VI SA/Wa 428/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skarg A. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji unieważniającej w części prawo ochronne oraz w przedmiocie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy PALMAR oddala skargi A. Sp. z o.o. w W., zwany dalej skarżącym lub A., działając przez swego pełnomocnika radcę prawnego G. L., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzje Urzędu Patentowego RP: 1. decyzję z dnia [...] listopada 2005r. sygn. akt [...] uwzględniającą skargę A. Sp. z o.o. i uchylającą decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2005r. 2. decyzję z dnia [...] listopada 2005r. sygn. akt [...] unieważniającą w części prawo ochronne na znak towarowy słowny PALMAR R-143861 i przyznającą firmie F. S.A. z G. w W. kwotę 1800zł tytułem kosztów postępowania. Decyzje wydane zostały w następującym stanie prawnym i faktycznym. Decyzją z dnia [...] marca 2003r. Urząd Patentowy, na podstawie art. 147 i art. 150 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. – Prawo własności przemysłowej – pwp. ( Dz. U. z 2001r. Nr 49 poz. 508 ), udzielił na rzecz A. Sp. z o.o. w W. prawa ochronnego na znak towarowy PALMAR zgłoszony dnia [...] września 1999r. za nr Z-207595. Ochrony udzielono na towary w klasie 9 ( m.in. urządzenia wagowe, pomiarowe, sygnalizacyjne, kontrolne, do celów dydaktycznych, magnetyczne nośniki danych, automaty sprzedające mechanizmy do urządzeń uruchamianych za pomocą monety lub żetonu, kasy sklepowe, maszyny liczące, komputery, sprzęt przetwarzający dane ), w klasie 14, 15 i 16 klasyfikacji nicejskiej. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2003r. kierowanym do Urzędu Patentowego RP, działający w imieniu F. S.A. radca prawny B. R., domagał się unieważnienia udzielonego prawa ochronnego na znak towarowy PALMAR. Jako podstawę prawną żądania pełnomocnik wnioskującej Spółki, zwanej dalej Spółką, wskazał przepis art. 164 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. – Prawo własności przemysłowej – pwp. ( Dz. U. z 2001r. Nr 49, poz. 508 ze zm. ) w związku z art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych ( Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm. ) oraz art. 315 ust. 3 pwp., art. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o nieuczciwej konkurencji ( Dz. U. Nr 47, poz. 211 ze zm. ) i art. 6 septies ust. 1 i 2 Konwencji paryskiej z dnia 20 marca 1883r. o ochronie własności przemysłowej ( Dz. U. z 1975r. Nr 9, poz. 51, 52 ). W uzasadnieniu interesu prawnego Spółki, pełnomocnik podał, iż zajmuje się ona m.in. działalnością produkcyjną i handlową w zakresie elektronicznych kas rejestrujących, komputerów, drukarek fiskalnych, wag i metkownic, którą to działalność Spółka prowadzi w wielu państwach, również w Polsce. Jednym z podstawowych modeli kas fiskalnych produkowanych przez Spółkę F. jest kasa o nazwie Palmar. Dystrybucją tej właśnie kasy na terenie Polski zajmował się, na podstawie zawartej umowy, skarżący - firma A. – uprawniony ze znaku PALMAR, o unieważnienie którego to znaku wnosi Spółka. W podpisanej dnia [...] lipca 1999r. oraz dnia [...] września 1999r. umowie A. zobowiązała się do nienaruszania wszelkich praw własności intelektualnej wnioskującej o unieważnienie Spółki F., dotyczących produktów będących przedmiotem wskazanych umów. Dokonując zarejestrowania znaku towarowego PALMAR skarżąca spółka A. naruszyła w sposób rażący postanowienia umów dwustronnych zawartych ze Spółką i naruszyła stosunek zaufania wobec partnera handlowego. Uzasadniając wniosek o unieważnienie prawa ochronnego Spółka podniosła, iż skarżący – A., rejestrując znak towarowy PALMAR, nie uzyskał zgody na ubieganie się we własnym imieniu o rejestrację nazw produktów skarżącej jako znaków