IV SA/Wa 717/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2006 r. sprawy ze skargi P. C. o wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 26 marca 2004 r. sygn. akt IV SA 4835/02 - skargę oddala - Wyrokiem z dnia 26 marca 2004 r. (sygn. akt IV SA 4835/02) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skarg S. W. i P. C., w punkcie 1 oddalił skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, jednocześnie w uzasadnieniu wyroku wskazano, iż zaskarżona decyzja rozstrzyga sprawę zarówno z art. 156 § 1 pkt 4 jak i 156 § 1 pkt 2 Kpa. W punkcie 2 wyroku uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa l Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji ostatecznej dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważność orzeczenia o przejściu budynku na własność instytucji, której kosztem budynek ten wykończono, wskazując w uzasadnieniu wyroku, że uchyleniu podlega zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] sierpnia 2002 r. Postanowieniem z dnia 21 września 2005 r., na wniosek uczestnika postępowania - Ministra Infrastruktury, Sąd rozstrzygnął wątpliwości co do treści wyroku z dnia 26 marca 2004 r., w ten sposób, że użyty w pkt 2 formuły sentencji tego wyroku zwrot "uchyla zaskarżoną decyzję* oznacza uchylenie przez Sąd tylko decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r. nr [...]. Pismem z dnia 3 kwietnia 2006 r. P. C. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia o wywłaszczenie budynku przy ul M. [...] w P. na własność instytucji, której kosztem ten budynek wykończono, zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2004 r. w części oddalenia skargi na bezczynność Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Skarżący podniósł, że w wyroku z dnia 26 marca 2004 r. Sąd uznał, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego część decyzji, natomiast w postanowieniu z dnia 21 września 2005 r. Sąd stanął na stanowisku, że zasadnicze znaczenie dla ustalenia treści rozstrzygnięcia ma brzmienie sentencji wyroku, albowiem w sentencji wyroku Sąd zawiera rozstrzygnięcie sprawy. Uzasadnienie wyroku jedynie podaje motywy tego rozstrzygnięcia i dlatego nie można tego rozstrzygnięcia uzupełniać. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że ww. postanowienie Sądu rozstrzygające wątpliwości co do treści wyroku stanowi okoliczność faktyczną, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy rozstrzygniętej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w części dotyczącej oddalenia skargi na bezczynność Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, gdyż wykładnia w postanowieniu jest sprzeczna z wykładnią wyłożoną w uzasadnieniu wyroku (punkt 1 sentencji). Ponadto wyjaśnił, że z treścią postanowienia Sądu z dnia 21 września 2005 r. zapoznał się dnia 30 marca 2006 r. i nie mógł wcześniej powołać się na nową okoliczność, gdyż postanowienie zostało wydane po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie zostało mu dostarczone. Skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 1995 r. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa odniósł się w sentencji tylko do zarzutu z art. T58 § 1 pkt 4 Kpa nie odnosząc się do naruszenia art. 156 1 pkt 2 Kpa. Jedynie w uzasadnieniu znajduje się kilka zdań "polemizujących z zarzutami, jednak bez powołania się na jakiekolwiek dowody", a mimo to Sąd w wyroku z dnia 26 marca 2004 r. uznał, że decyzja rozstrzyga sprawę zarówno z art. 156 § 1 pkt 4 jak i 156 § 1 pkt 2 argumentując, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji. Skarżący nie zgadza się z taką wykładnią podnosząc, że art. 107 § 4 i 5 Kpa przewiduje przypadki, gdy można odstąpić od uzasadnienia decyzji, ponadto wykładnia wyroku jest sprzeczna z wykładnią Sądu z postanowienia z dnia 21 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę o wznowienie postępowania, gdyż brak jest podstaw wznowienia postępowania. W ocenie Sądu przytoczone przez skarżącego podstawy wznowienia postępowania nie wyczerpują znamion restytucyjnych z art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Należy wyjaśnić, że instytucja wznowienia postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem, stanowi odstępstwo od zasady niewzruszalności ostatecznych orzeczeń sądów (powaga rzeczy osądzonej). Dlatego przesłanki wznowienia postępowania muszą być interpretowane w sposób ścisły, nie zaś rozszerzający. Rozpoznając sprawę na zasadzie art. 282 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd w pierwszym rzędzie badał dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc czy w sprawie faktycznie wystąpiły wskazane przez wnioskodawców okoliczności warunkujące wznowienie postępowania. W ocenie Sądu okoliczności do wznowienia postępowania nie wystąpiły, co prowadziło do oddalenia skargi przez Sąd. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołał się na przyczynę wznowienia określoną w art. 273 § 2. Z treści tego przepisu wynika, że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zwrot "wykrycie" odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych, bo nieznanych stronom (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. GSK 1242/2004). Podnoszony przez skarżącego zarzut, że postanowienie precyzujące wyrok jest nową okolicznością faktyczną nie mogą zostać uwzględnione, gdyż postanowienie Sądu z dnia 21 września 2005 r. rozstrzygało jedynie wątpliwości co do treści wyroku z dnia 26 marca 2004 r.. Wyrok Sądu został skarżącemu doręczony (dowód - zwrotne poświadczenie odbioru w aktach), więc mógł się z nim zapoznać. Późniejsze postanowienie Sądu jedynie precyzowało wyrok, nie zmieniało jego brzmienia. Postanowienie Sądu nie stanowiło nowej okoliczność faktycznej, gdyż nie wnosiło do sprawy nowych okoliczności, które nie byłyby znane stronie. Nie można zatem uznać tego orzeczenia za nowy dowód w sprawie. Wyjaśnienie treści wyroku nie jest nową okolicznością, jest nową oceną prawną. Skarżący kwestionuje ocenę prawną zawartą w wyroku, odwołując się do oceny zawartej w postanowieniu. Dąży do zakwestionowania wyroku poprzez podnoszenie zarzutów, które nie stanowią nowych okoliczności. Formułowane przez skarżącego twierdzenie, iż późniejsze doprecyzowanie rozumienia wyroku jest nową okolicznością faktyczną; z której nie mógł skorzystać w postępowaniu, nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania sądowego, wobec obowiązku ścisłego rozumienia przesłanek wznowienia postępowania. Podnoszony przez skarżącego zarzut w rzeczywistości stanowi ocenę prawomocnego orzeczenia Sądu, co Jest niedopuszczalne, jako przesłanka wznowieniowa. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 282 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.