I SA/Wr 709/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 września 2006 r. sprawy ze skargi K. K. i J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] numer [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 1998 r. postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia [...] T. K. składający skargę w imieniu K. K. i J. K., został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie T. K. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na wezwanie Sądu, w dniu [...] skargę podpisała osobiście J. K., zaś w dniu [...] - K. K., po czym Sąd wezwał każdą z tych osób do złożenia oświadczenia, czy podtrzymują wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych złożony przez T. K. oraz do przedłożenia wniosku na urzędowym formularzu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosków bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia [...] wniosek J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych został pozostawiony bez rozpoznania. Na zarządzenie to nie został wniesiony środek zaskarżenia. Z kolei postanowieniem z dnia [...] Sąd odmówił K. K. przyznania prawa pomocy. W związku ze złożeniem sprzeciwu od tego postanowienia, postanowieniem z dnia [...]. Sąd odmówił przyznania prawa pomocy. Zażalenie K. K. na to postanowienie zostało oddalone na mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2005 r. Wobec prawomocności postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy Sąd ponownie wezwał pełnomocnika K. K. do uiszczenia opłaty sądowej w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie został złożony wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia [...]. Sąd odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w tym zakresie, które to postanowienie uprawomocniło się. Pełnomocnik K. K. został zatem ponownie wezwany do uiszczenia opłaty sądowej od skargi. Wezwanie to pełnomocnik odebrał w dniu [...] Opłata sądowa nie została jednak uiszczona przez K. K., a złożony przez jej pełnomocnika wniosek o przywrócenie terminu do jej uiszczenia został prawomocnie odrzucony na mocy postanowienia z dnia [...]. Następnie J. K. została ponownie wezwana do uiszczenia opłaty sądowej od skargi. Wobec nie zastania adresata, przesyłka zawierająca wezwanie w tym przedmiocie została pozostawiona w urzędzie pocztowym w dniu [...], zaś zawiadomienie o tym fakcie umieszczono w skrzynce oddawczej. Następnie po upływie 7 dni, tj. w dniu [...] przesyłkę ponownie awizowano w ten sam sposób. Wobec nie odebrania przesyłki do dnia [...], w dniu następnym została ona WSA/post. 1 2 Sygn. akt I SA/Wr 709/04 przesłana do Sądu. Do dnia [...] należny wpis od skargi nie został przez J. K. uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 214 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.s.a., pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. Jak stanowi przepis art. 220 § 1 u.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast zgodnie z treścią art. 220 § 3 u.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z kolei stosownie do przepisu art. 73 u.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma sądowego w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej i zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub na drzwiach mieszkania adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Należy wskazać, że na mocy orzeczenia wydanego w sprawie o sygn. akt P 13/05 z dnia 28 lutego 2006 r. (ogłoszonego w Dzienniku Ustaw w dniu 7 marca 2006 r.) Trybunał Konstytucyjny uznał ów przepis za niezgodny z przepisami art. 2 i 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma. Oznacza to, że skutek doręczenia określony w przepisie art. 73 u.p.s.a. może nastąpić dopiero po dwukrotnym następującym po sobie zawiadomieniu strony o złożeniu przesyłki sądowej w urzędzie pocztowym i dwukrotnym upływie siedmiodniowego terminu do jego odbioru w tej placówce. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez dwie osoby, które powoływały się na istnienie wspólnych obowiązków wynikających z zaskarżonego postanowienia. Zatem skarga ta podlegała jednej opłacie, która mogła zostać wniesiona przez którąkolwiek ze skarżących. W odniesieniu do skarżącej K. K. należy stwierdzić, że pomimo ponownego wezwania do uiszczenia należnej opłaty sądowej od skargi nie uiściła ona WSA/post. 1 3 Sygn. akt I SA/Wr 709/04 tej opłaty. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania, zostało ono doręczone jej pełnomocnikowi w dniu [...], co oznacza, że termin siedmiodniowy do wniesienia opłaty upływał z dniem [...]. Wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia tej opłaty został natomiast prawomocnie odrzucony. Z kolei w odniesieniu do skarżącej J. K. należy uznać, że skoro przesyłka skierowana do J. K. zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi została awizowana ponownie w dniu [...] (tj. po upływie pierwszego siedmiodniowego terminu do jej odebrania), to dniem doręczenia skarżącemu powyższego wezwania jest siódmy dzień od powtórnego awizowania, a więc dzień [...]. Z kolei od tego dnia rozpoczął swój bieg wyznaczony skarżącej siedmiodniowy termin do realizacji wezwania w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wobec tego ostatnim dniem, w którym skarżąca J. K. mogła skutecznie uiścić należny wpis sądowy, był dzień [...], jednak w terminie tym wpis nie został uiszczony. W związku z powyższym należało uznać, że skarga wniesiona przez K. K. i J. K. nie została opłacona przez żadną ze skarżących w ustawowym terminie mimo stosownych prawidłowo doręczonych wezwań, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie powołanych wyżej przepisów. WSA/post. 1 4