II SA/Kr 1448/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski (spr) WSA Mariusz Kotulski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2006r. sprawy ze skarg E.W., W.W. J.N. i J.N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2002 r., nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki I uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III zasadza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżących E.W. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) oraz na rzecz J.N. i J.N. kwotę 10 zł ( dziesięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...].09.2001r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późnym.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 -zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) i art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr. 38 poz. 229 z późn. zm.- zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1974 r.) nakazał J.N. i J.N., "rozbiórkę na własny koszt wybudowanej ubojni w miejscowości L., gmina M.D., na działkach ew. nr "1" i "2" bez wymaganego prawem pozwolenia". Na skutek odwołania J.N. i J.N. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], decyzją z dnia [...].05.2002 r. znak: [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt. 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r. nakazał J.N. i J.N., wykonanie rozbiórki dobudowanych części do budynku gospodarczego - według załącznika graficznego tj. obmiaru stanu istniejącego dokonanego przez J.N. ( karta 27 akt I inst.): - części budynku dobudowanej w latach 1996 -1997 - zaznaczonej kolorem granatowym; - części budynku dobudowanej w latach 2000-2001 - zaznaczonej kolorem pomarańczowym; - części budynku dobudowanej po kontroli w dniu 14.03.2001r. - zaznaczonej kolorem zielonym - w miejscowości L., gmina M.D., na działkach ew. nr "1" i "2", zrealizowanych bez wymaganego prawem pozwolenia. W uzasadnieniu podniesiono co następuje: 1/ przedmiotem postępowania, wszczętego na wniosek M.C. i E.W., była rozbiórka obiektów usytuowanych na działce nr "1" i nr "2" w L., będącej własnością J.N. i J.N. 2/ organ I instancji ustalił, że w roku 1988 na działce ew. "1" wybudowany był tylko budynek mieszkalny, natomiast działka ew. nr "2" była wówczas niezabudowana. Zgodnie z operatem z pomiaru z dnia 29.09.94 na działkach ew. nr "3" i "4" zamierzony został wówczas budynek (ubojnia) o wymiarach 12.10 x 14.20 metra, co znalazło odzwierciedlenie na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego w dniu 24.05.1996 r. Na przełomie roku 1996 - 1997 budynek ten został rozbudowany - dobudowany do granicy działki ew. nr "5" i częściowo do granicy drogi gminnej nr [...], stan ten został utrwalony na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 3.03.1998r. W latach kolejnych tj. 2000 - 2001 właściciel w dalszym ciągu prowadził rozbudowę ubojni, wyniku czego powstała jej kolejna część, co odzwierciedla kopia mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu 3.03.1998 r. W wyniku dokonanej kontroli w dniu 14.08.2001r. stwierdzono, że właściciel do istniejącej ubojni dobudował pomieszczenie do uboju bydła i trzody oraz wykonał fundamenty pod kolejne pomieszczenia technologiczne. Fundament ten wykonany został w odległości 11 metrów od krawędzi drogi wojewódzkiej relacji "M.D. - Z." i bezpośrednio przy przepływającym obok potoku. W wyniku dokonanej kontroli w dniu 14.08.2001 r. stwierdzono, że właściciel dokończył rozpoczęta budowę ubojni od strony drogi wojewódzkiej, w ten sposób, że wykonał na istniejącym fundamencie brakujące ściany zewnętrzne oraz wewnętrzne wraz z wykonanie zadaszenia powstałych w ten sposób pomieszczeń technologicznych. Stwierdzono również, że dokonano w okresie między kontrolami nadbudowy piętra na części środkowej budynku, na długości 9.60m i o wysokości kondygnacji 2.70 m wraz z wykonaniem nad nią nowej konstrukcji dachu, 