VII SA/Wa 970/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Protokolant Marcin Grabowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2006 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości Spółdzielni Mieszkaniowej W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Syndyka Masy Upadłości Spółdzielni Mieszkaniowej W. kwotę 340 zł (trzystu czterdziestu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] Prezydent [...], działając w trybie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2004 r. Nr 141 poz. 1492), po ponownym rozpatrzeniu wniosku Syndyka masy upadłości Spółdzielni Mieszkaniowej W. w W. z dnia [...] lipca 2005 r. odmówił wydania zaświadczeń o samodzielności komórek lokatorskich znajdujących się w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych osiedla Z. przy ul. [...] w W. o treści zgodnej z w/w wnioskiem. W uzasadnieniu wskazał, iż z aktualnych danych znajdujących się w posiadaniu organu (w szczególności z dotychczas wydanych zaświadczeń o samodzielności lokali w w/w budynkach) wynika, że przedmiotowe pomieszczenia piwniczne (komórki lokatorskie) nie stanowią pomieszczeń przynależnych do lokali mieszkalnych lub użytkowych. W ocenie Prezydenta [...], pomieszczenia te mogłyby stanowić samodzielne lokale "o innym przeznaczeniu", o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, pod warunkiem spełnienia jednej z cech samodzielności, tj. możliwości korzystania z tych pomieszczeń bez konieczności korzystania (przejścia) z innego samodzielnego lokalu. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, gdyż korzystanie z przedmiotowych pomieszczeń musiałoby prowadzić do korzystania (przejścia) z lokalu garażowego, którego samodzielność stwierdzono postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. znak [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Syndyk masy upadłości Spółdzielni Mieszkaniowej W. w W. Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. znak [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że odmowa wydania zaświadczenia w trybie art. 219 Kpa następuje m. in. w przypadku, gdy nie można spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, natomiast na podstawie dokumentacji jaką dysponuje BNAM w Dzielnicy [...] dla potrzeb przedmiotowej sprawy, tj. aktualnych danych odnośnie wydanych zaświadczeń o samodzielności lokali w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych osiedla Z. przy ul. [...] w W. ustalono, że przedmiotowe pomieszczenia piwniczne (komórki lokatorskie) nie stanowią pomieszczeń przynależnych do lokali mieszkalnych lub użytkowych. Wojewoda [...] dodał, że komórki lokatorskie nie spełniają również przesłanek samodzielności lokali o innym przeznaczeniu, określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, gdyż korzystanie z nich powoduje konieczność korzystania (przejścia) z lokalu garażowego. Skargę na powyższe postanowienie wniósł Syndyk masy upadłości Spółdzielni Mieszkaniowej W. w W. Skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz art. 217 § 1 Kpa poprzez nieuzasadnioną odmowę potwierdzenia stanu rzeczy wymaganego przez ustawę. Podniósł, iż Wojewoda [...] nie zawarł w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia, które pozwoliłoby określić, co uniemożliwia wydanie zaświadczenia zgodnie z treścią wniosku, gdyż ograniczył się jedynie do przytoczenia tez zaprezentowanych przez organ pierwszej instancji. W ocenie skarżącego, organy obu instancji przyjęły za podstawę swoich rozstrzygnięć arbitralne i pozaustawowe kryteria samodzielności lokalu - ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali nie formułuje bowiem w art. 2 ust. 2 kryterium dostępu do lokalu w postaci korzystania (przejścia) z innego lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania oraz trafność wykładni przepisów obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi może nastąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegało postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności komórek lokatorskich znajdujących się w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych osiedla Z. przy ul. [...] w W. - o treści zgodnej z wnioskiem. Kontrola ta wykazała, iż zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem prawa, uzasadniającym ich uchylenie. Definicja sformułowana w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali stanowi, iż lokalem samodzielnym (zarówno o charakterze mieszkalnym, jak i wykorzystywanym zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne) jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb. Cytowany przepis prawny rozróżnia także kategorię pomieszczeń pomocniczych oraz w ust. 4 pomieszczeń przynależnych do lokalu, takich jak m. in. piwnica, strych lub magazyn. Ustawodawca nie ograniczył powyższej definicji możliwością bezpośredniego lub pośredniego dostępu. Na wstępie stwierdzić należy, iż postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony ze względu na jego szeroką dostępność oraz założoną w przepisach Kpa szybkość działania organu administracyjnego właściwego do wydania zaświadczenia. W postępowaniu tym muszą być jednak zachowane określone rygory proceduralne, ponieważ ma ono na celu wystawienie dokumentu o charakterze urzędowym, który w myśl art. 76 Kpa stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Zgodnie z art. 218 § 2 Kpa, organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zakres tego postępowania wynikać będzie nie tylko z żądania osoby ubiegającej się o zaświadczenie, lecz także z oceny możliwości jego spełnienia przez organ. Postępowanie wyjaśniające powinno zmierzać w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. Zawarty w treści cytowanego przepisu prawnego, dotyczący postępowania wyjaśniającego zwrot "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75-86 Kpa. Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 Kpa musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanej przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych, gdyż spełnia ono tylko pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia, jednak w określonych sytuacjach przeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego poza własnym zbiorem danych jest niezbędne dla prawidłowości wydania zaświadczenia. Przeprowadzenie przez organ administracyjny postępowania wyjaśniającego poza własnym zbiorem danych w celu wydania żądanego zaświadczenia jest w pełni uzasadnione w przypadku, gdy zaświadczenie dotyczy okoliczności faktycznych i prawnych powiązanych ze sobą - własne dane urzędowe powinny być wówczas uzupełnione przez organ. W rozpatrywanej sprawie zastrzeżenia Sądu powoduje niewyjaśnienie przez organy obu instancji stanu faktycznego, stanowiącego przesłankę wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewoda [...] uzasadniając zaskarżone postanowienie stwierdził, iż odmowa wydania zaświadczenia w trybie art. 219 Kpa następuje m. in. w sytuacji, gdy nie można spełnić żądania osoby ubiegającej się o zaświadczenie ze względu na treść posiadanych dokumentów. Nie wskazał jednak, jakie dokumenty będące w jego posiadaniu uniemożliwiają wydanie zaświadczenia, o które ubiega się Syndyk masy upadłości Spółdzielni Mieszkaniowej W. w W. Organy obu instancji stwierdziły, że komórki lokatorskie nie stanowią pomieszczeń przynależnych do lokali mieszkalnych lub użytkowych, powołując się w sposób lakoniczny na bliżej nie określone aktualne dane, w szczególności dotychczas wydane zaświadczenia o samodzielności lokali w przedmiotowych budynkach. Skoro zaś nie przynależą one ani do konkretnych lokali mieszkalnych, ani też do innych lokali użytkowych należy ocenić, jaki jest ich status. Oceny tej trzeba dokonać w oparciu o przepis art. 2 cytowanej ustawy o własności lokali. Brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego skutkuje nie tylko naruszeniem prawnych wymogów, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie postanowienia stosownie do art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 126 Kpa, lecz przede wszystkim powoduje mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 i 80 Kpa. Dopiero dokonanie przez organ ponownie rozpatrujący sprawę niezbędnych, szczegółowych ustaleń faktycznych w zakresie rozdysponowania lokali w przedmiotowych budynkach mieszkalnych umożliwi ocenę wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek określonych w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 152 w/w ustawy, zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 209 cytowanej ustawy.