I SA/Wa 203/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie WSA Daniela Kozłowska asesor WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Marta Maciejkowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skarg Składnicy [...] w W. oraz Spółdzielni [...] w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji administracyjnej w sprawie oddania w użytkowanie części nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Składnicy [...] w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni [...] z siedzibą w W. i Składnicy [...] z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia z dniem [...] grudnia 1975 r. decyzji Prezydium Rady Narodowej W. Wydziału Gospodarki Terenami z dnia [...] grudnia 1966 r. nr [...], w części dotyczącej oddania w użytkowanie PP "A" z siedzibą w W. części zabudowanej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] róg [...]. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że Prezydent Miasta W., wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, jako organ właściwy w sprawach gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., wydaną na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił stwierdzenia wygaśnięcia z dniem [...] grudnia 1975 r. decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] grudnia 1966 r. nr [...] w części dotyczącej oddania w użytkowanie PP "A" z siedzibą w W. części zabudowanej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] róg [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa (działka nr [...] o powierzchni [...] ha). Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Spółdzielnia [...] z siedzibą w W. i Składnica [...] z siedzibą w W. złożyły odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji oraz wydanie decyzji o wygaśnięciu decyzji z dnia [...] grudnia 1966 r. Po jego rozpatrzeniu organ odwoławczy stwierdził, że decyzją z dnia [...] grudnia 1966 r. Prezydium Rady Narodowej W. wygasiło prawo użytkowania przysługujące Wojewódzkiemu Związkowi [...] do nieruchomości położonej w W. przy ulicy [...] róg [...] o powierzchni [...] ha i przekazało przedmiotowy teren (w całości) w użytkowanie PP "A". Decyzją tą przekazano połowę budynku magazynowego znajdującego się na niniejszej nieruchomości Wojewódzkiemu Związkowi [...]. Aktualnie nieruchomość położona przy ulicy [...] składa się z działki nr [...] o powierzchni [...] ha, zabudowanej wymienionym budynkiem magazynowym, stanowiącej własność Skarbu Państwa i działki nr [...] o powierzchni [...] ha stanowiącej własność komunalną Miasta W. na podstawie prawomocnej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1992 r. nr [...]. Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2003 r. Spółdzielnia [...] i Składnica [...] wystąpiły do Prezydenta Miasta W. o stwierdzenie zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wygaśnięcia decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] grudnia 1966 r. w części dotyczącej gruntu zabudowanego budynkiem magazynowym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Prezydent Miasta W. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia z dniem [...] grudnia 1975 r. przedmiotowej decyzji Prezydium Rady Narodowej W., z uwagi na brak podstaw prawnych. Przywołując treść art. 162 § 1 pkt 1 kpa oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące pojęcia bezprzedmiotowości decyzji administracyjnej, po zbadaniu akt organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki bezprzedmiotowości. Zdaniem organu wynika to z faktu, że nieruchomość położona przy ulicy [...] na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 1966 r. użytkowana była przez PP "A" utworzone Uchwałą Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1965 r. nr [...], które następnie przekształcone zostało z dniem [...] stycznia 1968 r. Uchwałą Prezydium Rady Narodowej W. z [...] listopada 1967 r. nr [...] w PP "B" w W. W skład nowoutworzonego przedsiębiorstwa weszło również PP "C". Na podstawie § 2 niniejszej uchwały z dnia [...] maja 1965 r. przedsiębiorstwo to przejęło cały majątek, w tym ogół praw i zobowiązań, PP "A" i "C", w tym również prawo użytkowania nieruchomości położonej przy ulicy [...] róg ul. [...]. Po kolejnych przekształceniach struktury organizacyjnej aktem notarialnym z dnia 23 lipca 1993 r. Rep. [...] PP "B" przekształcone zostało w spółkę akcyjną Skarbu Państwa – "D" SA, która wpisana jest do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...]. Ustosunkowując się do zarzutu skarżących, iż "D" S.A. nie są stroną przedmiotowego postępowania, organ II instancji stanął na stanowisku, iż jest on niezasadny, ponieważ z wymienionych dokumentów Spółka Akcyjna "D" może wywodzić swoje prawa do nieruchomości położonej przy ulicy [...]