II SA/Rz 495/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skargi B. N. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do przywrócenia zajętego pasa drogowego do stanu pierwotnego - skargę oddala - II SA/Rz 495/05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze zmieniło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2004 r. [...] w części dotyczącej pkt II, a w pozostałym zakresie utrzymało decyzję w mocy. Podstawa swojego rozstrzygnięcia uczyniło art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego /k.p.a./. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że odwołanie J. K. i B. N. prowadzących działalność w formie spółki cywilnej nie mogło być uwzględnione, gdyż orzeczona przez Prezydenta Miasta odmowa zajęcia pasa drogowego – ulicy W. o pow. 25,5 m2 nie narusza prawa. Równocześnie Kolegium stwierdziło, że zawarte w decyzji Prezydenta Miasta rozstrzygnięcie w zakresie zobowiązania do przywrócenia zajętego pasa drogowego do stanu pierwotnego nie może być objęte decyzją wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /tj. Dz.U. nr 71, z 2000 r., poz. 838 ze zm./ gdyż przepis ten reguluje zasady zajmowania pasa drogowego, a nie egzekwowania z bezprawnego zajęcia tego pasa. Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodzili się B. N. i J. K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucili decyzji rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 1 i art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych oraz art. 7 – 9 k.p.a. oraz 104 k.p.a. Wskazując na te naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie pkt 2 decyzji albo o stwierdzenie jej nieważności. Strony wniosły także o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując na argumentację przyjętą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy nie jest wyznaczony granicami skargi, jej podstawa, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy. Wyznaczony w ten sposób zakres kontroli pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza przepisów prawa w stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi, a w konsekwencji do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Sąd kontrolując zaskarżony akt bada jego legalność. W tym znaczeniu Sąd nie dopatrzył się powodów by zarzuty skargi zostały uwzględnione. Poza sporem pozostaje stwierdzenie, że art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych reguluje tryb udzielania zgody na zajęcie pasa drogowego. Organy orzekające w sprawie zawisłej przed sądem zastosowały przepis w sposób poprawny. Ustawa nie nakłada na organ udzielający zezwolenia szczególnych wymagań, które muszą być spełnione by mogła zostać wydana decyzja pozytywna. Z treści art. 40 ust. 1 ustawy o drogach wynika, że decyzja ma charakter uznaniowy i zarządca drogi nie ma obowiązku udzielać zgody na zajęcie pasa. Wprawdzie uznaniowy charakter decyzji wymaga wskazania okoliczności uzasadniających podjęte rozstrzygnięcie, jednak uprawnienie organu nie może być ograniczone każdoczesnym żądaniem strony, o ile stan sprawy wskazuje na okoliczności, które przemawiają za udzieleniem zgody na zajęcie pasa drogowego. W przedmiotowej sprawie – zdaniem Sądu – takie okoliczności występują i organy orzekające brały je pod uwagę odmawiając skarżącym prawa do zajęcia pasa drogowego. Tymi okolicznościami jest spór jaki istnieje pomiędzy skarżącymi a zarządcą o sposób korzystania pasa drogowego, zatem odmowa udzielenia zgody mieści się w granicach prawa, a to skutkować musi oddaleniem skargi. Oceniając formalną poprawność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że narusza ona art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Naruszenie to polega na posłużeniu się przez organ odwoławczy pojęciem, zmiany decyzji. Art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi o uchyleniu decyzji w całości lub w części, a nie o jej zmianie. Zatem posłużenie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze formułą zmiany decyzji w pkt II jest naruszeniem prawa, jednak nie mogło prowadzić do uwzględnienia skargi, gdyż stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c / p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy organ dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie naruszenie takiego wpływu nie miało, zatem Sąd nie mógł skargi uwzględnić, zaś mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. był zobowiązany oddalić skargę.