IV SA/Wa 2051/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2006 r. sprawy ze skargi K. S. i K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na zasadzie art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2005 r., którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu na działkach położonych przy ul. [...], rejon ul. [...] w W. oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ I. instancji uzasadniał swoje rozstrzygnięcie wskazaniem, iż planowany parking, planowany na 140 pojazdów, co do zachowania odległości do budynków mieszkalnych pozostaje w sprzeczności z przepisami odrębnymi tzn. wymaganiami § 19 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 maja 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690). Ponadto lokalizacja parkingu pozostaje w sprzeczności z wymaganiami art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w zakresie obowiązku uwzględnienia ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych. Sposób wykonania parkingu – według wniosku powierzchnia grysowa – w eksponowanym miejscu przy pasie drogowym nie odpowiada standardom jednej z głównych ulic dzielnicy [...], zaburza przestrzeń, prowadzi do likwidacji terenu zielonego i pogłębia degradację funkcji terenu. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana w wyniku złożenia odwołania przez wnioskodawcę ustalenia warunków zabudowy p. T. P., w którym podniósł on m.in., iż jest skłonny zrezygnować z realizacji miejsca postojowego na parkingu, które znajdowałoby się w odległości mniejszej niż wymagane przepisami odrębnymi a parking ma mieć charakter tymczasowy. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotem postępowania, dotyczącego ustalenia warunków zabudowy, jest ustalenie wyłącznie, czy planowane przedsięwzięcie spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ocenę te powinno poprzedzać sporządzenie analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Obszar analizowany powinien być wyznaczony jako trzykrotność frontu działki objętej wnioskiem. Parking ma być zrealizowany na kilku działkach, przy czym ich front wyznaczony jest odcinkiem, na którym przebiega na mapie linie od pkt oznaczonego lit I do M do strony ul. [...]. Z treści uzasadnienia można wnosić, iż w ocenie Kolegium obszar analizowany został oznaczony nie zgodnie z zawartą wskazówką. Dodatkowo Kolegium podniosło, iż nie trafnie przyjęto, jakoby planowana inwestycja pozostawała w sprzeczności z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem jego przepisy określają wymaganą odległość miejsc postojowych nie zaś samego parkingu od działek budowlanych i budynków mieszkalnych. Zdaniem organu zachowanie wymagań wynikających z rozporządzenia może być badane dopiero na etapie wydania pozwolenia na budowę, przy czym podkreślono iż ilość miejsc postojowych ma jedynie charakter orientacyjny. Wskazano również, iż przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnosi się przede wszystkim do studium uwarunkowań i kierunków rozwoju gminy oraz wojewódzkich i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Regulacja ta nie może stanowić, jako przepis odrębny, podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy wobec treści art. 61 ust. 1 ustawy. W końcu wskazano, iż organ I. instancji powinien ponownie rozpatrzyć sprawę i, przede wszystkim, przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu po właściwym wyznaczeniu obszaru ocenianego oraz rozważyć kwestię przeprowadzenia uzgodnień z właściwym zarządcą drogi. W jednobrzmiących skargach (określonych mianem "odwołania") K. S. i K. R. podnieśli, iż ewentualna realizacja przedsięwzięcia spowoduje nadmierne wydzielanie spalin, ciągły hałas, uniemożliwienie korzystania z ogródka w sąsiedniej posesji oraz ograniczenie dojazdu do posesji przy ul. [...]. Wskazano, iż na działkach, gdzie planowany jest parking rosną piękne akacje i kasztanowce. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie bezpośrednio z przyczyn w niej podniesionych. Sąd, w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Sąd uchylając zaskarżoną decyzję uznał, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w zakresie prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia (art. 107 §. 