towarowych. Ochronę tych znaków miały zapewnić postanowienia zawartych umów o współpracy dotyczące obowiązku nienaruszania przez A. jako uprawnionego dystrybutora wszelkich praw własności intelektualnej Spółki F. Działania A. stanowią naruszenie stosunku zaufania i obowiązku lojalności wobec partnera handlowego; dokonanie zgłoszenia oznaczenia Palmar jako znaku towarowego nastąpiło z naruszeniem art. 6 septies ust. 1 i ust. 2 Konwencji Paryskiej. Ponadto, jak wywodził wnioskujący, naruszając postanowienia zawartych umów, spółka A. sprzeniewierzyła się zasadom dobrej wiary oraz dobrym obyczajom kupieckim, które to działanie wypełnia drugą z przesłanek niedopuszczalności rejestracji znaku towarowego wskazanych w art. 8 pkt 1 uzt. – sprzeczność z zasadami współżycia społecznego. Spółka wskazała, że zgłoszenie przez A. na własną rzecz znaku towarowego PALMAR stanowi fragment szerszej działalności tej spółki zmierzającej do przywłaszczenia oznaczeń skarżącej, bowiem do rejestracji, poza znakiem PALMAR, zgłoszono również dwa znaki towarowe słowno-graficzne F. identyczne ze znakami używanymi przez Spółkę F. Działania firmy A. podjęte zostały rozmyślnie w celu zawłaszczenia nazw produktów Spółki; firma nie poinformowała skarżącej o zamiarze zgłoszenia znaku PALMAR, jak też o dokonanym zgłoszeniu – przepisy naruszyła w sposób świadomy i rażący. Należy uznać więc, że zgłoszenie znaku towarowego PALMAR nastąpiło w złej wierze, co skutkować musi uznaniem, że rejestracja nie zasługuje na ochronę. Do wniosku załączono poza pełnomocnictwem: list intencyjny z dnia [...] lipca 1999r. w wersji angielskiej i w tłumaczeniu polskim dokonanym przez tłumacza przysięgłego, umowę dystrybucji z dnia [...] września 1999r. również w wersji angielskiej i polskiej, pismo Spółki z dnia [...] września 2001r. o stwierdzonym naruszeniu art. 9 § 9.3 umowy z wezwaniem do bezzwłocznego przeniesienia uzyskanej rejestracji pod jej domenę oraz pismo Spółki z dnia [...] września 2001r. o możliwych rozwiązaniach w związku ze stwierdzonym naruszeniem przez A. postanowienia umowy. Na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP pełnomocnik Spółki podtrzymał złożony wniosek o unieważnienie w części dotyczącej towarów w klasie 9 tj. kas sklepowych, maszyn liczących, komputerów i sprzętu przetwarzającego dane. Zrezygnował również z zarzutu naruszenia art. 8 pkt 2 uzt. W odpowiedzi na wniosek, A. wniosła o zwieszenie postępowania, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku przez Urząd Patentowy o oddalenie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy PALMAR. Zawieszenie postępowania, jak uzasadniał uprawniony, jest konieczne ze względu na toczące się przez Sądem Okręgowym w [...] [...] Wydziałem Gospodarczym postępowanie cywilne z powództwa Spółki F. przeciwko uprawnionemu ze spornego znaku o zaniechanie czynów nieuczciwej konkurencji oraz o zaniechanie naruszania dóbr osobistych. W postępowaniu rozstrzygnięte będzie kto ma prawo posługiwać się na polskim rynku znakiem towarowym F. oraz PALMAR, a w związku z tym poddane zostaną badaniu umowy zawarte między stronami i określone nimi zasady współpracy. Jak wywodził uprawniony, orzeczenie sądu gospodarczego o niezasadności roszczeń [...] firmy prowadzić będzie do tego, że wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na zarejestrowany znak PALMAR będzie niezasadny. Jako argumenty za oddaleniem wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku PALMAR uprawniony podał, iż Spółka nie wykazała, jak to nakazuje przepis art. 164 ustawy – Prawo własności przemysłowej, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Spółka powołuje się w to miejsce na okoliczności nie mające żadnego znaczenia dla oceny czy zaszły przesłanki dla unieważnienia prawa ochronnego jak