. W sprawie zaś podanej przez skarżących daty [...] grudnia 1975 r., w którym to dniu, w ocenie stron, nastąpiło wygaśnięcie przedmiotowej decyzji Prezydium Rady Narodowej, organ stwierdził, iż przedmiotowa decyzja z 1966 r. nie wskazuje żadnej daty ograniczającej czasowo użytkowanie przez "A" nieruchomości przy ulicy [...]. W aktach sprawy brak jest również dokumentów potwierdzających, iż decyzja ta była kiedykolwiek zmieniana lub uchylona. Powołane natomiast przez strony argumenty, iż "istnienie przedmiotowej decyzji (do dnia [...] grudnia 1975 r.) uwarunkowane było stanowiskiem prezentowanym przez gremia partyjno-państwowe w latach 1966-1973" nie ma żadnego znaczenia w tej sprawie i nie może być przyczyną wygaszenia przedmiotowej decyzji. Jednocześnie odnosząc się do wniosku z dnia 23 czerwca 2005 r. o przekazanie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta W. nr [...] do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, organ odwoławczy, stwierdził, że jest on bezzasadny, a wyjaśnienia w tym zakresie zawarte w piśmie Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta W. z dnia 14 czerwca 2005 r. są prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Wojewody [...] stała się podstawą wniesienia przez Składnicę [...] w W. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej obszernym uzasadnieniu strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) wydanie z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 127 § 2 kpa w związku z art. 17 pkt 1 kpa, z powodu braku jakichkolwiek podstaw do ustalenia, ażeby w sprawie tej mógł mieć zastosowanie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.), w kontekście art. 7 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872, ze zm.), 2) art. 7, 8, 10 §1, 61 §4, 138 § 1 pkt 1, 162 § 1 pkt 1 kpa z powodu: - braku poczynienia jakichkolwiek ustaleń co do tego, czy "D" S.A. w W., ul. [...], mają status strony w tej sprawie na skutek poddania w wątpliwość legitymacji tej Spółki Akcyjnej do występowania w jakichkolwiek sprawach administracyjnych dotyczących spornej nieruchomości w wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r., sygn. I SA 928/02 (sygnalizowanego w odwołaniu), który się uprawomocnił z dniem 12 lipca 2005 r. w związku z oddaleniem skargi kasacyjnej od tego wyroku wniesionej przez Spółkę Akcyjną wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2005 r., sygn. OSK 1261/04, a więc de facto w związku z uznawaniem dalszego obowiązywania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia jako bezprzedmiotowej przede wszystkim ze względu na istnienie tej Spółki Akcyjnej jako - zdaniem strony skarżącej - "kontynuatora prawnego" PP "A" z/s w W., którego dotyczyła decyzja z 1966 r., - braku poczynienia jakichkolwiek ustaleń co do tego, czy objęta wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzja, stała się, czy nie stała się bezprzedmiotowa, a więc w związku z brakiem dokonania jakichkolwiek ustaleń co do zaistnienia lub niezaistnienia przesłanki dla ewentualnego stwierdzenia wygaśnięcia decyzji na podstawie tego przepisu prawa, jaką jest "bezprzedmiotowość" decyzji, 3) naruszenie art. 11 oraz 107 § 3 kpa z powodu nie wyjaśnienia przyczyn, jakie miałyby, zdaniem Wojewody [...], przemawiać za dalszym obowiązywaniem decyzji z 1966 r. w części dotyczącej co najmniej nieistniejącego obecnie PP "A" z siedzibą w W., a także dlaczego - zdaniem tego organu - argumentacja skarżących Spółdzielni zawarta zarówno we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia jako bezprzedmiotowej, a także w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nie zasługiwała na uwzględnienie. W tej sytuacji strona skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. jako dotkniętej wadami określonymi nie tylko w art. 156 § 1 pkt 1 kpa, ale także w art. 156 § 1 pkt 2 kpa (rażące naruszenie prawa) ze względu na brak poczynienia jakichkolwiek ustaleń wymaganych treścią art. 162 § 1 pkt 1 kpa, a w szczególności co do ewentualnej bezprzedmiotowości decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia i utrzymania w mocy decyzji I instancji, która także nie zawierała jakichkolwiek ustaleń w tej mierze, a być może także i w art. 156 § 1 pkt 4 kpa (skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego stroną - sygnalizowanie wątpliwości co do legitymacji Spółki Akcyjnej "D" z siedzibą w W.), 2) uznanie za zasadne stanowiska strony skarżącej stanowiącego fragment uzasadnienia tej skargi w części dotyczącej zarzutu naruszenia przepisów o właściwości przez Wojewodę [...] przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz ustaleń i stwierdzeń zawartych we wniosku skarżących z dnia 31 maja 2005 r. skierowanym do Prezydenta Miasta W. o sprostowanie pouczenia zawartego w decyzji tego organu z dnia [...] kwietnia 2005 r. co do niewłaściwości jako organu II instancji Wojewody [...]