II SA/Bd 224/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.), Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz,, Asesor WSA Anna Klotz, Protokolant Mariusz Pawełczak, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Tomasza J. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowa skierowania na badanie przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską w sprawie zmiany kategorii oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Bydgoszczy utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2005r. Nr [...] którą Wojskowy Komendant Uzupełnień w B. odmówił skierowania Tomasza J. do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej. Organ II instancji podzielił wszystkie podstawy prawne decyzji organu I instancji, na które składa się - m.in. art. 29 ust. 1 i 2, art.58 ust.1 pkt 1, art. 99 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony RP (t.j. Dz.U. z 2004r., Nr 241, poz. 2416 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie art. 29 ust.1 i 2 powołanej ustawy do osób podlegających kierowaniu do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej zalicza się poborowych oraz żołnierzy rezerwy. Tomasz J. nie może być zaliczony do żadnej z kategorii osób wskazanych w tym przepisie, gdyż jako trwale niezdolny do służby wojskowej i zaliczony do kategorii zdrowia "E" nie podlega obowiązkowi służby wojskowej. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł Tomasz J. Kwestionując stanowisko organów orzekających w sprawie skarżący wskazywał, że obecnie ustały wcześniejsze dolegliwości będące przyczyną uznania go za trwale niezdolnego do służby wojskowej w kategorii zdrowia "E" i powinien on uzyskać kategorię zdrowia "A". Zdaniem skarżącego, uznanie go za niezdolnego do służby wojskowej znacznie ogranicza realizację jego planów życiowych na przyszłość, w szczególności podjęcie pracy w służbach mundurowych. Powołując się na te okoliczności domagał się wnikliwej oceny jego zdolności do służby wojskowej poprzedzonej skierowaniem go na badania lekarskie. W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone orzeczenie podjęto zgodnie z prawem. W istocie skarga ogranicza się jedynie do samego zakwestionowania zaskarżonej decyzji, a zarzuty w niej zawarte nie określają naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia. Naruszenia prawa również nie można dopatrzyć się z urzędu, badając legalność zaskarżonej decyzji. Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony RP (t.j.Dz.U. z 2004r., Nr 241, poz. 2416 ze zm.) przewiduje, że wojskowe komisje lekarskie są właściwe do orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej: 1. poborowych w okresie, kiedy nie urzęduje powiatowa komisja lekarska; 2. żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową; 3) żołnierzy rezerwy. Skierowania osób wymienionych w pkt 1 i 3 do wojskowej komisji lekarskiej dokonuje z urzędu lub na wniosek tych osób wojskowy komendant uzupełnień (pkt 2). Wykładnia omawianego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że za wyjątkiem poborowych, żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową i żołnierzy rezerwy, inne osoby nie mogą być skierowane do wojskowej komisji lekarskiej celem ustalenia ich zdolności do służby wojskowej. Poza sporem w sprawie pozostaje, że Tomasz J. nie może zostać zaliczony do kategorii osób wymienionych w pkt 1 i 2 omawianego przepisu. Skarżący wywodzi natomiast swoje prawo do skutecznego ubiegania się o skierowania na badania do wojskowej komisji lekarskiej z faktu, że-jak twierdzi- winien być uznany za żołnierza rezerwy. O tym, kto jest żołnierzem rezerwy stanowi art. 99 omawianej ustawy, zgodnie z którym jest to osoba przeniesiona do rezerwy po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej, w tym z zawodowej służby wojskowej lub ze służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych, albo bez odbycia tej służby, jeżeli w dalszym ciągu podlega obowiązkowi służby wojskowej oraz w przypadkach, o których mowa w art. 58 ust. 3. Obowiązkowi służby wojskowej, stosownie do treści art. 58 ust.1 ustawy podlegają obywatele polscy: 1. mężczyźni, począwszy od dnia 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym kończą osiemnaście lat życia, do końca roku kalendarzowego, w którym kończą pięćdziesiąt lat, a posiadający stopień oficerski - sześćdziesiąt lat życia; 2. kobiety posiadające kwalifikacje przydatne do tej służby, począwszy od dnia 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym kończą osiemnaście lat życia, do końca roku kalendarzowego, w którym kończą czterdzieści lat, a posiadające stopień oficerski pięćdziesiąt lat życia. Osoby wymienione w tym przepisie me podlegają jednak obowiązkowi służby wojskowej, jeżeli ze względu na stan zdrowia zostały uznane za trwale niezdolne do tej służby(ust.2 tego przepisu). Powołane wyżej przepisy art.29 ust. 1 i 2, art.58 ust. 1 i 2 oraz art.99 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony RP (t.j.Dz.U. z 2004r., Nr 241, poz.2416 ze zm.) jednoznacznie wykluczają zatem możliwość skierowania do wojskowej komisji lekarskiej osoby, która wcześniej uznana została z trwale niezdolną do służby wojskowej. Odmiennego rozumienia omawianych przepisów nie mogą uzasadniać argumenty przedstawione przez skarżącego, a sprowadzające się do twierdzenia, że brak w przepisach prawa zakazu skierowania osób z kategorią zdrowia "E" stanowi o dopuszczalności podjęcia tej czynności przez wojskowego komendanta uzupełnień. W tym stanie rzeczy dokonana przez organ odwoławczy ocena, prowadząca do uznania, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do skierowania Tomasza J. do wojskowej komisji lekarskiej jest zgodna z obowiązującym prawem. Powyższe okoliczności implikują uznanie, że zaskarżona decyzja podjęta została przy zaistnieniu przesłanki do jej wydania oraz prawidłowym przeprowadzeniu postępowania i nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, a zatem brak jest podstaw do jej uchylenia. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.