II SA/Wa 968/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2006 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...].02.2006 nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych z dnia 12 października 1994 r. (Dz. U. Nr 79, poz. 856 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] o odmowie przyznaniu dodatku mieszkaniowego dla S. O. S. O. wraz z żoną i 4 dzieci zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej [...] m2. Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego dla 6 osób wynosi 70 m2. Zajmowany przez S. O. lokal nie posiada instalacji centralnego ogrzewania oraz ciepłej wody. Według danych zawartych we wniosku skarżącego miesięczny średni dochód gospodarstwa domowego wynosi [...] zł. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie powierzchnia lokalu mieszkalnego jest mniejsza od powierzchni normatywnej i dlatego dodatek mieszkaniowy ustala się jako różnicę pomiędzy wydatkami ponoszonymi za ten lokal a kwotą 10% dochodów gospodarstwa domowego (art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych – Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Organ wskazał następnie, że wnioskodawca jest najemcą lokalu mieszkalnego, na podstawie umowy użyczenia z dnia [...] sierpnia 2003 r. Konsekwencją takiej umowy jest nieopłacanie czynszu za zajmowany lokal, natomiast ponoszenie innych kosztów związanych z jego zajmowaniem. Do wydatków takich należy w przypadku S. O. opłata za wodę i odbiór nieczystości stałych i płynnych w wysokości [...] zł. Powołując się zaś na § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) organ podał, że przepis ten zawiera ograniczenie co do wysokości wydatków przyjmowanych jako podstawa obliczania dodatku mieszkaniowego. Przyjmuje się bowiem tylko 90% naliczonych i ponoszonych wydatków – co w przypadku wnioskodawcy wynosi [...] zł. Organ podał również, że wydatki na zajmowany przez wnioskodawcę lokal wynoszą wraz z ryczałtem za brak centralnego ogrzewania i ciepłej wody [...] zł. Uwzględniając zaś średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego, który wynosi w przypadku wnioskodawcy [...] zł to 10% tego dochodu stanowi kwotę [...] zł. Odmawiając przyznania dodatku mieszkaniowego organ uznał, że kwota ponoszonych przez wnioskodawcę wydatków na lokal wraz z ryczałtami za brak centralnego ogrzewania i ciepłej wody jest mniejsza od 10% dochodu wnioskodawcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. O. kwestionując zaskarżoną decyzję zarzucił jej, że osoba mieszkająca w domu jednorodzinnym, nieposiadająca ogrzewania ze spółdzielni mieszkaniowej skazana jest zawsze na odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z powodów odmiennych, aniżeli podnosi skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt P 4/05 (Dz. U. z dnia 18 maja 2006 r. Nr 84, poz. 587) stwierdził, że przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny uznał, że przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy powołanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Z treści zarówno decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] marca 2006 r. r. jak i decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] lutego 2006 r. o odmowie przyznaniu dodatku mieszkaniowego wynika, że przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, objęty przytoczonym wyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, stanowił podstawę prawną zawartego w nich rozstrzygnięcia o odmowie przyznaniu dodatku mieszkaniowego z wniosku S. O.. Stosownie do art. 145a § 1 kpa orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja, może stanowić podstawę wznowienia postępowania. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienia w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W wypadku podstawy wznowienia postępowania administracyjnego przewidzianej w art. 145a § 1 kpa należy przyjąć, że uzasadnia ona uznanie, że doszło do "naruszenia prawa", o którym mowa w 145 § 1 pkt b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi także wtedy, gdy Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność aktu normatywnego stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą po wydaniu zaskarżonej decyzji (por. J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 6 stycznia 1999 r., III SA 4728/97, OSP 2000, z. 1, s. 51). W dalszym postępowaniu organ winien ustalić wysokości dodatku mieszkaniowego wprost na podstawie ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Ustalenia te winny być dokonane z uwzględnieniem wymogów postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 77 i 80 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.