II SA/Wa 260/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Asesor WSA Jacek Fronczyk, Protokolant Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2006 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na wniosek T. P., w przedmiocie bezprawnego udostępnienia jego danych osobowych przez A.. S.A. z siedzibą w W. B. Sp. z o.o. z siedzibą w W., odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu podał, że wnioskodawca był stroną umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawartych ze spółką A., a zatem podstawę przetwarzania jego danych osobowych stanowiła przesłanka wymieniona w art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.), tj. konieczność realizacji przedmiotowych umów. Skoro nie wywiązywał się on należycie z postanowień ww. umów, jak twierdzi A. S.A., jego dane osobowe zostały przekazane spółce B. w celu dochodzenia roszczeń, zaś działanie takie jest usprawiedliwionym celem administratora danych, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy. Przepis ten jest ściśle skorelowany z art. 23 ust. 4 ustawy, który precyzuje pojęcie usprawiedliwionego celu administratora bądź odbiorców danych, którym zgodnie z pkt 2 ww. przepisu jest w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto, w ocenie Generalnego Inspektora, w świetle okoliczności sprawy oraz ukształtowanego w tym zakresie orzecznictwa, windykację należności należy uznać za realizację przez administratora, jak i odbiorcę danych, za prawnie usprawiedliwiony cel, który obejmuje prawo do uzyskania należnego świadczenia od dłużnika. Organ podniósł również, iż jego zdaniem, ani A., ani też B., nie naruszyły swym działaniem praw i wolności wnioskodawcy, o czym świadczy w szczególności okoliczność, że jego reklamacje zostały częściowo uznane, zaś operator telefonii komórkowej kilkakrotnie zwracał się do niego o uregulowanie należności i informował o dalszych krokach zmierzających do ich ściągnięcia. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy T. P. zarzucił decyzji błędne ustalenia faktyczne, które mogły mieć wpływ na jej treść i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla sprawy. Wniósł w związku z tym o jej uchylenie w całości oraz przyznanie mu zadośćuczynienia za krzywdy moralne w kwocie 10 tys. zł od A. S.A. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 12 pkt 2, art. 22 oraz art. 23 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 23 ust. 4 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał na ustalenia faktyczne i prawne podniesione w zaskarżonej decyzji oraz podtrzymał w całości swoje stanowisko w niej zawarte. Ustosunkowując się do wniosku o zadośćuczynienie, podał, że z takim żądaniem wnioskodawca ma prawo zwrócić się z powództwem do sądu powszechnego, gdyż GIODO nie posiada takowych kompetencji, o czym świadczy pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 marca 2002 r., sygn. akt II SA 401/00. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. P. zarzucił wydanie jej w sposób niestaranny i pobieżny, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, mogących mieć wpływ na jej treść oraz pominięcie szeregu istotnych dla sprawy faktów. W związku z tym wniósł o jej uchylenie w całości, ustalenie, że A. S.A. naruszyła jego prawo do ochrony danych osobowych, odsprzedając rzekomy dług spółce B., a nadto przyznanie zadośćuczynienia w kwocie 10 tys. zł od A. S.A. za doznane krzywdy moralne. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie z powołaniem się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z powodów innych niż w niej podniesione. Jakkolwiek ustawa z dni 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez treść art. 128, wprowadza zasadę odformalizowania środka prawnego w postaci odwołania co do jego treści, tym niemniej nie oznacza to wcale, iż nie wprowadza żadnych wymogów w tym zakresie. Dotyczy to także wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy określonego w art. 127 § 3 kpa. Odwołanie jest bowiem podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 kpa i powinno zawierać co najmniej elementy określone w art. 63 § 2 i § 3, w tym, w szczególności wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Brak podpisu jest brakiem formalnym w rozumieniu art. 64 § 2 kpa i w trybie tego przepisu winien być on usunięty pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania, poprzez wezwanie wnoszącego do podpisania odwołania w terminie 7 dni. W rozpoznawanej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jako środek zaskarżenia wniesiony od decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2005 r. nie zawiera podpisu wnoszącego. Organ nie wezwał go do usunięcia braku formalnego wniosku i przystąpił do jego merytorycznego rozpoznania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Skoro zatem niepodpisany wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został przez organ potraktowany bezpodstawnie jako wniosek spełniający elementarne wymogi, jego działanie nabiera cech działania z urzędu. Nie ulega natomiast wątpliwości, że organ odwoławczy uzyskuje taki charakter dopiero w wyniku prawidłowego odwołania, czy też wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazane działanie organu stanowi w związku z tym rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określonej w art. 15 kpa, co skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W tej sytuacji zbędne stały się rozważania co do zasadności zarzutów skargi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 2 kpa, orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 pierwszej z ww. ustaw.