II OSK 1058/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Zygmunt Niewiadomski Sędziowie Małgorzata Stahl (spr) Jerzy Stankowski Protokolant Maria Połowniak po rozpoznaniu w dniu 13 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 539/04 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną II OSK 1058/05 Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2005 r. II SA/Bk 539/04 oddalił skargę D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono, że na skutek wniosku T. O. Kolegium stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza N. z dnia 16 grudnia 2003 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr 1760/1 położonej w N., dla inwestycji obejmującej budowę urządzania do tankowania pojazdów gazem propan-butan. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wnioskiem A.K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. skorygowało tę decyzję w zakresie podstawy prawnej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało na okoliczności, które w jego ocenie przesądzają o legitymacji procesowej T. O. a tym samym o możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie nieważności wskazanej decyzji. Kolegium wskazało rażące wady decyzji Burmistrza N. wynikające z naruszenia art. 42 ust.1 pkt 1,pkt 3,pkt 4,pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym(Dz.U. z 1999 r.,Nr 15,poz.139 ze zm.),skutkujące w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważnością decyzji. W skardze do sądu administracyjnego D. M. kwestionował legitymację procesową T.O. wywodząc, że nie był on uznany za stronę w postępowaniu w sprawie podziału nieruchomości, której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy. Skarżący podniósł także , że stacja paliw firmy "B." nie jest technologicznie powiązana z punktem tankowania gazem i przedsięwzięcia te nie powinny być oceniane łącznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę nie stwierdzając naruszenia prawa zaskarżoną decyzją. Sąd wyjaśnił, że decyzja Burmistrza N. została wydana na podstawie niewłaściwych przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bo w myśl art.85 § 1 pow.ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną należało stosować przepisy dotychczasowe to jest przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym( wniosek w tej sprawie wpłynął w dniu 14 lutego 2003 r.).Sąd podzielił stanowisko Kolegium w kwestii naruszenia powołanych przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. i nie uznał za zasadne argumentów skargi w kwestii samodzielności inwestycji o której mowa we wniosku z 14 lutego 2003 r. w sytuacji gdy wszystkie niezbędne media mają być zrealizowane na działce sąsiedniej nr geod.1760/2 a nie na działce nr 1760/1.Przedmiotowa inwestycja spełnia kryteria zawarte w art. 46 ust.2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska(Dz.U. Nr 62,poz.627 ze zm.)i zasadnie zakwalifikowano ją jako jedno przedsięwzięcie ,realizowane przez kilka podmiotów.Decyzja I instancji powinna zawierać linie rozgraniczające rzeczywistej inwestycji a nie jej część oraz określać wymagania ochrony interesów osób trzecich. T.O., jako właściciel działki sąsiedniej, przylegającej do działki nr 1760/2 jest stroną w rozumieniu k.p.a. Umowa dzierżawy z 1 lipca 2004 r. świadczy o powiązaniu inwestycji na działkach nr 1760/1 i 1760/2. Pełnomocnik D. M. zaskarżył powyższy wyrok wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W skardze kasacyjnej zarzucił : 1/naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 46 ust.2a ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 42 ust.1 pkt 1,pkt 3-6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez bezpodstawne przyjęcie, że realizowana inwestycja nie stanowi samodzielnego przedsięwzięcia; 2/naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 28 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że T. O. jest stroną w nin.postępowaniu;3/naruszenie przepisów postępowania – art. 10 k.p.a. przez pozbawienie strony skarżącej możliwości obrony jej praw wskutek niedoręczenia odpisu wniosku T.O. ;4/naruszenie przepisów postępowania przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ustaleń faktycznych i oceny prawnej sprzecznej z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik wywodził, że ustalenia i wnioski zarówno SKO jak i Sądu I instancji są zbyt daleko idące i nie znajdują oparcia w rzeczywistym stanie faktycznym. Zdaniem pełnomocnika, inwestycja A.K. mieści się w całości w granicach działki nr 1760/1 a to, że w drodze umownej korzysta z infrastruktury na działce sąsiedniej wykracza poza granice dopuszczalnej oceny. Nieruchomość na której posadowiono stację paliw i nieruchomość na której A.K. realizuje własną inwestycję są własnością odrębnych podmiotów a tym samym zarzut stawiany decyzji Burmistrza N. jest nietrafny. W uzasadnieniu zarzucono także, że Sąd nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie wskazanych przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie wskazał, jakie rozstrzygnięcie w konkretnym stanie faktycznym winien wydać organ I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Zarzuty 3 i 4 są sformułowane wadliwie i tym samym brak było podstaw do ich rozważenia.W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.) skarge kasacyjna można oprzec na następujących podstawach: 1/naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2/naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut 3 dotyczy naruszenia art. 10 k.p.a., którego Sąd I instancji nie stosował bo nie orzeka w trybie k.p.a. ale w trybie uregulowanym ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut 4 z kolei wskazuje na naruszenie bliżej nieokreślonych przepisów postępowania ( nie określono jakiego)a nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalać o jakie naruszenia i jakiej procedury miałoby chodzić. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez uznanie T.O. za stronę postępowania. Zarzut ten ma w istocie charakter zarzutu o charakterze materialnoprawnym co pozwalało na jego rozważenie. Przede wszystkim należy wskazać , że z żadnych przepisów nie wynika by brak bezpośredniego graniczenia określonej nieruchomości z nieruchomością na której ma być realizowana inwestycja wyłączał w każdym przypadku możliwość posiadania przez właściciela tej pierwszej nieruchomości przymiotu strony. Decyduje o tym charakter i zakres inwestycji. W sytuacji gdy przedmiotowa inwestycja ,lokalizowana na działce nr 1760/1 ma korzystać z wszystkich niezbędnych mediów – elektryczności, gazu, wody, odprowadzania ścieków – zrealizowanych na działce sąsiedniej nr 1760/2, graniczącej z działką T. O., to mimo braku technologicznych powiązań, nie można jej uznać za samodzielne przedsięwzięcie i dokonując takiej oceny i wykładni, Sąd I instancji prawa nie popełnił błędu. W istocie zarzut 1 odnoszący się do błędnej wykładni art. 46 ust.2a Prawa ochrony środowiska i art.42 ust.1 pkt 1,pkt 3-6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym(Dz.U. z 1999 r.,Nr 15,poz.139 ze zm.), polegającej na przyjęciu, że realizowana inwestycja nie stanowi samodzielnego rozstrzygnięcia jest zarzutem o charakterze procesowym, nie wiążącym się z błędną wykładnią ale z ustaleniami faktycznymi i ich oceną. W tej sytuacji, zważywszy że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.