3 K.p.a.), co w rozpatrywanej sprawie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wadliwość uzasadnienia polegała na dokonaniu oceny stanu faktycznego w kontekście nie właściwie zinterpretowanych uwarunkowań formalnoprawnych (regulacji prawa materialnego), co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, co do wskazania ram prawnych orzekania organu I. instancji. Stanowi to równocześnie naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wprawdzie trafnie wskazał, iż analiza funkcji oraz cech zagospodarowania terenu została sporządzona z naruszeniem wymagania § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bowiem w jego świetle teren objęty analizą powinien być wyznaczony w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, przy czym front działki to jej część przylegająca do drogi, z której odbywa się główny wjazd na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia). We wniosku (k- 4 akt administracyjnych) wskazano, iż wjazd będzie się odbywał od ul. [...]. Stąd, ponieważ inwestycja miałaby być realizowana na kilku działkach, punktem odniesienia dla ustalenia trzykrotnej szerokości powinny być długości działek przez które przebiega linia łącząca najdalej wysunięte punkty przedsięwzięcia. Jednak organ odwoławczy mylnie wskazał, iż chodzi o długość wyznaczoną linią przebiegająca przez działki od pkt I do M od strony ul. [...]. Bowiem wobec zakresu wniosku, który obejmuje także realizacje dojazdu i dojścia, należy uwzględnić długość linii przebiegającej przez wszystkie działki objęte planowanym przedsięwzięciem wg najdalej wysuniętych punktów tzn. od pkt G do pakt P zgodnie z mapą stanowiącą załącznik do decyzji organu I. instancji (k.-93 akt administracyjnych). Co prawda więc trafnie Kolegium wskazało, iż analiza nie objęto wymaganego terenu, co potwierdza mapa (k – 91 akt administracyjnych), jednak zawarto nie precyzyjne wskazówki co do sposobu ustalenia terenu do objęcia analizą. Równocześnie mylnie organ odwoławczy uznał, iż w sprawie, co do zasady nie znajduje zastosowania generalna zasada wyrażona w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w świetle którego przy planowaniu i zagospodarowaniu terenu należy się kierować koniecznością uwzględnienia wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury a także walorów architektonicznych i krajobrazowych, przy czym pojęcie ładu przestrzennego obejmuje ukształtowanie przestrzeni, które uwzględnia m.in. uwarunkowania kompozycyjno – estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Pogląd organu odwoławczego, iż regulacja ta dotyczy wyłącznie procesów ustalania studium uwarunkowań i kierunków rozwoju gminy oraz planów zagospodarowania przestrzennego jest nieuprawniony, po pierwsze z uwagi na umiejscowienie analizowanej normy, które wskazuje, iż ma być ona brana pod uwagę przy stosowaniu wszystkich przepisów ustawy (rozdział – Przepisy ogólne), jak i z uwagi na treści regulacji szczególnych ustawy. W świetle art. 4 ust. 2 w razie braku planu określenie sposobu zagospodarowania i zabudowy terenu następuje w drodze odpowiedniej decyzji. Użycie w obu regulacjach pojęcia "zagospodarowanie" wyklucza przyjęcie, iż zasady ogólne nie muszą być uwzględnione w przypadku orzekania w przedmiocie zagospodarowania terenu a mają zastosowanie jedynie do prowadzenia prac planistycznych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt jednego z przepisów szczególnych dotyczącego wydawania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, jakim jest art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, trzeba stwierdzić, iż wprawdzie organ odwoławczy trafnie uznał, iż regulacja art. 1 ust. 2 ustawy nie może być uznana za przepis obręby w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5. Musi być on jednak uwzględniony przy właściwym odczytaniu treści normatywnej art. 61 ust. 1 pkt 1, określającego wymagania w zakresie zapewnienia tzw. "dobrego sąsiedztwa". W świetle tego przepisu wymagania dotyczące nowej zabudowy