np. naruszenie przez uprawnionego postanowień umownych i naruszenie zaufania do partnera handlowego. Urząd Patentowy nie może przy rozpatrywaniu wniosku o unieważnienie kierować się względami innymi, niż określone w ustawie pwp. Co do zarzutów Spółki, skarżący przyznał, że pomiędzy nim, a Spółką podpisany został list intencyjny i zawarta została umowa, zgodnie z którą firma [...] udzieliła skarżącemu niewyłącznego prawa do prowadzenia działań marketingowych i sprzedaży na obszarze Polski kas fiskalnych model "PALMAR" . Jest też prawdą, że skarżący zgłosił do rejestracji znak towarowy PALMAR, lecz zanim to uczynił, sprawdził czy znak ten nie został wcześniej zarejestrowany na rzecz innego przedsiębiorcy. Ponieważ znak nie był zgłoszony ani zarejestrowany na rzecz innego podmiotu, zgłoszenie dokonane przez A. było dopuszczalne. Za nieuzasadniony skarżący uznał zarzut naruszenia art. 6 septies ust. 1 i ust. 2 Konwencji Paryskiej Przepis ten może mieć zastosowanie, gdy agent lub przedstawiciel osoby, która jest właścicielem znaku wnosi bez zezwolenia o zarejestrowanie znaku na swoją rzecz, a w rozpatrywanej sprawie A. nigdy nie było agentem ani przedstawicielem [...] Spółki. Wynika to z brzmienia art. 758 § 1 k.c. zgodnie z którym agentem jest przedsiębiorca, który zobowiązuje się do stałego pośredniczenia, za wynagrodzeniem, przy zawieraniu z klientami umów na rzecz dającego zlecenie przedsiębiorcy albo do zawierania ich w jego imieniu. A. nie posiadało też atrybutu przedstawiciela, ponieważ zgodnie z kodeksem cywilnym termin ten rozumiany musi być jako pełnomocnik, którym uprawniony ze znaku również nie był, ponieważ nie można utożsamiać terminu "dystrybutor" z pojęciem "agenta" lub "przedstawiciela". Za niezasadny uznał uprawniony zarzut naruszenia przy udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy PALMAR przepisu art. 8 pkt 1 uzt. A. miała pełne prawo do posługiwania się w działalności handlowej znakiem towarowym PALMAR przyznane przez skarżącą Spółkę. Wypromowanie kas produkowanych przez [...] firmę na terenie Polski obciążyło wyłącznie skarżącego; sprzedawane one były pod nazwami "A. P." i "A. J.". Na promocję tych towarów, marketing oraz zbudowanie na terenie RP sieci sprzedaży urządzeń fiskalnych o nazwie "PALMAR" skarżący wydatkował poważne kwoty. Przyznanie Spółce [...] prawa do posługiwania się znakiem towarowym PALMAR umożliwi jej podjęcie działań o charakterze pasożytniczym – będzie ona bowiem mogła korzystać z renomy wypracowanej przez polską spółkę A. i korzystać z sieci sprzedaży przez nią budowanej. Unieważnienie przyznanego prawa ochronnego winno dokonywać się przy uwzględnieniu interesu obywateli RP i słusznego interesu strony. Po ostatecznym rozstrzygnięciu wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy PALMAR, postanowieniem Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2005r. i po przeprowadzeniu rozprawy, dnia [...] czerwca 2005r. Urząd Patentowy unieważnił prawo ochronne na znak towarowy słowny PALMAR R-143861w części dotyczącej towarów z klasy 9: kas sklepowych, maszyn liczących, komputerów i sprzętu przetwarzającego dane. Wobec wniesienia na tę decyzję przez A. Sp. z o.o skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Urząd Patentowy RP postanowieniem z dnia [...] października 2005r. wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania z wniosku F. S.A z G. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy PALMAR, o czym zawiadomił Wojewódzki Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu podał, że w sprawie wystąpiła okoliczność, na którą powołał się A. tzn. strona nie uczestniczyła bez swojej winy w rozprawie przez Urzędem Patentowym w dniu [...] czerwca 2005r. Następnie na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzją [...] z dnia [...] listopada 2005r. po przeprowadzeniu rozprawy, UP uwzględnił skargę i uchylił swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2005r. unieważniającą w części prawo ochronne na znak towarowy PALMAR R-143861. W uzasadnieniu organ podał, że w sprawie miało miejsce naruszenie art. 10 Kpa. i uniemożliwienie stronie obrony jej praw podczas rozprawy; organ wyjaśnił, że dopiero po przeprowadzeniu rozprawy i ogłoszeniu decyzji, kolegium orzekające otrzymało pismo pełnomocnika skarżącego z prośbą o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na równoległą sprawę sądową, w której został ustanowiony pełnomocnikiem. Z uwagi na to, że wniosek pełnomocnika uprawnionego wpłynął do Urzędu Patentowego przed dniem rozprawy, przeprowadzenie rozprawy pod jego nieobecność naruszało przepisy procedury w sposób stanowiący przesłankę uzasadniającą wniosek o wznowienie postępowania. Z tego powodu skargę A. należało uwzględnić. W efekcie uwzględnienia skargi przez organ, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie skargi uprawnionego ze znaku PALMAR na decyzję UP z dnia [...] czerwca 2005r. postanowieniem z dnia 21 marca 2006r. postępowanie umorzył (sygn. akt VI SA/Wa 2173/05 ). Równolegle, z uwagi na fakt uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., UP decyzją z dnia [...] listopada 2005r. na podstawie art. 105 § 2 Kpa. umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania z wniosku F. S.A z G., W. o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy słowny PALMAR. Jak wyjaśnił organ w uzasadnieniu decyzji, uwzględnienie skargi uprawnionego ze spornego znaku – A. Sp. z o.o. i uchylenie decyzji z dnia [...] czerwca 2005r. unieważniającej prawo ochronne na znak towarowy PALMAR, w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. spowodowało, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia stało się bezprzedmiotowe. Po przeprowadzeniu w dniu [...] listopada 2005r. rozprawy w przedmiocie skargi uprawnionego o uchylenie decyzji z [...] czerwca 2005r., Urząd Patentowy w tym samym dniu tj. [...] listopada 2005r. przystąpił do rozpatrzenia wniosku Spółki o unieważnienie znaku towarowego PALMAR. Pełnomocnik Spółki wniosek ten podtrzymał, natomiast pełnomocnik skarżącego – uprawnionego ze znaku PALMAR - prawidłowo zawiadomiony o terminie, na rozprawę nie stawił się. W takim stanie rzeczy, Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] listopada o nr [...] w sprawie z wniosku F. S.A z G., W. o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy słowny PALMAR R-143861, unieważnił to prawo w żądanej części dotyczącej następujących towarów z klasy 9: kasy sklepowe, maszyny liczące, komputery i sprzęt przetwarzający dane. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż interes prawny Spółki w złożeniu wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy PALMAR został wykazany. Organ uznał, że zgłoszenie znaku PALMAR do rejestracji nastąpiło w warunkach złej wiary tj. z naruszeniem art. 8 pkt 1 uzt. stanowiącym o niedopuszczalności rejestracji znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. Urząd Patentowy powołał się na stanowisko doktryny ( Prawo znaków towarowych - komentarz, R. Skubisz, wyd. II W-wa 1997r. str. 74 – 75 ) i orzecznictwa ( wyrok NSA z dnia 28 marca 2002r. sygn. akt II SA 2971/01 ), zgodnie z którymi w powołanym przepisie nie chodzi wyłącznie o sprzeczność z zasadami współżycia społecznego samego znaku (jego treści, formy przedstawieniowej ) lecz także o sprzeczność z tymi zasadami określonych działań zgłaszającego i ich zamierzonego skutku. Zła wiara stanowi kwalifikowaną postać zgłoszenia znaku w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, a jak wynika z orzeczenia NSA z dnia 5 kwietnia 2002r. sygn. akt