. Decyzja Wojewody [...] stała się także podstawą wniesienia przez Spółdzielnię [...] skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej obszernym uzasadnieniu strona skarżąca podtrzymała swoje argumenty zawarte w złożonym wniosku oraz odwołaniu. Wyjaśniła między innymi, że wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 1966 r. było spowodowane zamierzoną deglomeracją i planowanym przeniesieniem WZ [...] jej siedziby przy ul. [...] poza teren W. oraz równoczesnym powołaniem PP "A", które nie posiadały własnej bazy magazynowej. Na mocy tej decyzji wygasło prawo użytkowania terenu przy ul. [...] róg [...] należące do WZ [...], a przedmiotowy teren został przekazany w nieodpłatne użytkowanie na rzecz PP "A". Zdaniem skarżącego stan powyższy uległ zasadniczej zmianie wskutek decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] lipca 1973 r., która to decyzja uchyliła decyzję deglomeracyjną dotyczącą WZ [...] i pozostawiła Związek w dotychczasowej siedzibie przy ul. [...]. Jednocześnie decyzja z dnia [...] lipca 1973 r. w swej treści potwierdzała, iż 50% pomieszczeń pozostających na dzień wydania decyzji we władaniu PP "A" pozostanie w ich władaniu do czasu wybudowania przez te ostatnie odpowiedniej substancji magazynowej. Decyzja ta nie została zaskarżona ani zmieniona w toku instancji. Skarżący uznał, że przyjmując nawet, że "D" są następcą prawnym "A" w zakresie użytkowania nieruchomości przy ul. [...] róg ul. [...] (z czym strona skarżąca się nie zgadza), stwierdzić należy, iż na dzień podany we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia tj. dzień [...] grudnia 1975 r. "D" posiadały już własną bazę magazynową, ustał zatem cel decyzji z dnia [...] grudnia 1966 r. i stała się ona bezprzedmiotowa. Skarżący podkreślił, iż przedmiotowa nieruchomość położona przy ul. [...] róg ul. [...] na mocy decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu W. z dnia [...] grudnia 1988 r. ([...]) zmienionej decyzją Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta W. z dnia [...] kwietnia 1989 r. ([...]) oddana została w użytkowanie [...] Związkowi [...] w W. - poprzednikowi prawnemu strony skarżącej. Pomimo prób unieważnienia decyzji z dnia [...] grudnia 1988 r. i z dnia [...] kwietnia 1989 r. podejmowanych przez "D" decyzje te pozostają w mocy, a postępowanie w przedmiocie ich unieważnienia zostało zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2005 r. (OSK 1261/04), którym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną spółki "D" SA. W tej sytuacji skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7 kpa na skutek braku wnikliwości organu w przedmiocie wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 8, art. 77 §1 i art. 80 kpa na skutek wybiórczego traktowania dowodów, braku aktywności w ich poszukiwaniu i dowolności w ocenie materiału dowodowego; - art. 107 § 3 kpa na skutek braku korelacji pomiędzy ustaleniami faktycznymi a podstawą uznania tych faktów za prawdziwe, - art. 162 §1 kpa - przez niewłaściwe jego zastosowanie i wniósł o uchylenie w całości kwestionowanej decyzji oraz rozstrzygnięcie sprawy co do istoty zgodnie z wnioskiem strony z dnia 29 kwietnia 2003 r. W odpowiedzi na skargi organ II instancji wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych oraz decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] postępowanie w rozpatrywanej sprawie zostało wszczęte na skutek złożenia w dniu 29 kwietnia 2003 r. przez Spółdzielnię [...] z siedzibą w W. oraz Składnicę [...] z siedzibą w W. wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia z dniem [...] grudnia 1975 r. decyzji Prezydium Rady Narodowej W. Wydziału Gospodarki Terenami z dnia [...] grudnia 1966 r. nr [...], w części dotyczącej oddania w użytkowanie PP "A" z siedzibą w W., określonej w punkcie 3 tej decyzji części zabudowanej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] róg ul. [...]