II SA/Rz 778/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 15 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B., J. G., T. K., K. M., J. S. i B. P., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej - postanawia - odrzucić skargę. IISA/Rz 778/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art.138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołań E. B., J. G., T. K., K. M., J. S. i B. P. od decyzji Starosty z dnia [...] maja 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej - utrzymało zaskarżoną decyzję, ze względu na prywatność i tajemnicę przedsiębiorcy. Na decyzję tą wspólną skargę wnieśli E. B., J. G., T. K., K. M., J. S. i B. P. domagając się pozytywnego rozpatrzenia skargi. W uzasadnieniu skargi podali, że wnioskowali o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie numerów faktur VAT wystawionych przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P., co spotkało się z odmową organów, ze względu na prywatność i tajemnicę przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. Poza sporem pozostaje, że organy obu instancji odmówiły udostępnienia informacji publicznej, o jakiej mowa w skardze, powołując się na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy. Stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniom w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także - zgodnie z ustępem 2 - ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Natomiast w myśl art. 22 ust. 1 wskazanej ustawy podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji. Sądem właściwym do orzekania w tych sprawach jest sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę podmiotu, który odmówił udostępnienia informacji publicznej (ust. 3). Na tle ostatnio wskazanego przepisu w orzecznictwie zaprezentowany został pogląd, że użyte w przepisie art.22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej określenie - "z powołaniem się" - ma takie znacznie, iż wystarczy, że podmiot dysponujący taką informacją powoła się na wymieniony w tym przepisie przedmiot ochrony, aby wyłączyć możliwość kontroli przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 16.09.2004r. sygn. akt OSK 600/04, LEX nr 160607). Podzielając powyższe stanowisko stwierdzić należy, że skoro podstawą odmowy udostępnienia informacji jest tajemnica przedsiębiorcy, to stronie ubiegającej się o taką informację nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na decyzję ostateczną organu odmawiającą udostępnienia informacji. Zatem sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania sprawy. Ponieważ w konkretnym przypadku sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych lecz sądów powszechnych, dlatego na podstawie art.58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art.22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, należało orzec jak w sentencji. Ze względu na odrzucenie skargi skarżący nie byli wzywani o wpis, zgodnie z art. 222 P.p.s.a. Końcowo dodać należy, że błędne pouczenie o skardze do sądu administracyjnego nie może otwierać stronie drogi do postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast skutki błędnego pouczenia przez organ unormowane zostały w art. 112 kpa. Przepis ten stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sadu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała sie do tego pouczenia.