VII SA/Wa 760/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka (spr.), , Protokolant Marcin Grabowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego skargę oddala. VII SA/WA 760/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 51 ust. 3 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) udzielił H. S. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny usytuowany na działce [...] przy ulicy G. w S. Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożył A. A. jako podstawę prawną podając artykuł 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2, 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2004 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. W uzasadnieniu podał, że legalizację samowolnie dokonanej zmiany sposobu użytkowania obiektu należało zakończyć udzieleniem pozwolenia na użytkowanie budynku na podstawie art. 57 i 59 ustawy Prawo budowlane, a nie pozwoleniem na zmianę sposobu użytkowania, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Niemniej jednak wdrożona procedura przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. zmierzała do wydania pozwolenia na użytkowanie i tak też zdaniem organu I instancji decyzję z dnia [...] stycznia 2004 r. należy traktować. Kwestionowana decyzja została jedynie nieprecyzyjnie sformułowana w sentencji i podano nieprawidłową podstawę prawną. Jednakże zdaniem wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego nie stanowi to przesłanki do uznania, że nastąpiło rażące naruszenia prawa. Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. A. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wbrew stwierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] stycznia 2004 r. w przedmiocie udzielenia H. S. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny zapadła na podstawie prawidłowo zastosowanych przepisów prawa, t.j. art. 51 ust 3 w zw. z art. 71 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.). Za wadliwe należy uznać jedynie sformułowanie sentencji badanej w trybie nadzoru decyzji organu stopnia podstawowego, które nie mogło dotyczyć pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, albowiem powołany wyżej przepis nie przewiduje możliwości wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia. Tego rodzaju nieprecyzyjne sformułowanie sentencji badanego w trybie nadzoru rozstrzygnięcia nie może zdaniem organu odwoławczego spowodować konieczności jego eliminacji z obrotu prawnego. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że data przeprowadzenia kwestionowanych robót budowlanych pozostaje bez związku dla istotnych przyczyn wydania weryfikowanego w trybie nadzoru rozstrzygnięcia, podobnie jak zakres wykonywanych robót budowlanych, a także pierwotne przeznaczenie omawianego obiektu budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. A. Skarżący zarzucił decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r. rażące naruszenie art. 7,8,9,10 i 156 § 1 pkt. 2 i 7 k.p.a., art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 3 pkt 6, 28, 48, 50 57 pkt 7 Prawa budowlanego. A. A. podniósł, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nie wziął pod uwagę stanu faktycznego, t.j. zmian konstrukcyjnych w postaci przebudowy stropu i dobudowy ganku. Skarżący zarzucił też, iż organ nie ustosunkował się do niektórych dowodów w sprawie. W konkluzji A. A. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Należy zauważyć, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 w/w ustawy. Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Skarżący podaje, że do takiego naruszenia doszło przy badanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] stycznia 2004 r. Należy jednak pamiętać, że naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnie prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1705/93 opublikowany w piśmie Wspólnota 1994/42/16). Na podstawie przepisu art. 51 ust. Art. 51. ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.) właściwy organ po sprawdzeniu wykonania obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem a także obowiązku sporządzenia i przedstawienia w określonym terminie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Przepisy art. 35, z wyjątkiem przepisu ust. 1 pkt 1 lit. b), stosuje się odpowiednio. Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Należy zatem zauważyć, iż zgodnie z art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, przepisy art. 50 i art. 51 stosuje się odpowiednio, a zatem, właściwy organ może po sprawdzeniu wykonania obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem wyrazić zgodę na użytkowanie obiektu budowlanego. W przedmiotowej sprawie bezsprzecznym jest, iż nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania budynku. H. S. zmieniła bowiem sposób użytkowania obiektu budowlanego z gospodarczego na mieszkalny nie występując do organu o zmianę sposobu użytkowania. W związku ze skargą A. A. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził oględziny przedmiotowego budynku. W trakcie oględzin stwierdził, że w budynku gospodarczym wykonano prace budowlane mające na celu adaptację w/w budynku na mieszkalny. Nastąpiła wymiana okien, podłóg, obicie ścian wewnątrz płytą gipsową. Nie stwierdzono zmian konstrukcyjnych budynku tj. rozbudowy, nadbudowy przebudowy (protokół oględzin z dnia [...] września 2003 r.) Z tych względów postanowieniem z dnia [...] września 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. zobowiązał H. S. do opracowania i przedłożenia inwentaryzacji geodezyjno - budowlanej wykonanych robót wraz z oceną techniczną ich wykonania oraz zaświadczenia organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestorka wykonała nałożone na nią postanowieniem obowiązki, dlatego też Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. z dniem [...] stycznia 2004 r. wydał na podstawie art. 51 ust 3 w zw. z art. 71 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) decyzję o użytkowaniu przedmiotowego budynku. Zgodzić należy się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że jedynie wadliwe jest sformułowanie zawarte w sentencji badanej decyzji organu stopnia podstawowego "udzielam pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania..." bo powinno ono brzmieć "wyrażam zgodę na użytkowanie...". Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tego rodzaju nieprecyzyjne sformułowanie sentencji decyzji nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności badanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności nie może być uznane za rażące naruszenie prawa. Na marginesie zauważyć należy, iż organy I i II instancji w przedmiotowej sprawie badały jedynie decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Postępowanie to nie dotyczyło kwestii związanych z rozbudową omawianego obiektu budowlanego, dlatego też argumenty dotyczące zmian konstrukcyjnych w postaci przebudowy stropu i dobudowy ganku nie miały wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.