powinny być określone w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis in fine wymienia przykładowo, iż może tu chodzić o gabaryty, formę architektoniczną obiektu budowlanego, linię zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu. Wymienione elementy mają charakter przykładowy już z samego powodu, iż nie dotyczą w ogóle funkcji a jedynie wybiórczo dotyczą cech dotychczasowego zagospodarowania terenu. Dotyczą one głównie natomiast parametrów i wskaźników. Treść analizowanych regulacji normatywnych pozwala przyjąć, iż generalnie możliwe jest odmówienie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia z uwagi na jego nie dostosowanie do funkcji, cech i parametrów zabudowy czy zagospodarowania terenu w wyniku zarówno oceny walorów estetycznych zamierzenia kolidujących z dotychczasowym zagospodarowaniem terenu (np. podnoszony w sprawie przez organ I. instancji tymczasowy charakter obiektu oraz planowana technika utwardzenia powierzchni grysem) jak i stwierdzenia zaburzenie istniejącego ładu zagospodarowania przestrzeni np. usunięcie drzew z istniejącej linii zielni przydrożnej powodujące wyrwę w zwartym założeniu zielonym. Rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa szczegółowo jedynie zasady określania wymagań co do nowej zabudowy odnośnie linii zabudowy, intensywności zabudowy działki w stosunku do ogólnej powierzchni, szerokości parametrów elewacji frontowej i dachu (§ 4-8 rozporządzenia). Trzeba podkreślić, iż nie wynika stąd, jakoby jedynie te okoliczności mogły być uwzględnione przy ocenie zachowania wymagań "dobrego sąsiedztwa". Zgodnie bowiem z upoważnieniem (art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) rozporządzenie określa ogólnie sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy – wskazując, iż podstawę do tego ma stanowić analiza, co do której wymagany zasięg określono w § 3 (potrzeba jej dokonania wynika z art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy), a jednocześnie wskazuje szczegółowo sposób ustalenia wymagań dotyczących wybranych zagadnień wymienionych enumeratywnie w art. 61 ust. 7 ustawy. Proste zestawienie zakresu przedmiotowego zagadnień zawartych w art. 61 ust. 7 z kwestiami, które mogą być rozważane w związku z wymaganiami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 1 wskazuje, iż pojęcie "dobrego sąsiedztwa" jest znacznie szersze niż kwestie uregulowane na mocy ust. 7. Nasuwa się natomiast wniosek, iż kwestie wskazane w ust. 7, są tożsame z wymielonymi w ust. 1 pkt 1 in fine przed wyrazami "w tym". Jak wskazano wcześniej zagadnienia te są jedynie katalogiem przykładowym, w kwestiach zachowania zasad "dobrego sąsiedztwa". Reasumując organ orzekający w przedmiocie ustalenia warunków nowej zabudowy może uwzględnić inne uwarunkowania wynikające z potrzeby zachowania zasady "dobrego sąsiedztwa", wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poza wymaganiami w zakresie parametrów określonych w art. 61 ust. 7, uwzględniając ogólne zasady, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, o ile są one związane z potrzebą określenia warunków w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Aspektu tego nie uwzględniono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Jednak, o ile konkretne uwarunkowania miałyby stanowić przeszkodę do zagospodarowania terenu zgodnie z wolą inwestora, ich wystąpienie w konkretnej sprawie musi wynikać z analizy sporządzonej na zasadzie § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba zważyć, iż w rozpoznawanej sprawie twierdzenia organu I. instancji, jakoby realizacja inwestycji nie była dopuszczalna z uwagi na jej cechy (tymczasowy charakter, materiał wykończeniowy nie pasujący do reprezentacyjnego miejsca) nie została podparta stosownym materiałem dowodowym. W szczególności analiza funkcji oraz cech zagospodarowania terenu (poza kwestią dokonania jej na zbyt małym obszarze) nie zawiera ustaleń co do sposobu i standardu zagospodarowania działek przyległych (k. – 92 akt administracyjnych). Z kolei z treści decyzji, w szczególności ze stwierdzenia, jakoby realizacja inwestycji