3/ rozpoznając odwołanie organ II instancji stwierdził, że: organ I instancji ustalił w sposób nie budzący wątpliwości kiedy powstały poszczególne części obiektu budowlanego będące przedmiotem postępowania. Dowodem na to jest przedłożony obmiar stanu istniejącego dokonany przez J.N. (karta 27) a także kopie mapy zasadniczej obrazującej zainwestowanie działek nr "1" i nr "2" w latach 1988-2001 r. na której zinwentaryzowane są poszczególne etapy rozbudowy obiektu w latach 1996 - 2001. (K. nr 84 do nr 88 akt I inst.) będące przedmiotem decyzji części obiektu budowlanego zostały wykonane bez decyzji o pozwoleniu na budowę. Dowodem na to jest pismo Urzędu Gminy M.D. z dnia 19.04.2001 r. w którym stwierdzono, że w rejestrze wydanych pozwoleń na budowę w latach 1992 - 2001 (okres działalności Urzędu Gminy) nie udzielano pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i inwentarsko - składowego zlokalizowanych na działkach ewid. nr "1" i "2" położonych w miejscowości L. Natomiast w latach wcześniejszych nie zanotowano w/w pozwolenia w rejestrach ewidencji ruchu budowlanego w gospodarce nieuspołecznionej (dowód karta nr 35 akt I instancji), w świetle art. 28 Prawa Budowlanego z 1994 r., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Wobec dokonanych ustaleń stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. 4/ odrębną kwestię do rozstrzygnięcia, stanowi obiekt zrealizowany przed wejściem w życie przepisów Prawa Budowlanego z 1994r., tj. przed 1 stycznia 1995r. zaznaczony kolorem czerwonym na obmiarze stanu istniejącego (k. nr 27 akt I instancji). Nie ulega wątpliwości, iż w przypadku gdy obiekt budowlany został zrealizowany w okresie przed wejściem z życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r. tj. przed 01.01.1995r., to do takich przypadków należy stosować przepisy prawa dotychczas obowiązującego (art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r.). W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie udowodnił jednoznacznie, czy w niniejszym przypadku nie występuję przesłanki do zastosowania art. 37 Prawa Budowlanego 2 1974 r. Aby można było zastosować ten przepis, koniecznym jest zaistnienie jednej z dwóch przesłanek, a to: naruszenie prawa obowiązującego w czasie budowy i powstanie jako skutku budowy niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Wystąpienie powyższych przesłanek powinno być wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, czego organ I instancji nie uczynił. Samo powołanie art. 37 ust. l pkt. 2 Prawa Budowlanego z 1974 r. i określenie w sposób ogólnikowy, że przedmiotowa budowla powoduje pogorszenie warunków użytkowych dla właścicieli działki sąsiedniej z uwagi na to, iż "Sytuowanie budynku w granicy działek jest niedopuszczalne a w konsekwencji stwarza to brak możliwości doprowadzenia przedmiotowego obiektu w oparciu o art. 40 ustawy prawo budowlane z 1974 r. do stanu zgodnego z przepisami, co w dalszej kolejności powoduje konieczność orzeczenia przymusowej rozbiórki obiektu na podstawie art. 37 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy" nie znajduje potwierdzenie w § 13 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki a także nie jest wystarczającym argumentem do nakazania rozbiórki. Wobec powyższego ta część obiektu powinna być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. 5/ odnosząc się do zawartej w odwołaniu kwestii wyłączenia obiektu z nakazu rozbiórki na podstawie art. 49 Prawa Budowlanego z 1994 r., podniesiono, że dopuszczalne ono jest po upływie 5 lat od zakończenia budowy obiektu budowlanego. Termin 5 lat od dnia zakończenia budowy może być liczony najwcześniej od 01.01.1995 r. W niniejszym przypadku zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do zastosowania art. 49 Prawa budowlanego, bowiem jak wynika z obmiaru stanu istniejącego (k. 27) a także kopii mapy zasadniczej obrazującej zainwestowanie przedmiotowych działek w latach 1988-2001r. (k. nr 84 do nr 88 akt I inst.) roboty budowlane przy rozbudowie przedmiotowego obiektu zrealizowane zostały w latach 1996 - 1997, a postępowanie administracyjne wszczęte zostało w grudniu 2000r. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła E.W. i nie precyzując żądania skargi podniosła, że samowolna działalność inwestora J.N. jest wyjątkowo uciążliwa ze względu na zagrożenie zdrowia przez odór zabijanych zwierząt i hałas. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję w sprawie tut. Sądu Sygn. akt II SA/Kr 1627/02 złożyli także J.N. i J.N. i wnosząc o "uchylenie i stwierdzenie nieważności" zaskarżonej decyzji bowiem "w dniu jej wydania była niewykonalna i jej niewykonalność ma charakter trwały". W uzasadnieniu podnieśli, że decyzja narusza art. art. 75 § 1 i art. 156 § 1 pkt.5 kpa. Skoro organ II instancji stwierdził, że rozbiórka dotyczy dobudowanych obiektów do istniejącego wcześniej budynku gospodarczego, który to obiekt obecnie stanowi jedną całość połączoną jednym fundamentem, ścianami konstrukcyjnymi stropem oraz jedną więźbą dachową przeto niewykonalne jest wykonanie rozbiórki bez uszkodzenia pozostałego budynku. Na uwagę zasługuje określenie w orzeczeniu rozbiórki dobudowanej części ''według załącznika graficznego", którego nie przesłano skarżącym do wglądu z przedmiotową decyzją. Rozbiórka winna być wykonana według obmiaru -istniejącego dokonanego przez samego właściciela tego obiektu, który był jedynym dowodem dla organu pierwszej i drugiej instancji, który nie pofatygował się aby obmiar taki wykonali upoważnieni pracownicy tych organów. Orzekające organy oparły się na dowodach w postaci otrzymanych z Państwowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej kopii map zasadniczych które nie są materiałem w pełni wiarygodnym gdyż inwentaryzacje geodezyjne na posesji skarżących, a w szczególności na działkach nr "1" i "2" przeprowadzane były w miarę potrzeb, dlatego też nie można prawidłowo odtworzyć przebiegu prowadzonej inwestycji gdyż nie zawsze prace geodezyjne wykonywane w terenie obejmowały wszystkie obiekty między innymi istniejącą ubojnię i potwierdzeniem tego faktu jest to, że ostatni pomiar geodezyjny wykonany był w 1988 roku i jak widać luka istnieje luka do 1994r. tj. do okresu w jakim obiekt ten był modernizowany w związku z prowadzoną działalnością. Nie wiadomo dlaczego nie wzięto pod uwagę jako dowodu, postanowienia państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia [...] lipca 1989r. znak: [...] opiniującego projekt techniczny dot. technologii pomieszczeń gospodarczych, który potwierdza" fakt od kiedy prowadzona jest działalność oraz istnienie tego obiektu, który jak widać musiał być wcześniej wybudowany jeszcze przed 1990 r., a modernizacja jego następowała do 1994 r. Dowodem w sprawie nie może być pismo Urzędu Gminy w M.D. z dnia 19.04.2001 w którym stwierdzono, że w rejestrze wydanych pozwoleń na budowę w latach 1992-2001 (okres działalności Urzędu Gminy) nie udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i inwentarsko-składowego zlokalizowanego na przedmiotowych działkach skoro nie przedstawiono dowodów z wcześniejszego okresu gdyż uznano, że w wyniku reformy samorządowej akta te zaginęły. Nie wzięcie pod uwagę wszystkich dowodów w sprawie, stanowią obrazę przepisu art.75 § 1 kpa. Skarga została uzupełniona pismem z dnia 19.04.2005 r. nazwanym "Aneksem do skargi" w którym podniesiono, że decyzja skierowana została do osób nie będących stroną w sprawie. Bezzasadnie do udziału w postępowaniu dopuszczono E.W. i W.W., zamieszkałych L. (działka nr "6"). E.W. była co prawda wnioskodawczynią w kwestii zamknięcia ubojni skarżących, jednakże brak jest przesłanek uznania jej za stronę postępowania w sprawie rozbiórki budynku przeznaczonego na ubojnię. Organ mógł zatem wszcząć postępowanie w sprawie rozbiórki