II SA/Kr 3269/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie AWSA Wojciech Jakimowicz AWSA Janusz Kasprzycki ( spr.) Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2006 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2000 r., znak: [...], na podstawie art.. 48 ustawy z dnia 14 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane z 1994 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. nakazał J.J. rozbiórkę fundamentów, ścian i dachu garażu, dobudowanego do budynku drewnianego na posesji nr [...] w D. W uzasadnieniu tej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wskazał, że podczas przeprowadzonej kontroli w dniu [...] 2000 r. ustalono, że zostały wykonane przez J.J. fundamenty betonowe, dwie ściany, każda o długości 4,80 m i wysokości 2,45 m z jednej strony i 1,80 m z drugiej strony, dach jednospadowy bez pokrycia, zabezpieczony folią. Do budowy przedmiotowego garażu J.J. przystąpił bez wymaganego pozwolenia na budowę w 1998 r. wykonując fundamenty, a w 2000 r. realizując pozostałe roboty. Mając powyższe na względzie, wobec treści art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., stanowiącego, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. orzekł jak w sentencji decyzji. Z decyzją tą nie zgodził się J.J. Wniósł od niej odwołanie. Podniósł w nim, że podjęta przez organ I instancji decyzja "zawiera błędy merytoryczne, jest klasycznym przykładem matactwa i uzurpatorskiego podejścia do pozwolenia na budowę." Podniósł także, że celem tej dobudowy było osuszenie i zabezpieczenie fundamentów domu drewnianego. Jego zdaniem budowa budynków gospodarczych do 35 m- nie wymaga pozwolenia na budowę. Prawo budowlane nic nie mówi na temat budowy garażu w treści art. 3, 28 czy 29 i 30 tej ustawy. Jak twierdzi rozpoczął osuszanie domu drewnianego i nie naruszył żadnego "punktu" ustawy. Zażądał więc uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. W wyniku rozpatrzenia tego odwołania, decyzją z dnia [...] 2002 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przedmiotowy garaż jest budynkiem, zawiera te cechy, które go charakteryzują, zawarte w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r. W świetle tego ostatniego przepisu przez budynek rozumieć bowiem należy taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazuje organom nadzoru budowlanego nakazanie rozbiórki jeżeli obiekt został wybudowany bez dopełnienia wymogów przewidzianych prawem. Inwestor nie uzyskał przed przystąpieniem do budowy garażu stosownego pozwolenia na budowę. Nakaz zatem rozbiórki budynku garażu jest w ocenie organu II instancji zasadny. Zarzuty podniesione w odwołaniu są więc bezzasadne. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wniósł J.J. Podniósł w niej aspekty społeczne, a także, że tego rodzaju inwestycje nie wymagają zezwolenia a jedynie dokonania zgłoszenia. Na pismo jednak, które skierował w tej sprawie nie otrzymał odpowiedzi, co potwierdzone jest w piśmie Starostwa Powiatowego w G. z dnia [...] 2001 r. Uważa, że nie tylko jemu zdarzył się wypadek przy pracy, dlaczego więc ma ponosić tak surowe tego konsekwencje. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). W świetle art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu. Skarga jest niezasadna. Podstawą prawną decyzji wydanej w niniejszej sprawie stanowił art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź tez pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Z przepisu tego wynika, że przesłanką do nakazania rozbiórki jest budowanie lub wybudowanie obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r. bez wymaganego tymi przepisami pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź pomimo wniesionego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprzeciwu. W rozpatrywanej sprawie organy nadzoru budowlanego w sposób prawidłowy i nie budzący zastrzeżeń ustaliły, że J.J. wybudował fundamenty betonowe, ściany i dach realizując w ten sposób garaż. Został więc wybudowany obiekt budowlany, który, jak słusznie argumentuje organ II instancji, spełnia cechy charakteryzujące budynek, w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r. W świetle przepisów art. 28, 29 i 30 Prawa budowlanego z 1994 r. wybudowanie przedmiotowego garażu wymagało uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak stanowi art. 28 Prawa budowlanego z 1994 r. każde roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i 30 Prawa budowlanego z 1994 r., zawierających wyczerpujące wyliczenie budów obiektów zwolnionych z tego obowiązku, bądź przewidujących wymóg dokonania zgłoszenia zamiaru budowy, czy też zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. Skoro w przepisach art. 29 i 30 Prawa budowlanego z 1994 r. ustawodawca nie wymienił garażu, to jego budowa wymaga, zgodnie z ogólną zasadą, wypływającą z art. 28 Prawa budowlanego z 1994 r., uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tego wymogu jednak skarżący nie dopełnił. Wobec tego organy nadzoru budowlanego władne były, w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., normującego właśnie tego typu przypadki wybudowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę, do nakazania skarżącemu rozbiórki przedmiotowego garażu. Nawet jeżeliby przyjąć pogląd skarżącego, że przedmiotowy garaż stanowi w istocie budynek gospodarczy, opierając się na jego twierdzeniach, iż powierzchnia tego obiektu nie przekracza 35 m-, mając na względzie treść art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r., stanowiącego o braku konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, to z całą pewnością budowa tego rodzaju obiektu budowlanego wymaga, stosownie do postanowień art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. dokonania zgłoszenia zamiaru jego budowy we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej. Wbrew twierdzeniom skarżącego w aktach sprawy nie znajduje się żadne pismo, z którego by wynikało, że zgłaszał on zamiar budowy przedmiotowego obiektu. Z notatki służbowej, znajdującej się natomiast w aktach sprawy organu I instancji (k. 14 akt I instancji) wynika, że takiego zgłoszenia skarżący w ogóle nie dokonał. Inwestor nie spełnił więc i tego ustawowego wymogu. Nie ulega więc wątpliwości, że przepis art. 48 Prawa budowlanego daje również podstawę do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego w przypadkach jego wybudowania bez dokonania zgłoszenia zamiaru jego realizacji. Tak więc z punktu widzenia sądowej kontroli administracji nie można postawić organom nadzoru budowlanego zarzutu rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, skutkujący stwierdzeniem nieważności decyzji, naruszenia przepisów powodujących wznowienie postępowania, czy też naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego mających wpływ na wynik sprawy. W takim stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.) jak w sentencji wyroku.