VI SA/Wa 1363/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2006 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2006r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji w [...] z dnia [...] marca 2006r. cofającą A. P. pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] sierpnia 2005r. Komenda Powiatowa Policji w [...] powiadomiła Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Policji w [...], że prowadzone jest dochodzenie w sprawie prowadzenia przez A. P. w stanie nietrzeźwym samochodu osobowego marki [...], a w czasie wykonywania czynności stwierdzono, że A. P. przewoził w samochodzie załadowany sztucer, w którym jedna sztuka amunicji znajdowała się w komorze nabojowej, zaś dwie pozostałe w magazynku pod zamkiem. Organ wszczął postępowanie w przedmiocie cofnięcia A. P. posiadanego przez niego pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Postanowieniem z dnia [...] października 2005r. postępowanie to zostało zawieszone. Wyrokiem z dnia [...] listopada 2005r. sygn.akt [...] Sąd Rejonowy w P. Zamiejscowy [...] Wydział Grodzki w M. uznał A. P. za winnego przestępstwa z art. 178a § 1 kk i skazał go na grzywnę oraz orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat. W aktach administracyjnych znajduje się wyrok karny skazujący oraz materiały z postępowania karnego. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006r. organ administracji podjął postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Decyzją z dnia [...] marca 2006r. nr [...] Komendant Policji cofnął A. P. pozwolenie na broń palną myśliwską. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust.1 p.2 i 4 oraz art.20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji /tekst jednolity: Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525/ oraz art.104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego /dalej KPA/. W uzasadnieniu wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż A. P. spowodował wypadek drogowy będąc w stanie nietrzeźwym, a w samochodzie przewoził załadowaną broń palną. Organ wskazał, że zgodnie z art.18 ust.1 p.4 ustawy o broni i amunicji organ policji cofa pozwolenie na broń osobie, która nosi broń po spożyciu alkoholu, przy czym określenie "nosi broń" obejmuje także jej przewożenie w samochodzie, bowiem zgodnie z art.10 ust.4 ustawy o broni i amunicji "noszenie broni" oznacza każdy sposób jej przemieszczania. W tym stanie rzeczy cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne. Ponadto skazanie A. P. za przestępstwo umyślne z art.178 a § 1 kk sprawia, że należy on do kategorii osób, o których mowa w art.15 ust.1 p.6 ustawy o broni i amunicji tj. osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Naruszenie porządku prawnego w stanie nietrzeźwości sprawia, że zachodzi obawa, czy będzie używał broni zgodnie z interesem porządku publicznego. A. P. utracił wiarygodność w zakresie zgodnego z prawem użytkowania broni. Kierując samochodem w stanie nietrzeźwym i przewożąc w nim załadowaną broń wykazał się skrajną nieodpowiedzialnością, a to uzasadnia obawę, o której mowa w art.15 ust.1 p.6 ustawy o broni i amunicji. Od powyższej decyzji A. P. odwołał się do Komendanta Głównego Policji wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. został uniewinniony od zarzutu przewożenia w stanie nietrzeźwym załadowanej broni. Do odwołania dołączył kopię wyroku uniewinniającego z dnia [...] grudnia 2005r. sygn. akt [...]. W tym stanie rzeczy wskazanie jako podstawy prawnej cofnięcia pozwolenia na broń art. 18 ust.1 p.4 ustawy o broni i amunicji jest w ocenie skarżącego bezzasadne. Zarzucał ponadto, że organ niezasadnie przyjął, iż wobec skazania za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwym należy on do grupy osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że użyją broni w celu sprzecznym z interesem porządku publicznego. Organ wadliwie interpretuje art.15 ust.1 p.6 ustawy o broni i amunicji uznając, że każde świadome naruszenie porządku prawnego jest przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń. Skarżący posiada broń od 27 lat i użytkuje ją nienagannie, ma dobrą opinię w pracy i w środowisku, czego organ nie wziął pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2006r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA oraz art. 18 ust.1 p.2 i 4 w związku z art.15 ust.1 p.6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że powołany w odwołaniu wyrok uniewinniający nie zawiera uzasadnienia i nie są znane jego motywy, natomiast w aktach administracyjnych sprawy niniejszej znajdują się dowody /protokół przesłuchania świadka, protokół zatrzymania rzeczy /broni/, notatki służbowe policjantów, protokół użycia urządzenia do ilościowego pomiaru alkoholu w wydychanym powietrzu/ potwierdzające fakt, że A. P. w dniu [...] sierpnia 2005r. znajdując się w stanie po użyciu alkoholu przewoził w samochodzie broń, zatem wypełnione zostały przesłanki z art. 18 ust.1 p.4 ustawy o broni i amunicji do cofnięcia pozwolenia na broń. Świadome dopuszczenie się czynu społecznie nagannego, jakim jest prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwym, wpływa ujemnie na ocenę skarżącego w aspekcie dopuszczalności posiadania pozwolenia na broń i sprawia, że nie jest on już osobą wiarygodną. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł na powyższą decyzję A. P. domagając się jej uchylenia. Zarzucał naruszenie art.18 ust.1 p. 2 i 4 ustawy o broni i amunicji przez wadliwe przyjęcie, że skarżący jest osobą spełniającą przesłanki z tego przepisu mimo, że został on uniewinniony od popełnienia czynu z art.51 ust.2 p.4 ustawy o broni i amunicji, tj. od zarzutu noszenia broni w stanie po użyciu alkoholu. Wyrok karny uniewinniający nie powinien zostać zignorowany przez organ administracji, jest bowiem dokumentem urzędowymi i jest dowodem tego co w nim zostało stwierdzone. Organ nie uzasadnił dlaczego przyjął odmienne stanowisko niż sąd karny. Sama obawa organu, że skarżący, który został skazany za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, może w takim stanie sięgnąć po broń, nie wystarcza do cofnięcia pozwolenia na broń. Obawa musi być uzasadniona, a organ nie wykazał dlaczego żywi obawę wobec skarżącego, który nienagannie posiadał broń od 27 lat i ma dobrą opinię w pracy i miejscu zamieszkania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że oprócz dokumentu w postaci wyroku uniewinniającego w aktach znajdują się dokumenty potwierdzające przewożenie przez skarżącego broni w stanie nietrzeźwym i na tych dokumentach organ oparł się przy wydawaniu decyzji, zaś wskazanemu wyrokowi nie przypisał mocy dowodowej. W pozostałych kwestiach ponowił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze wskazać należy, że zgodnie z art.11 p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany jedynie ustaleniami prawomocnego skazującego wyroku wydanego w postępowaniu karnym, a przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, co oznacza, że ani wyrok uniewinniający, ani wyrok wydany w postępowaniu dotyczącym wykroczeń nie wiążą sądu /por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red T.Wosia WP Lexis Nexis Warszawa 2005 s.124/. Adresatami tej normy stają się pośrednio organy administracji publicznej, które czynią w sprawie ustalenia faktyczne. Czynić je muszą samodzielnie, a wyrok uniewinniający w sprawie o wykroczenie z art.51 ust.1 p.4 ustawy o broni i amunicji jest w postępowaniu administracyjnym jednym z elementów zgromadzonego materiału dowodowego, podlegającym ocenie organu zgodnie z art.80 KPA. W sprawie niniejszej ze zgromadzonego materiału dowodowego tj. zawiadomienia Komendy Policji w [...] o wszczęciu postępowania przeciwko A. P. z dnia [...] sierpnia 2005r., protokołu zatrzymania rzeczy z dnia [...] sierpnia 2005r., opisu rzeczy, postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych, protokołu przesłuchania św. N., notatki urzędowej sierżanta N. wynika, że w samochodzie, który skarżący prowadził w stanie nietrzeźwym i którym spowodował wypadek drogowy przewożona była należąca do niego, załadowana broń myśliwska - sztucer marki [...] nr [...]. Wskazane dokumenty zostały sporządzone w postępowaniu dochodzeniowym prowadzonym przez Komendę Policji w [...], przekazane organowi w sprawie niniejszej, a ich treść ani wiarygodność nie została podważona przez uczestniczącego w postępowaniu administracyjnym skarżącego na żadnym etapie postępowania. W tym stanie rzeczy organ oceniając całokształt materiału dowodowego zawierającego wskazane wyżej i niekwestionowane przez skarżącego materiały oraz wyrok karny uniewinniający od zarzutu popełnienia wykroczenia noszenia broni w stanie nietrzeźwym nie naruszył art.80 KPA ustalając, że skarżący nosił broń znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, był bowiem uprawniony do samodzielnego poczynienia tych ustaleń. Skoro zaś prawidłowo organ ustalił istnienie przesłanki obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń, o której mowa w art. 18 ust.1 p.4 ustawy o broni i amunicji, to zasadne było rozstrzygnięcie polegające na cofnięciu pozwolenia na broń na podstawie tego przepisu. Nie jest także zasadny drugi zarzut skargi wskazujący na wadliwą ocenę skarżącego jako osoby, która na skutek popełnienia przestępstwa umyślnego, ustalonego wyrokiem karnym skazującym, polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwym utraciła wiarygodność i stała się osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że w ustalonych okolicznościach sprawy skarżący nie jest osobą wiarygodną, której można powierzyć broń palną. Skoro bowiem, jak sam wyjaśnił, po zakończonym polowaniu i wypiciu kilku kolejek wódki w przydrożnym barze wsiadł do pożyczonego samochodu i prowadząc go spowodował wypadek /wpadnięcie do rowu/ przewożąc w samochodzie załadowaną broń, to nie jest osobą odpowiedzialną ani wiarygodną, która daje rękojmię zgodnego z prawem używania broni. Prawidłowo zatem organ uznał, że niezależnie od okresu posiadania pozwolenia na broń oraz dobrej opinii w pracy i w miejscu zamieszkania, powierzenie skarżącemu broni stwarza zagrożenie, że użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślić należy, że uprawnienie do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, które może być przyznane tylko osobie nieskazitelnej, odpowiedzialnej i wiarygodnej, a po opisanym zdarzeniu skarżący do osób takich już nie należy. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonych decyzjach naruszenia prawa, a zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Zważywszy powyższe działając na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.