II SA/Gd 16/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody z dnia 22 listopada 2005 r., nr [...] w przedmiocie wznowieniu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 20 października 2005 r., nr [...], 2/ zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej W. M. kwotę 215 (dwieście piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia 29 marca 2004 r. nr [...], rozpoznając wniosek złożony w dniu 18 marca 2004 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie C. pozwolenia na budowę i przebudowę budynków Szkoły Podstawowej w C. na działce nr [...]. Ten sam organ administracji postanowieniem z dnia 1 września 2005 r. wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na żądanie skarżącej W. M., postępowanie zakończone wskazaną decyzją. Następnie decyzją z dnia 20 października 2005 r. Starosta, powołując się na art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 29 marca 2004 r. Uzasadniając swoją decyzję Starosta stwierdził, że z przeprowadzonej analizy projektu zagospodarowania terenu wynika, iż obszar oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego zawiera się w granicach działki nr [...]. Organ podkreślił przy tym, że działka nr [...], której właścicielem jest skarżąca, i na której prowadzi ona działalność gospodarczą, jest oddzielona od terenu inwestycji działką nr [...], która stanowi drogę publiczną. Nadto powołał się na opinię Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego, sporządzoną przez biegłego z zakresu ocen oddziaływania na środowisko, w której stwierdzono, iż projektowana inwestycja nie koliduje z sąsiednią, istniejącą zabudową oraz nie ogranicza praw skarżącej, i w której także stwierdzono, że obszar oddziaływania zawiera się w granicach działki nr [...]. W konsekwencji Starosta uznał, że brak podstaw do uznania skarżącej za stronę postępowania zakończonego jego decyzją z dnia 29 marca 2004 r., co powoduje, że nie zachodzi podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca od tej decyzji wniosła odwołanie, w którym, powołując się na rozstrzygnięcia sądu administracyjnego zapadłe w innych, wcześniejszych sprawach dotyczących zagospodarowania przestrzennego i pozwolenia na budowę na działkach nr [...],[...] i [...], twierdziła, że była stroną także postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 marca 2004 r. Rozpoznając odwołanie skarżącej Wojewoda decyzją z dnia 22 listopada 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 20 października 2005 r. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy stwierdził, że uprawnienie do bycia stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę należy oceniać na podstawie art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i analizując treść tych przepisów oraz twierdzeń skarżącej doszedł do wniosku, że brak podstaw do twierdzenia, iż inwestycja będąca przedmiotem decyzji Starosty [...] z dnia 29 marca 2004 r. wprowadzała ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej lub powodowała powstanie stref, w których występowałoby ograniczenie w użytkowaniu. Skarżąca od decyzji Wojewody z dnia 22 listopada 2005 r. wniosła skargę do sądu administracyjnego, w której domagała się uchylenia poza zaskarżoną decyzją także decyzji Starosty z dnia 29 marca 2004 r. Uzasadniając skargę twierdziła, że w sprawie sąd administracyjny przesądził, iż jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i rozbudowę Szkoły Podstawowej w C., przy czym odwołując się do poprzednich spraw twierdziła, że wszystkie decyzje dotyczą tej samej inwestycji. Ponadto podnosiła szereg zarzutów dotyczących decyzji Starosty z dnia 29 marca 2004 r. w tym ten, że decyzja ta nie mogła być wydana, gdyż już wcześniej podjęto decyzję w sprawie pozwolenia na budowę, która została uznana za nieważną. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Niniejsza sprawa dotyczy decyzji, którymi uznano, iż skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 29 marca 2004 r. W konsekwencji takiego ustalenia nie doszło do merytorycznego badania sprawy zakończonej tą decyzją, gdyż organy administracji ograniczyły się do badania istnienia podstawy wznowienia. Fakt ten uniemożliwia objęcie rozstrzygnięciem Sądu tej decyzji w niniejszym postępowaniu na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Decyzja ta nie została bowiem wydana w granicach sprawy, której dotyczy skarga. W konsekwencji nie mogą być w niniejszym postępowaniu rozważane zarzuty podniesione w skardze w stosunku do decyzji Starosty Lęborskiego z dnia 29 marca 2004 r. W niniejszym postępowaniu mogą być badane jedynie prawne podstawy uznania, iż skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego wskazaną decyzją Starosty. Oceniając w tym zakresie zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji stwierdzić przede wszystkim należy, że trafnie uznano, iż ocena czy skarżąca była stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 marca 2004 r. winna się opierać na szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. przepisie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 207 z 2003 r., poz. 2016 ze zm.). Wskazany przepis Prawa budowlanego obowiązuje od dnia 11 lipca 2003 r. (art. 9 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw - Dz.U. nr 80, poz. 718 - którą został wprowadzony) i zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy ma zastosowanie do postępowań, które zostały wszczęte po tym dniu. Zatem, skoro decyzja z dnia 29 marca 2004 r. została podjęta na podstawie wniosku złożonego w dniu 18 marca 2004 r., to wskazany przepis winien mieć zastosowanie w postępowaniu, w którym została ona podjęta. Stosując jednakże powołany art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i nadto art. 3 pkt 20 tej ustawy, który wyjaśnia znaczenie pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, nie uwzględniono wszystkich okoliczności. W szczególności nie uwzględniono, że na nieruchomości skarżącej znajduje się stacja paliw i, co za tym idzie, zbiorniki na paliwo, które od podlegających budowie i przebudowie budynków Szkoły Podstawowej oddalone są, jak stwierdził pełnomocnik skarżącej na rozprawie przed sądem administracyjnym, o 40,5 m. W związku z tym nie uwzględniono również przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. nr 243, poz. 2063), w szczególności zaś § 17 tego rozporządzenia, który określa odległości, jakie winny być zachowane pomiędzy zbiornikami na paliwo a m.in. budynkami użyteczności publicznej. Z przepisu tego wynika, iż fakt, że na nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości skarżącej powstanie budynek użyteczności publicznej wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej, które polegają na tym, że skarżąca w razie ewentualnej inwestycji na swojej nieruchomości, inwestycji zgodnej z dotychczasowym przeznaczeniem tej nieruchomości, będzie ograniczona w swobodzie usytuowania i doboru rodzaju zbiorników na paliwo. Inaczej mówiąc, skarżąca będzie zmuszona tak sytuować te zbiorniki i tak dobierać ich rodzaj, aby zachować odległości wskazane w powołanym przepisie. W ocenie Sądu, w tej sytuacji, jeżeli potwierdzi się fakt wskazany przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie przed sądem administracyjnym, nieruchomość skarżącej winna być uznana za nieruchomość położoną w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, którego budowy dotyczy decyzja Starosty z dnia 29 marca 2004 r. Decyzja ta dotyczy bowiem budowy obiektu użyteczności publicznej, z istnieniem którego przepis § 17 powołanego rozporządzenia wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej. Nieruchomość skarżącej nie będzie leżała w obszarze oddziaływania tego obiektu budowlanego, jeżeli zostanie wykazane, iż jest ona usytuowana w takiej odległości od niego, że żadne przepisy, w tym wyżej powołany, nie będą wprowadzały jakichkolwiek ograniczeń w sytuowaniu na niej i w przebudowie jakichkolwiek obiektów budowlanych zgodnych z jej przeznaczeniem według przepisów o planowaniu przestrzennym. Zatem, aby właściwie ocenić, czy skarżąca była stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 29 marca 2004 r. organy winny ustalić usytuowanie jej nieruchomości względem projektowanego obiektu budowlanego oraz jej przeznaczenie według przepisów o planowaniu przestrzennym i następnie zbadać przepisy dotyczące zabudowy zgodnej z tymi przepisami pod kątem wprowadzenia ograniczeń ewentualnej nowej zabudowy lub modyfikowania istniejącej. Okoliczności tych organy nie wyjaśniły, czego przykładem jest pominięcie wskazanego przepisu rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Tym samym naruszyły art. 7 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie można wykluczyć, że nieruchomość skarżącej leży w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, którego dotyczy decyzja Starosty z dnia 29 marca 2004 r., co doprowadziłoby do uznania jej za stronę postępowania zakończonego tą decyzją. W konsekwencji skarga skarżącej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega uwzględnieniu. Mając powyższe na uwadze na mocy powołanego przepisu i nadto art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W wyniku uwzględnienia skargi sprawa wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 29 marca 2004 r. winna być ponownie rozpoznawana, zaś rozpoznając ją organy winny uwzględnić poczynione uwagi odnośnie do koniecznych ustaleń. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na mocy art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o kosztach postępowania, na które złożyły się wpis sądowy i opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Koszty przejazdu do Sądu w dniu rozprawy zostały uwzględnione w sprawie II SA/Gd 38/05, która była rozpoznana w tym samym dniu, co niniejsza sprawa. Jeżeli zaś chodzi o koszty przejazdu do sądu w inne dni oraz zwrot kosztów kopiowania dokumentów, to należy wskazać, że żądanie zwrotu kosztów kopiowania dokumentów nie znajduje oparcia w art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który określa, co należy zaliczyć do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę, zaś żądanie zwrotu kosztów przejazdu do sądu w innym dniu niż dzień rozprawy nie znajduje oparcia w przepisach dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. nr 49, poz. 449 ze zm.), z których wynika, że strona może domagać się zwrotu kosztów podróży do sądu, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu (art. 3 w zw. z art. 13 dekretu).