miała spowodować "pogłębienie degradacji funkcji terenu", może wynikać, iż w ocenie samego organu teren traktowany jest jako "zdegradowany". W tym przypadku nie dopuszczalne byłoby wymaganie od inwestora realizował przedsięwzięcie, które spowoduje podniesienie standardu zagospodarowania terenu w stosunku do działek sąsiednich, gdyż wykraczałoby to poza zasady "dobrego sąsiedztwa". Ustanowienie wymagań wyższych standardów zabudowy i zagospodarowania niż wynikające z zasady "dobrego sąsiedztwa" może być wyłącznie następstwem przyjęcia stosownych postanowień w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się z kolei do kwestii ewentualnej potrzebny likwidacji terenu zielonego w związku z realizacją przedsięwzięcia, co było jedną z przesłanek uzasadniających wydanie decyzji odmownej przez organ I. instancji, a potem zostało podniesione w skardze należy wskazać, iż sama likwidacja terenów zieleni jest dopuszczalna, o ile nie pozostaje w sprzeczności z wymaganiami wynikającymi z zasad "dobrego sąsiedztwa". W tym kontekście trzeb zauważyć, iż w rozpatrywanej sprawie w analizie (k. 92 akt administracyjnych) wskazano, jakoby inwestycja miałaby być zrealizowana w pasie zielni ciągnącym się wzdłuż ul. [...] i [...]. Jednak ustalenia w tym zakresie mają charakter ogólnikowy a złączona do analizy mapa nie daje możliwości weryfikacji tych twierdzeń, przy czym jest całkowicie nieczytelna, co stanowi dodatkowo naruszenie wymagania wynikającego z § 9 ust. 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy jednocześnie zauważyć, iż analiza nie zawiera wymaganych elementów w zakresie porównania powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni całej działki w kontekście parametrów na działkach sąsiednich (§ 5 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Nie trafne jest także stanowisko organu odwoławczego odnośnie kwestii ewentualnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z wymaganiami wynikającymi z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przede wszystkim nie można podzielić stanowiska, iż kwestie zgodności z tymi wymaganiami mogą być oceniane jedynie dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Bowiem decyzja w przedmiocie warunków zabudowy wydawana jest z uwzględnieniem określonego usytuowania przedsięwzięcia odnośnie granic działki. Wynika to z faktu, iż w świetle art. 52 ust. 2 pkt 2 lit b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym charakterystyka inwestycji przekładana przez inwestora, także w formie graficznej obejmuje takie elementy jak sposób zagospodarowania terenu oraz gabaryty obiektów budowlanych. Decyzja określa z kolei warunki i zasady zagospodarowania wynikające z przepisów szczególnych w tym w zakresie wymogów i wymagań ładu przestrzennego wynikających z przepisów odrębnych (art. 54 pkt. 2 lit a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Integralna częścią decyzji jest jej część graficzna (§ 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). W rozpoznawanej sprawie inwestor, określając we wniosku planowaną powierzchnie parkingu, wskazał konkretną lokalizację przedsięwzięcia w obrębie działek, na których ma być zrealizowane. W świetle art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ administracji przed ustaleniem warunków zabudowy może rozważyć, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia jest dopuszczalna z punktu widzenia zachowania wymagań szczególnych, w tym wynikających z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skoro jego rozstrzygnięcie (ewentualna akceptacja przedsięwzięcia o określonych gabarytach odnośnie powierzchni) jest wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę (art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). W ocenie Sądu, przepisy rozporządzenia mogą znaleźć w sprawie zastosowanie także odnośnie wymaganych odległości miejsc postojowych od budynków i granic działki, choć z jego tytułu wynika expressis verbis, iż dotyczy ono wymagań technicznych odnośnie budynków. Z samej bowiem treści rozporządzenia wynika, iż poza wymaganiami dotyczącymi m.in. lokalizacji budynków, normuje