II SA 3856/01, w złej wierze jest ten, kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieje albo też wprawdzie tego nie wie, ale braku jego wiedzy nie można w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwiony. W konkretnej sprawie podpisany przez strony sporu list intencyjny zobowiązywał skarżącą spółkę A. do zachowania poufności oraz lojalności w trakcie negocjacji, także w odniesieniu do praw wyłącznych. Z kolei umowa dystrybucyjna w art. 9 określała zobowiązanie skarżącego do nie ubiegania się o rejestrację w swoim imieniu jakichkolwiek praw własności intelektualnej dotyczących produktów będących przedmiotem umowy. Zakaz był jednoznaczny, a zatem zgłoszenie znaku PALMAR, którym wnioskodawca – Spółka [...] oznaczała swój produkt – kasy fiskalne, należało uznać za działanie w złej wierze. Organ zauważył, że daty listu intencyjnego i umowy dystrybucyjnej ( lipiec i wrzesień 1999r. ) wyprzedzają datę zgłoszenia znaku do rejestracji ( wrzesień 1999 ), co potwierdza pełną świadomość A. co do zakazu zgłaszania znaku do rejestracji na swoją rzecz. Urząd wskazał na specyficzną więź jaka łączyła uprawnionego z wnioskodawcą, a opierającą się na stosunku zaufania i lojalności umawiających się podmiotów. Naruszenie tego stosunku przez uprawnioną spółkę A. przejawiło się w zgłoszeniu do rejestracji znaku towarowego firmy [...] na swoją rzecz w sytuacji, gdy umowa zakazywała uprawnionemu takiego działania. Powyższe, zdaniem organu, stanowiło wystarczającą podstawę do unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy PALMAR. A. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] uwzględniającą skargę A. Sp. z o.o. w W. i uchylającą decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] czerwca 2005r. oraz na decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2005r. nr Sp. [...] unieważniającą w części prawo ochronne na znak towarowy słowny PALMAR R – 143861 i przyznającą firmie F. Sp. A z G. W. kwotę 1.800zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności w całości obu decyzji wraz z rozstrzygnięciem o kosztach. Jak podał w uzasadnieniu skargi, organ wydał wskazane decyzje z rażącym naruszeniem prawa art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 Kpa. Skarżący stwierdził, iż skoro Urząd Patentowy wydał postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności prawa ochronnego, to winien był przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy. Wywodził, że organ winien był, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu [...] listopada 2005r., wydać prawidłową decyzję administracyjną w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 Kpa. i jeśli uznał że w sprawie zachodziły przesłanki wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt 4 Kpa. to decyzją wydana przez UP w dniu [...] listopada 20005r. winna zawierać była dwa rozstrzygnięcia: jedno o uchyleniu decyzji z dnia [...] czerwca 2005r. i drugie rozstrzygniecie co do istoty sprawy. Skarżący przywołał orzecznictwo NSA na poparcie twierdzenia co do sposobu rozstrzygania na tle art. 151 § 1 Kpa. Zdaniem skarżącego, organ wydając decyzję uwzględniającą skargę na decyzję z dnia [...] czerwca 2005r., a następnie wydając drugą decyzję unieważniającą prawo ochronne ze znaku PALMAR naruszył art. 151 § 1 pkt 2 Kpa. Urząd Patentowy próbował, jak stwierdził skarżący, połączyć dwie instytucje - wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 i nast. Kpa. i uchylenia decyzji w oparciu o przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. a próba połączenia spowodowała naruszenie przepisów obu wskazanych ustaw. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie. Organ podkreślił fakt, iż uwzględniając w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., skargę wniesioną przez skarżącego do WSA na decyzję z dnia [...] czerwca 2005r., umorzył następnie postępowanie w sprawie wznowienia postępowania z wniosku włoskiej Spółki jako bezprzedmiotowe i wydał decyzję rozstrzygającą wniosek o unieważnienie prawa ochronnego z rejestracji znaku PALMAR. Swoje działanie organ uznał za odpowiednie do zgłaszanych przez skarżącego wniosków i za zgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) tzn. pod względem jej zgodności z prawem należy stwierdzić, że skarga nie jest uzasadniona, a decyzje odpowiadają prawu. Przedmiotem skargi jest: 1. decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2005r. uwzględniająca skargę i uchylająca decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2005r. unieważniającą prawo ochronne na znak towarowy PALMAR oraz 2. decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2005r. unieważniająca prawo ochronne na znak towarowy słowny PALMAR w części dotyczącej towarów z klasy 9: kasy sklepowe, maszyny liczące, komputery i sprzęt przetwarzający dane. Odnosząc się do pierwszej decyzji uwzględniającej skargę i uchylającej decyzję UP z dnia [...] czerwca 2005r. unieważniającą prawo ochronne na znak towarowy PALMAR, to należy stwierdzić, iż decyzja ta była już przedmiotem uwagi Sądu w sprawie skargi złożonej przez skarżącego do WSA pismem z dnia [...] października 2005r. (sygn. akt VI SA/Wa 2173/05) na decyzję pierwotną o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy PALMAR. Sąd uznał wówczas, iż skarżona decyzja, uwzględniała żądanie skargi w całości, bowiem organ zgadzając się z przedstawionym jedynym zarzutem pozbawienia skarżącego bez jego winy udziału w postępowaniu, zgodnie z żądaniem skargi decyzję uchylił. Wydane przez Sąd postanowienie o umorzeniu postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie z dnia 21 marca 2006r. które pełnomocnik skarżącego otrzymał dnia 31 marca 2006r. wobec niewniesienia zażalenia, stało się prawomocne dnia 5 maja 2006r. Skargą złożoną w rozpatrywanej sprawie, skarżący kwestionuje decyzję uwzględniającą jego pierwotną skargę oraz decyzję rozstrzygającą wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego PALMAR jako naruszające rażąco prawo procesowe, a konkretnie art. 151 § 1 pkt 2. Sąd nie podzielił przekonania skarżącego, iż skarżone decyzje rażąco naruszają prawo. Po pierwsze, nie zasługuje na ochronę takie działanie skarżącego, który w pierwotnie prowadzonym postępowaniu sądowym ze skargi na decyzję z dnia [...] czerwca 2005r. nie kwestionuje w tym postępowaniu decyzji uwzględniającej skargę i uchylającej zaskarżoną decyzję, nie składa zażalenia na postanowienie Sądu umarzające postępowanie sądowoadministracyjne jako bezprzedmiotowe, a następnie wnosi do Sądu kolejną skargę na decyzję, której nie podważał w poprzednim postępowaniu przed Sądem. Po wtóre, nie można twierdzić, że Urząd Patentowy skarżonymi decyzjami rażąco naruszył przepis art. 151 § 1 pkt 2 Kpa. skoro organ nie rozstrzygał w trybie wznowienia, co wynika wprost z akt administracyjnych. Wydając decyzję uwzględniającą skargę i uchylającą decyzję z dnia [...] czerwca 2005r. Urząd Patentowy działał na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określa form prawnych w jakich może nastąpić uwzględnienie skargi przez organ. Niewątpliwie, dla oceny czy skarga została przez organ rzeczywiście uwzględniona niezbędne jest uchylenie decyzji zaskarżonej, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W doktrynie występuje jednak różnica zdań co do tego, czy samo uchylenie decyzji zaskarżonej jest wystarczające dla uznania, czy skarga została uwzględniona. Czy zatem wystarczy, uwzględnienie skargi w całości w kontekście żądania zawartego w skardze ( vide: J.P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis Warszawa 2004, str. 106 pkt 8 ), czy konieczne jest poza uchyleniem kwestionowanej decyzji orzeczenie o istocie sprawy ( T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005r. str. 252 – 253 ). Dyskusja w tym przedmiocie co do decyzji UP z dnia [...] listopada 2005r. uwzględniającej skargę i uchylającej decyzję UP z dnia [...] czerwca 2005r., na tle wydanego przez WSA dnia 21 marca 2006r. prawomocnego postanowienia umarzającego postępowanie jako bezprzedmiotowe, jest w tym postępowaniu niecelowa. Sąd przesądził o tym wskazanym wyżej postanowieniem, a skarżący postanowienia tego nie skarżył. Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 Kpa. należy stwierdzić, że jest to zarzut chybiony z uwagi na umorzenie przez Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] listopada 2005r. postępowania w sprawie wznowienia postępowania z wniosku F. Sp. A. z G. o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy słowny PALMAR. Urząd w uzasadnieniu stwierdził, iż wobec uwzględnienia w trybie samokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. skargi wniesionej przez A. do WSA, postępowanie w sprawie o wznowienie postępowania stało się bezprzedmiotowe. Tak więc wydana dnia [...] listopada 2005 r. przez Urząd Patentowy decyzja unieważniająca prawo ochronne na znak towarowy słowny PALMAR nie była decyzją wydaną w trybie wznowienia, tak jak nie była decyzją wydaną w takim trybie decyzja z o uwzględnieniu skargi i uchyleniu decyzji z dnia [...] czerwca 2005r. unieważniającej przedmiotowy znak. Na marginesie należy jednak zauważyć, że organ w prowadzonym postępowaniu nie ustrzegł się uchybień. Zgodnie z zasadami ogólnymi wskazanymi w rozdziale 2 Kpa. organ winien tak prowadzić postępowanie tak, aby nie naruszać zaufania stron postępowania do organów Państwa, a cel osiągać możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do celu ( art. 8 i art. 12 Kpa. ). Tymczasem, organ w dniu [...] listopada 2005r. wydał 3 decyzje oznaczone tym samym znakiem [...], a mianowicie decyzję w sprawie uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2005r., decyzję umarzającą postępowanie w sprawie wznowienia postępowania z wniosku F. SP.A. z G. o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy słowny PALMAR oraz decyzję unieważniającą prawo ochronne na znak towarowy słowny PALMAR w części określonych towarów z klasy 9. Decyzje te jako wydane w prowadzonej przez Urząd sprawie oznaczonej numerem [...] nie zostały dodatkowo odrębnie ponumerowane w taki sposób, aby nie budzić wątpliwości co do tego, których decyzji dotyczy dane zawiadomienie o rozprawie, w jakiej kolejności były one podejmowane i czy w związku z tym decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania miała w istocie swoje źródło w decyzji uwzględniającej skargę w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Te braki mogły powodować wątpliwości strony co do klarowności procedury i podejmowanych rozstrzygnięć. Można też stwierdzić, że wątpliwości u strony wywoływać mogło rozstrzygnięcie sprawy dwoma aktami, a nie jednym. Pomimo, że wskazane wątpliwości nie mogą być kwalifikowane jako uzasadniony zarzut naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, to jednak w ocenie Sądu, bardziej czytelne dla stron postępowania będzie działanie, w którym organ uwzględniając skargę odniesie się również do istoty sprawy. Dokonując kontroli merytorycznej zaskarżonej decyzji unieważniającej prawo ochronne na znak towarowy słowny PALMAR R-143861 w części dotyczącej towarów z klasy 9: kasy sklepowe, maszyny liczące, komputery i sprzęt przetwarzający dane, mimo że skarżący zarzutów merytorycznych nie wniósł, Sąd uznał iż decyzja odpowiada prawu. W sprawie zostało dowiedzione ponad wszelką wątpliwość, że skarżący miał świadomość, iż