II OSK 1077/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko ( spr. ) Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant Krzysztof Tkacz po rozpoznaniu w dniu 15 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 207/04 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. M. J. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2005 r. (sygn. I SA/Wa 207/04), oddalającego jego skargę wniesioną na decyzję Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr 17 z dnia [...] stycznia 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] listopada 2003 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zdolności skarżącego do pełnienia czynnej służby wojskowej. Do wydania tych decyzji doszło w następujący stanie faktycznym. Decyzją Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ł. z dnia [...] marca 1988 r., utrzymaną następnie w mocy przez decyzję Okręgowej Komisji Lekarskiej B. z dnia [...] kwietnia 1988 r. stwierdzono, że kapitan M. J. jest trwale niezdolny do wykonywania zawodowej służby wojskowej z powodu stwierdzonej u niego osobowości psychopatycznej. Na tej podstawie rozkazem z dnia [...] lipca 1988 r. został on zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku. W dniu 28 października 2003 r. do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ł. wpłynęło podanie M. J. zawierające wniosek o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej jego zdolności do wykonywania zawodowej służby wojskowej. We wniosku tym strona powołała się na nowe okoliczności faktyczne oraz nowe, nieznane jej w toku zakończonego ostatecznie postępowania dowody, świadczące o posiadaniu prawidłowej osobowości zarówno obecnie, jak i w 1988 r. Dowodami tymi są: opinia psychologa z 7.10.2003 r., karta badania lekarskiego i orzeczenie lekarskie również z 7.10.2003 r. Dowody te, wydane w związku ze staraniem M. J. o licencję detektywa, stwierdziły u niego prawidłową osobowość. Na tej podstawie wnioskodawca, opierając się o stan wiedzy lekarskiej w zakresie psychiatrii, wyprowadził wniosek o błędnym rozpoznaniu jego stanu zdrowia psychicznego w czasie badań lekarskich przeprowadzonych w 1988 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., wydaną na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówiła wznowienia postępowania po stwierdzeniu, że przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty nie mogą być uznane za nowe dowody w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, gdyż są to tylko nowe opinie wydane dla innych celów niż prowadzone obecnie postępowanie. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2004 r., wydaną na skutek rozpoznania odwołania M. J. od decyzji z [...].11.2003 r. Na decyzję organu II instancji M. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie prawa i żądając wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 maja 2005 r. skargę oddalił. Powołując się na uzasadnienie postanowienia NSA wydanego w składzie 7 sędziów z dnia 6.11.2000 r. sygn. OSA 1/00 (publ. w ONSA 2001/2/47) Sąd stwierdził, iż orzeczenia wojskowych komisji lekarskich stwierdzających przydatność do odbywania służby wojskowej mogą być zaskarżane do sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał następnie, iż zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie z przyczyn formalnych a nie merytorycznych, a więc wówczas gdy z żądaniem wystąpiła nieuprawniona osoba albo wniosek został złożony z uchybieniem terminu z art. 148 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, mimo błędnego uzasadnienia, zapadła decyzja zgodna z obowiązującym prawem. Strona skarżąca powzięła bowiem wiadomości o treści nowych dowodów w dniu 7 października 2003 r., a wniosek o wznowienie postępowania skierowała do właściwego organu administracyjnego w dniu 24 listopada tegoż roku, a więc już po upływie miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., co uzasadniało odmowę wznowienia postępowania. Od wymienionego wyroku M. J. wniósł wymienioną na wstępie skargę kasacyjną. Zarzucił mu naruszenie przepisów art. 3 § 1, 133 § 1, 134 § 1 i 141 § 4 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 151 tej ustawy przez oddalenie skargi, mimo podstaw do jej uwzględnienia. Skarżący podniósł, iż Sąd I instancji bezpodstawnie zajął się badaniem dopuszczalności wniosku o wznowienie i dokonał przy tym mylnych i wadliwych ustaleń co do faktu wniesienia wniosku o wznowienie w dniu 24.11.2003 r., gdy faktycznie został on wniesiony w dniu 24.10.2003 r., a więc w terminie. To błędne ustalenie stanu faktycznego spowodowało naruszenie wskazanych w skardze przepisów. W skardze kasacyjnej podniesiono również, iż "w rozpoznawanej sprawie mogło dojść do naruszenia przepisów postępowania z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 18 § 1 pkt 7 tej ustawy" z uwagi na udział w tej sprawie sędziego Cezarego Pryca, który uczestniczył w rozpoznawaniu sprawy I SA 1698/01 NSA w Warszawie, do czego prowadzi wniosek z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 lipca 2004 r. sygn. OTK-A 2004/7/67. Przedstawiciel organu administracyjnego II instancji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzut naruszenia przepisu art. 18 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i będącej skutkiem tego nieważności postępowania jest nieuzasadniony. Fakt, że w składzie wydającym zaskarżony wyrok z dnia 17 maja 2005 r. (sygn. I SA/Wa 207/04) orzekał sędzia Cezary Pryca, który rozpoznawał też sprawę sygn. akt I SA 1698/01 Naczelnego Sądu Administracyjnego zakończoną wyrokiem z dnia 1 lutego 2002 r., nie stanowił żadnej podstawy do wyłączenia tego sędziego. Zgodnie z art. 18 § 1 pkt 7 powołanej wyżej ustawy – p.p.s.a. wyłączony od rozpoznania sprawy jest sędzia, który brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Sytuacja taka nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Również nie było podstaw do wyłączenia sędziego Prycy na podstawie art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a., gdyż nie zaistniała żadna z przesłanek do jego wyłączenia z tego przepisu. Uzasadnione są natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie stwierdził w uzasadnieniu swojego wyroku, że we wstępnej fazie postępowania wywołanego złożeniem wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego właściwy organ administracyjny winien był tylko zbadać, czy wniosek ten złożyła strona postępowania, czy powołuje się on na ustawową podstawę do wznowienia postępowania i czy został złożony w ustawowym terminie z art. 148 § 1 k.p.a. W razie niespełnienia któregoś z tych warunków wniosek o wznowienie nie może być uwzględniony i organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W sytuacji natomiast, gdy formalne warunki do wznowienia postępowania zostały zachowane, organ wznawia postępowanie i rozpoznaje sprawę merytorycznie (art. 149 § 1 i § 2 w zw. z art. 151 k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarżący, który powołał się na uzyskanie nowych dowodów w dniu 7.10.2003 r., wniosek o wznowienie złożył po upływie miesięcznego terminu z art. 148 § 1 k.p.a., a więc w dniu 24.11.2003 r., co uzasadniało odmowę wznowienia postępowania. Ustalenie to nastąpiło jednak w sposób wadliwy. Z akt administracyjnych związanych ze sprawą wynika, że skarżący skierował wniosek o wznowienie postępowania do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ł. w dniu [...].10.2003 r., a następnie wniosek ten został przesłany do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B., dokąd wpłynął w dniu 24.11.2003 r. Świadczą o tym odpowiednie pieczęcie (prezentaty) tych organów stwierdzających daty wpływu do nich tego wniosku. Ustalenie, iż wniosek wpłynął po terminie jest więc błędne. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 65 § 2 k.p.a. podanie wniesione nawet do organu niewłaściwego, lecz przed upływem przepisanego terminu, uważa się za wniesione w terminie. Skoro więc rozstrzygnięcie Sądu I instancji zostało oparte na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, to zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za uzasadnione. Dlatego na podstawie art. 185 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.