ono warunki dotyczące urządzeń funkcjonalnie związanych z budynkami, co jest następstwem granic upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). W rozpoznawanym przypadku nie można także podzielić poglądu organu odwoławczego, iż w rozpoznawanej sprawie brak jest sprzeczności projektowanej inwestycji z wymaganiami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdy określa ono minimalną odległość w stosunku do miejsc postojowych nie zaś całego parkingu, a kwestie umiejscowienia miejsc postojowych będą rozstrzygane w ramach procedury wydania pozwolenia na budowę. W przypadku przedmiotowej inwestycji, polegającej na realizacji parkingu poprzez utwardzeniem ziemi grysem, nie ma możliwości technicznych realizacji parkingu w ten sposób aby wyeliminować możliwość parkowania w dowolnym jego miejscu. Stąd ocena odległości usytuowania miejsc postojowych od granic działki lub budynków w przypadku tego rodzaju inwestycji musi być tożsama z oceną usytuowania granic placu parkingu. Nie można jednocześnie pominąć, iż, jak podniósł w odwołaniu wnioskodawca, byłby on skłonny dostawać kubaturę i usytuowanie obiektu tak aby nie były naruszone przepisy szczególne. W tym świetle istotne znaczenie odgrywa naruszenie przez organ I. instancji zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 K.p.a.). Z akt sprawy nie wynika aby organ prowadzący postępowanie poinformował wnioskodawcę o zgromadzeniu całości materiał dowodowego stanowiącego podstawę wydania decyzji odmownej, w tym o sporządzeniu analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu. Naruszenie przepisów postępowania w tej sytuacji skutkowało wyłączeniem możliwości zweryfikowania wniosku przed orzeczeniem w sprawie, a więc mogło mieć wpływ na jej wynik. Wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania przez organ I. instancji w zakresie właściwego wyjaśnienia sprawy (w tym zebrania wystarczającego materiału dowodowego) oraz zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu prowadziło do uchylenia decyzji poprzedzającej zaskarżone orzeczenie. Odnosząc się do zarzutów skargi, jakoby realizacja przedsięwzięcia mogła spowodować nadmierne uciążliwości, trzeba stwierdzić, iż na poparcie twierdzeń w tym zakresie Skarżący nie przedłożyli w toku postępowania żadnych przekonywujących dowodów. Jednocześnie, z mocy prawa, nie jest wymagane obligatoryjnie sporządzanie specjalnych analiz przez inwestora czy organ administracji, służących ocenie uciążliwości przedsięwzięcia. Nie należy ono nawet do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów odrębnych. Trzeba jednak zauważyć, iż brak potrzeby sporządzania określonych dokumentacji specjalistycznych nie zwalnia organu z obowiązku rozważania potrzeby zabezpieczenia interesu osób trzecich w związku z potencjalnymi uciążliwościami przedsięwzięcia (w myśl art. 54 pkt 2 lit d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Niezbędnym warunkiem uczynienia zadość temu wymaganiu jest zgromadzenie informacji o ewentualnej uciążliwości obiektu, który ze względu na swój charakter (parking znaczniejszych rozmiarów) musi być źródłem pewnych oddziaływań. W tym kontekście należy zauważyć, iż wniosek inwestora nie zawierał informacji będących szczególnymi danymi o wpływie inwestycji na środowisko, w rozumieniu art. 52 ust. 2 pkt 2 lit c in fine w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (patrz k. – 4 pkt 3.6. akt administracyjnych). Sąd nie odniósł się do zarzutu skargi odnośnie utrudnienia dojazdu do działek sąsiednich z uwagi na jego ogólnikowy charakter. W przypadku jego doprecyzowania zostanie on rozważony przez organ administracji ponownie rozpatrujący sprawę. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent W., po uzupełnieniu wniosku inwestora, sporządzi analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu na właściwym obszarze w koniecznym zakresie i w ramach postępowania m.in. oceni zgodność planowanego przedsięwzięcia w kontekście wymagań ustawowych, w tym wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zasada "dobrego sąsiedztwa") a następnie orzeknie w sprawie.