znak PALMAR jest znakiem [...] Spółki. Wynika to choćby z podpisanego przez skarżącego i Spółkę listu intencyjnego ( str. 28 akt adm. [...]). Zebrane w sprawie dowody w postaci dokumentów, a przede wszystkim umowa z dnia [...] września 1999r. art. 9 pkt 9.3 wskazują ponadto jednoznacznie na brak zgody Spółki [...] na zarejestrowanie znaku towarowego PALMAR przez skarżącego na jego rzecz ( str. 17 akt adm. [...]). Ten fakt istotny dla sprawy został ustalony na podstawie dokumentów, których treści skarżący nie podważył. Jak stanowi art. 8 pkt 1 ustawy o z.t. niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. Sprzeczność z zasadami współżycia społecznego dotyczy nie tylko samego znaku ale również odnosi się do działań zgłaszającego i założonych przez niego celów i skutków rejestracji. W ocenie Sądu rejestracja znaku towarowego PALMAR na rzecz skarżącego naruszyła przepis art. 8 pkt 1 ustawy o z.t. Skarżący, mając świadomość co do niedopuszczalności rejestracji znaku towarowego [...] Spółki, zgłosił go do rejestracji w Urzędzie Patentowym i uzyskał prawo ochronne. Działanie takie było działaniem w złej wierze i jako takie stanowi kwalifikowaną postać działania sprzecznego z zasadami współżycia społecznego. Relacja między dwoma podmiotami gospodarczymi, gdzie jeden z nich jest upoważnionym, wyłącznym dystrybutorem towarów produkowanych przez drugiego, opiera się na szczególnym stosunku zaufania i stanowi rażący przykład naruszenia tego zaufania działanie upoważnionego dystrybutora polegające na zarejestrowaniu przez niego znaku towarowego należącego do podmiotu, który udzielił upoważnienia bez uzyskania wyraźnej na rejestrację zgody. Takim zachowaniom miał przeciwdziałać przepis art. 6 septies Konwencji Paryskiej z dnia 20 marca 1883r., której Polska jest stroną. Zgodnie z tym przepisem, właściciel znaku może przeciwstawić się żądanej rejestracji lub żądać jej wykreślenia ewentualnie, gdy ustawodawstwo danego kraju to przewiduje, może żądać przeniesienia rejestracji na jego rzecz w sytuacji, gdy agent lub przedstawiciel osoby będącej właścicielem znaku wnosi bez zezwolenia właściciela o zarejestrowanie znaku na jego rzecz. Fakt zgłoszenia do ochrony przez upoważnionego dystrybutora do ochrony na swoją rzecz znaku należącego do podmiotu, który udzielił tego upoważnienia, a nie wyraził na rejestrację zezwolenia stanowi szczególny przejaw złej wiary, który kwalifikuje taką rejestrację za dokonaną z naruszeniem art. 8 pkt 1 u.z.t. Skarżący, jak wynika z zawartych przez niego z [...] firmą umów, był uprawnionym dystrybutorem produktów produkowanych przez F. S.A. Na zasadach określonych w podpisanym liście intencyjnym i umowie z 1999 r. sprzedawał na terenie Polski towary produkowane przez Spółkę F., w tym kasy fiskalne PALMAR. Będąc zatem umownym odbiorcą określonych towarów spółki na rynek polski i wiedząc o zakazie rejestracji na swoją rzecz jakiegokolwiek prawa własności intelektualnej należącego do spółki, skarżący rejestrując znak spółki, w sposób rażący naruszył zasady umowy i takim swoim działaniem dał spółce prawo domagania się ochrony jej interesów, zgodnie z art. 6 septies ust. 1 Konwencji Paryskiej. Bez znaczenia pozostaje, iż terminy "przedstawiciel" i "agent" w kodeksie cywilnym mają określoną normatywną treść, która nie odpowiada pozycji skarżącego, jaka wynikała z zawartej z [...] spółką umowy. Bezsporne jest bowiem, że strony zawarły określonej treści umowę oraz to, że wyłącznie na określonych tą umową warunkach skarżący mógł sprzedawać na terenie Polski produkty spółki. Naruszenie przez skarżącego zasad umownych, do których przestrzegania się zobowiązał, stanowiło nieustępliwie naruszenie stosunku zaufania łączącego strony tej umowy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.