. Z wniosku wynika, że został on oparty na treści art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 46 ust. 2 pkt 6 i art. 210 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603, ze zm.). Zgodnie z orzecznictwem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1992 r., sygn. akt ARN 41/91, niepubl.) wypracowanym pod rządami ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (art. 41, od zmiany numeracji w tekście jednolitym z 1991 r. art. 35), które zdaniem sądu zachowało swoją aktualność również pod rządami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (art. 46, w związku z art. 210), pojęcie "wygaśnięcia prawa użytkowania" nie jest tożsame z pojęciem "wygaśnięcia" o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W pierwszym przypadku "wygaśnięcie prawa użytkowania" znaczy ustalenie terminu ustania prawa użytkowania, którego okres pierwotnie nie był oznaczony. Dlatego, że użytkowanie zostało ustanowione bez oznaczenia terminu, do jego zakończenia niezbędne stało się określenie przesłanek, które stwarzają podstawę orzeczenia jego ustania, co ustawodawca określił jako "wygaśnięcie prawa użytkowania". W drugim zaś przypadku uregulowana jest inna sytuacja. Nie chodzi tu o "wygaśnięcie prawa" w sensie wyzbycia z uprawnień wynikających z decyzji, ale o "wygaśnięcie decyzji", które następuje aktem deklaratoryjnym stwierdzającym, że dana decyzja stała się "bezprzedmiotowa", to znaczy, że wynikające z decyzji prawa i obowiązki przestały już istnieć i teraz chodzi już tylko o "formalne" potwierdzenie takiego stanu rzeczy. Oznacza to, że w obu przypadkach muszą zaistnieć inne okoliczności warunkujące możliwość wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie ustanowionego prawa użytkowania nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie ma to takie znaczenie, że organ rozpatrując wniosek z dnia 29 kwietnia 2003 r. o stwierdzenie wygaśnięcia użytkowania przedmiotowej nieruchomości, zgodnie z jego treścią był zobowiązany do zbadania istnienia (bądź nieistnienia) zarówno przesłanek wynikających z art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego a dotyczących wygaśnięcia z dniem [...] grudnia 1975 r. jako bezprzedmiotowej decyzji Prezydium Rady Narodowej W. Wydziału Gospodarki Terenami z dnia [...] grudnia 1966 r. (w odpowiedniej części), jak i był zobowiązany do zbadania istnienia (bądź nieistnienia) przesłanek zawartych w art. 46 ust. 2 pkt 6 (w związku z art. 210) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Decyzja administracyjna jest bowiem prawidłowa tylko wtedy, jeżeli została podjęta i wydana przez właściwy organ administracji publicznej, we właściwym trybie i na podstawie właściwych przepisów prawa. Stosownie do art. 104 kpa decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty w całości lub w części, albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. Podstawą oceny kompletności rozstrzygnięcia zawartego w decyzji jest zakres żądania strony. Z treści decyzji organu I instancji nie wynika, że jest to decyzja częściowa. Z porównania natomiast zakresu przedmiotowego sprawy określonego we wniosku wszczynającym postępowanie oraz zakresu rozstrzygnięcia ujętego w decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. (a także decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r.) wynika, iż decyzja ta nie zawiera rozstrzygnięcia co do całości żądań. Organ I instancji nie poczynił żadnych ustaleń w kierunku zbadania istnienia, bądź nieistnienia przesłanek z art. 46 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przez co naruszył obowiązujące przepisy prawa w sposób mogący mieć wpływ na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu I instancji organ odwoławczy również naruszył obowiązujące przepisy prawa. Ponadto podstawą niewadliwej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko ocena zgromadzonego przez organ pełnego materiału dowodowego (art. 80 kpa w związku z art. 77 §1 kpa). Z analizy akt sprawy wynika, że brak jest w nich: aktualnych wypisów z ewidencji gruntów i budynków oraz odpowiednich odpisów z ksiąg wieczystych, na podstawie których możliwe byłoby ustalenie aktualnego stanu prawnego przedmiotowej działki nr [...], ustalenie jej prawnego i faktycznego użytkownika. Jest to istotne zwłaszcza, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że obie strony postępowania w różnych okresach czasu występowały z wnioskami o ustanowienie na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego m.in. spornej nieruchomości (k-161 do k-165, k-176, k-202 akt adm.). Z akt sprawy nie wynika natomiast w jaki sposób ostatecznie postępowania te zostały zakończone. Również z treści złożonego do akt niniejszej sprawy "Stanowiska uczestnika do skargi" z dnia 10 kwietnia 2006 r. (k-37) wynika, że uczestnik ten powołując się na treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości uważa, że stał się z mocy prawa użytkownikiem m.in. spornego gruntu. W aktach spraw brak jest również Uchwały Prezydium Rady Narodowej W. Nr [...] z dnia [...] maja 1965 r. oraz Uchwały Prezydium Rady Narodowej W. Nr [...] z dnia [...] listopada 1967 r., mimo iż na treść tych dokumentów organ odwoławczy powołuje