VII SA/Wa 452/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Protokolant Marcin Grabowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2006 r. sprawy ze skargi J. i J. A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję , II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego D. K. z Kancelarii Radcy Prawnego na ul. [...] w W., kwotę 250 zł (dwustu pięćdziesięciu złotych) oraz kwotę stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, łącznie kwotę 305 zł (trzystu pięciu złotych). Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2006r znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postepowania administracyjnego / jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. im./, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia.2005r., sygn. akt VII SA /Wa 1765 / 04 po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. i J. A. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004r., znak: [...]. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2001r.. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzieląjącej Gminie i Miastu S. pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej [...] z wyłączeniem przejścia przez rzekę B., przykanalików sanitarnych, przewodów tłocznych oraz przepompowni - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji . W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał co następuje: Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2001r., Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie i Miastu S. pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej [...] z wyłączeniem przejścia przez rzekę B., przykanalików sanitarnych, przewodów tłocznych oraz przepompowni. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2004r., znak: [...] - odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2001r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] pażdziernika 2004r., znak: [...] uchylił w/w decyzję Wojewody [...] i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2001r w części, dotyczącej lokalizacji przepompowni na działce nr [...] w Z. Powyższa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia.2005: sygn. akt VII SA/Wa 1765/04. Rozpoznając sprawę ponownie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, podniósł , że podstawowym zarzutem skarżących jest brak ich zgody na usytuowanie przepompowni P3, na działce nr [...], będącej ich własnością. Rozważając tę kwestię organ stwierdził, że istnieją rozbieżności, co do zakresu zgody małż. A. wydanej inwestorowi tj. czy obejmowała ona wyłącznie zgodę na "przejście kanalizacji" przez działkę skarżących, czy też również zgodę na budowę przedmiotowej przepompowni. W ocenie organu odwoławczego nie jest możliwe jednoznaczne rozstrzygnięcie przedmiotowej kwestii. Organ stwierdził też cyt. " nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić, iż przedmiotowa przepompownia została zlokalizowana na działce skarżących, a tylko jednoznaczne stwierdzenie w tym zakresie daje podstawę do uznania, iż decyzja udzielająca pozwolenia na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 07 lipca.1994r. Prawo budowlane [tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.], stanowiącego, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane." Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się do oceny dopuszczalności usytuowania przepompowni w związku wydanym na rzecz małż. A. pozwoleniem na budowę domu [decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] lutego 1998r. znak: [...] ]. Zdaniem organu trudno stwierdzić, czy nastąpiła kolizja pomiędzy projektowaną lokalizacją przepompowni, a budynkiem mieszkalnym skarżących. Inaczej bowiem sytuuje budynek na gruncie decyzja o warunkach zabudowy Burmistrza miasta i gminy S. z dnia [...] marca 1997r. znak: Gim [...] 14 i 17m od drogi ], a inaczej w/w decyzja o pozwoleniu na budowę [ 13 i 15m od drogi ]. Organ wskazał, że na projekcie kanalizacji sanitarnej nie został naniesiony projektowany budynek mieszkalny. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego brak było, w dacie wydawania kontrolowanego w sprawie pozwolenia na budowę, przepisu prawa powszechnie obowiązującego regulującego sprawę odległości między budynkiem mieszkalnym, a przepompownią, stanowiącą część kanalizacji ściekowej. Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie [ Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 140 z późn. zm. ] nie zawierało takich przepisów. Rozdział 7 w/w rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa odnosił się jedynie do zbiorników na nieczystości ciekłe. Przedmiotowa przepompownia stanowi część kanalizacji ściekowej. Stosownie do § 1 pkt. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 maja 1999r. w sprawie warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych stanowiących mienie komunalne [ Dz. U. Nr 50. poz 501 ], przez kanalizację ściekową należy rozumieć sieć przewodów kanalizacyjnych, wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którą są odprowadzane ścieki bytowo-gospodarcze i przemysłowe. Ostatecznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że " trudno" stwierdzić, iż lokalizacja przedmiotowej przepompowni koliduje z inwestycją skarżących w sposób powodujący, iż decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę, zatwierdzająca taką lokalizację przepompowni narusza przepisy prawa w sposób rażący lub też wypełnia jedną z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 Kpa. Zdaniem organu przedmiotowa decyzja Starosty K. z dnia [...].marca.2001r., Nr [...] także w pozostałym zakresie nie jest obarczona żadną z wad wskazanych w art. 156 § 1 Kpa, skutkujących obowiązkiem stwierdzenia jej nieważności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , J. i J. małż. A. dochodzili uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący podnieśli, że nigdy nie wyrazili zgody na budowę przepompowni. Niezrozumiałe jest też twierdzenie organu, że nie można jednoznacznie ustalić, że przepompownia jest usytuowana na działce skarżących. Okoliczność ta wynika z map i nie była kwestionowana w dotychczasowym postępowaniu. Zdaniem skarżących przepompownia stanowi dla nich także zagrożenie zdrowotne. