania w świetle §3 ust. 1pkt.52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko /Dz. U. nr 257, poz.. 2573 / nie jest bowiem zaliczana do tego rodzaju przedsięwzięć . Wbrew stanowisku skarżących, przedstawionemu na rozprawie przedmiotowa, inwestycja posiada niezbędne opinie, co znajduje potwierdzenie w karcie opinii dołączonej do projektu . Inwestycja została uzgodniona pod względem wymogów higieniczno sanitarnych przez uprawnionego rzeczoznawcę co pozostaje w zgodzie z przepisem §2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002r.w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych //Dz. U. nr 210 poz. 1792 /. Sąd podziela też pozostałą argumentację organów w niniejszej sprawie co do zasadności zatwierdzenia projektu i wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę. Dodatkowo wskazać należy, że ekspertyza przedstawiona w postępowaniu administracyjnym przez skarżących nie potwierdziła ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń skarżących w związku z przedmiotową inwestycją. Podnoszone przez skarżących uciążliwości: hałas, zanieczyszczenie terenu , będzie można ocenić na etapie eksploatacji inwestycji . Zaistnienie powyższych okoliczności będzie mogło skutkować interwencję określonych służb. Zdaniem Sądu ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich powinna opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno budowlanych oraz innych norm dotyczących budowy. Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości sąsiedniej przysługują środki ochrony przed zagospodarowaniem działki sąsiedniej na cele budowlane jeżeli projekt kolidowałby z jego prawem chronionymi interesami przez naruszenie przepisów techniczno budowlanych bądź innych norm wywołujących skutki wymienione w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /tekst jednolity z 2003r.,Dz.U.Nr 207, poz.2016 ze zm./.W ocenie Sądu tak rozumiane interesy skarżących nie zostały naruszone w świetle przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, prawidłowo inwestycja na etapie zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę została uznana za dopuszczalną w świetle przepisów prawa. Na marginesie wskazać należy, że powoływane przez skarżących orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004,OSK786/04 / opubl . ONSA i WSA 2005/4/86/ zapadł w stanie faktycznym, który dotyczył budowy w ostrej granicy, co nie znajduje odniesienia w niniejszej sprawie. Sad dostrzega uchybienie kontrolowanej i poprzedzającej ją decyzji, które nie ma jednak wpływu na wynik sprawy – art.145§1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r [DZ.U. nr153, poz.1270] Organ w sentencji powinie bowiem obok stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa zawrzeć zapis, że nie uchyla jej bo w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Wskazać należy ,że takie ustalenie organy obu instancji zawarły w uzasadnieniu decyzji. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd skargę oddalił w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi[DZ.U.nr153,poz.1270 ] .