się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz formułuje w oparciu o te dokumenty wnioski o charakterze prawnym. Ocenić zatem należy, że kwestie te nie zostały przez organ dostatecznie zbadane. Dodatkowo nie sposób nie zauważyć, że w decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. organ odwoławczy poczynił wadliwe ustalenia co do stanu faktycznego sprawy, które nie znajdują żadnego potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy stwierdził, iż "Decyzją z dnia [...] grudnia 1966 r. Prezydium Rady Narodowej w W. Wydział Gospodarki Terenami wygasiło prawo użytkowania przysługujące Wojewódzkiemu Związkowi [...] do nieruchomości położonej w W. przy ulicy [...] róg [...] o powierzchni [...] ha i przekazało przedmiotowy teren (w całości) w użytkowanie PP "A" - str. 2 decyzji. Tymczasem pkt 3 decyzji z dnia [...] grudnia 1966 r. stanowi, że: "...Z terenu tego wyłączeniu podlega obszar o pow. [...] m2 na którym znajduje się budynek biurowy, stanowiący własność Wojewódzkiego Związku [...]. Ponadto organ stwierdził, że: "Na podstawie § 2 niniejszej Uchwały PRN z dnia [...] maja 1965 r. przedsiębiorstwo to przejęło cały majątek, w tym ogół praw i zobowiązań, PP "A" i "C", w tym również prawo użytkowania nieruchomości położonej przy ulicy [...] róg ul. [...]." – str. 3 decyzji. Tymczasem § 2 Uchwały PRN z dnia [...] maja 1965 r. stanowi jedynie, że przedsiębiorstwo "A" ma siedzibę w W. Kwestii przejęcia przez nowo utworzone przedsiębiorstwo "D" majątku dotyczy natomiast § 2 Uchwały PRN z dnia [...] listopada 1967 r. i o ten dokument zapewne chodziło organowi. Jednakże z treści tego paragrafu nie można wywieść ustaleń, jakie poczynił organ odwoławczy. Stanowi on bowiem, że: "Połączenie przedsiębiorstw wymienionych w § 1 nastąpi w ten sposób, że przedsiębiorstwo p.n. "D" przejmie cały majątek przedsiębiorstwa państwowego p.n. "C" w/g stanu ustalonego bilansem tegoż przedsiębiorstwa na dzień [...] grudnia 1967 r. oraz limity finansowania remontów kapitałowych i środki obrotowe." Przepis ten dotyczy bezpośrednio przejęcia majątku przedsiębiorstwa "C", a nie przedsiębiorstwa pod nazwą "A". Ustaleń tych sąd dokonał w oparciu o dokumenty zgromadzone w sprawie o sygn. akt I SA 928/02, ponieważ jak już wyżej wyjaśniono w aktach administracyjnych rozpatrywanej sprawy brak jest tych dokumentów, mimo iż organ się na nie powołuje. Zdaniem Sądu wyjaśnienie podniesionych wątpliwości było elementem niezbędnym do dokonania oceny prawidłowości wszczęcia i przeprowadzenia kwestionowanego postępowania. Wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nie wyjaśniło powstałych wątpliwości, Sąd uznał, że organy rozpatrujące sprawę nie zebrały całego materiału dowodowego i nie wyjaśniły dokładnie sprawy. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 §1 oraz 80 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien zebrać i przeanalizować całość dostępnych dokumentów i ewentualnie przeprowadzić inne dowody, które pozwolą na właściwą ocenę zasadności całego wniosku skarżących. Na marginesie jedynie Sąd wyjaśnia, że nie uznał za uzasadnione wątpliwości co do właściwości organu II instancji zawarte w skardze Składnicy [...] z siedzibą w W. z dnia 11 stycznia 2006 r. Jak wynika z akt sprawy sporna nieruchomość o nr ew. [...] stanowi własność Skarbu Państwa. Zgodnie z treścią art. 4 pkt 9 i pkt 9b1, art. 9a w związku z art. 210 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603, ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o właściwym organie - należy przez to rozumieć, z zastrzeżeniem art. 60 tej ustawy, starostę, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa. Ilekroć zaś mowa w ustawie o staroście - należy przez to rozumieć również prezydenta miasta na prawach powiatu. Organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami, rozstrzyganych w drodze decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, jest zaś wojewoda. Na mocy art. 210 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami do użytkowania ustanowionego w drodze decyzji przed dniem 1 stycznia 1998 r., a taka sytuacja występuje w rozpatrywanej sprawie, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące trwałego zarządu, czyli przepisy Rozdziału 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603, ze zm.). Ponieważ w rozpatrywanej sprawie organem I instancji w oparciu o powołane przepisy prawa był Prezydent Miasta W. (wykonujący zadania starosty w mieście na prawach powiatu), dlatego też organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji tego organu w sprawie z zakresu gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa był Wojewoda [...]. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.