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z dyspozycją art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych[ Dz.U.nr153,poz.1269 ]sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zaskarżonej decyzji można postawić zarzut naruszenia prawa, który skutkuje jej uchylenie. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, bowiem organ dopuścił się naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r [ DZ.U. nr153, poz.1270 ] . W ocenie Sądu doszło w sprawie do obrazy przepisów art.7 i 77 kpa wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy i wobec braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art.7 kpa zobowiązuje organy administracji publicznej prowadzące postępowanie do zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego , w ten sposób ,by ustalone na jego podstawie okoliczności faktyczne , mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy , odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Również zasada opisana w przepisie art.77§1 kpa nakłada na organy obowiązek ustalenia prawdziwego stanu faktycznego na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Na wstępie należy wskazać, że organ w sposób niezrozumiały w świetle materiału dowodowego w sprawie przyjął tezę, że cyt." nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić, iż przedmiotowa przepompownia została zlokalizowana na działce skarżących [...]". Zdaniem Sądu nie do zaakceptowania jest również stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego cyt." istnieją rozbieżności, co do zakresu zgody małż. A. tj. czy obejmowała ona wyłącznie zgodę na "przejście kanalizacji" przez działkę skarżących, czy również zgodę na budowę przedmiotowej przepompowni. W ocenie organu odwoławczego nie jest możliwe jednoznaczne rozstrzygnięcie przedmiotowej kwestii". Organ zobowiązany był do wyjaśnienia tej okoliczności, a w szczególności do przyjęcia konkretnego stanowiska w sprawie. Zdaniem Sądu błędne było powoływanie się przy ustaleniu co do usytuowania budynku mieszkalnego skarżących na rozbieżności między uregulowaniami decyzji o warunkach zabudowy, a uregulowaniami decyzji o pozwoleniu na budowę. Jedyną decyzją, która określa parametry budynku jest ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Zapisy decyzji o warunkach zabudowy co do usytuowania budynku w terenie pozostają bez znaczenia w kontekście uregulowań zawartych w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozpoznając sprawę ponownie organ dokona, właściwej dla postępowania nieważnościowego, analizy kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...].03.2001r.. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzieląjącej Gminie i Miastu S. wyżej opisanego pozwolenia na budowę. Organ zobowiązany będzie do jednoznacznego ocenienia czy w okolicznościach sprawy zgoda skarżących na inwestycję opisana jak w ich oświadczeniu udzielonym inwestorowi stanowiła zgodę na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane związane z przedmiotową inwestycją, w zakresie jak to wynika z decyzji pozwolenia na budowę. Organ oceni zakres zgody mając na uwadze, że w oświadczeniu skarżących mówi się o "kanalizacji sanitarnej", a w przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę występują dwa odrębne pojęci: "kanalizacji sanitarnej" oraz " przepompowni". Organ oceni, czy w tych okolicznościach oświadczenie skarżących było wystarczające dla legitymizacji inwestora w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane opisane jak w decyzji o pozwoleniu na budowę, a w szczególności do uzyskania pozwolenia na budowę przepompowni. Organ oceni, czy w świetle takiego oświadczenia decyzja Starosty [...] z dnia [...].03.2001r.. Nr [...],dotknięta jest wadą naruszenia prawa /art 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane/ oraz czy wada ta ma charakter kwalifikowany tj. rażący. Organ będzie miał na uwadze, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa poprzez proste ich zestawienie. Rażącym naruszeniem prawa jest tylko takie uchybienie wyniku, którego powstają skutki społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Organ ponadto, kierując się stanowiskiem Sądu co do ustalenia usytuowania budynku mieszkalnego w świetle decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 1998r. znak: [...] / ponownie oceni w tym kontekście dopuszczalność budowy przepompowni. Organ szczegółowo rozpatrzy ponownie i uzasadni czym jest obiekt przepompowni w szczególności czy stanowi on specyficzny zbiornika na nieczystości ciekłe. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art.145§1ust. 1pkt.c i art.250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r [Dz.U.153 poz. 1270] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.