obiektu, jednakże powinno to być postępowanie prowadzone z urzędu, a jedynie zainicjowane przez informację od osoby, która nie miała przymiotu strony, ani nawet przymiotu osoby trzeciej w rozumieniu przepisów Prawa Budowlanego. E.W. i W.W., nie zajmują nieruchomości, która znajduje się w obszarze oddziaływania ubojni, a nawet nie graniczą z działką na której znajduje się ubojnia. Działka skarżących E. i W. W. są do siebie zbliżone jedynie narożnikami, a przedzielone są potokiem. Usytuowanie to wyłącza jakiekolwiek sąsiedztwo działek, a nadto oddziaływanie ubojni na działki sąsiednie nie ma miejsca, zatem funkcjonowanie tego obiektu w żaden sposób nie wpływa na użytkowanie działki E. i W. W. Nie wzięto pod uwagę oświadczenia skarżącego w toku przesłuchania, iż budynek odziedziczył w spadku po rodzicach i istniał on od wielu lat, a jedynie dokonano jego modernizacji i przystosowania dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Na podstawie art. 111 § l p.o.p.s.a. połączono obie sprawy do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargi Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargi są uzasadnione bowiem dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo. Nie wszystkie argumenty skarżących zasługują na aprobatę ale trzeba mieć także na uwadze to, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Na wstępie należy poczynić kilka uwag ogólnych. Celem postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej jest rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach strony. Jednym z niezbędnych elementów każdej decyzji jest "rozstrzygnięcie". To rozstrzygnięcie, będące treścią decyzji, przesądza o istocie sprawy, określa prawa i obowiązki strony. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób nie budzący wątpliwości, jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały na stronę nałożone. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Jest to niezbędne ze względu na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji kontroli prawidłowości jej wykonania. Art. 107 kpa zalicza do części składowych decyzji administracyjnej m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie stanowi zatem integralną część wyjaśnienia rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Krótko mówiąc, rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Winno ono być wyrażone expressis verbis w osnowie decyzji. Zgodnie z art. 107 § l k.p.a. uzasadnienie decyzji stanowi integralną część decyzji. Z uzasadnienia wynikać ma ocena faktów, prawa i subsumpcji oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. Zatem ocenie Sądu nie może podlegać sama osnowa decyzji, ale decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Przenosząc powyższe uwagi na sprawę niniejszą, nie można nie zakwestionować rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Otóż wg. zaskarżonej decyzji skarżący mają obowiązek wykonania rozbiórki "według załącznika graficznego tj. obmiaru stanu istniejącego dokonanego przez P. J.N. (karta 27 akt I inst.' a dalej mówi się, że ten nakaz dotyczy części budynku budowanego w różnych okresach czasu. Należy sobie zadać pytanie, czy tak sformułowane rozstrzygniecie może być wykonane i czy nadaje się do wykonania na drodze postępowania egzekucyjnego. Nakazanie rozbiórki (części lub całości) obiektu budowlanego jest największą sankcją (dolegliwością), jaka może dotknąć inwestora na podstawie przepisów Prawa budowlanego, przeto taki nakaz a przede wszystkim jego zakres nie może budzić żadnych wątpliwości. Nie można pominąć i tego, że taki nakaz może być przedmiotem wykonania zastępczego, przeto wykonujący go podmiot nie może mieć żadnych wątpliwości jaki obowiązek nałożono na zobowiązanego. Przytoczony w rozstrzygnięciu decyzji załącznik graficzny (w żaden sposób nie autoryzowany przez organ) nie wiadomo od kogo pochodzi, bo na rozprawie przed Sądem w 20.09.2006r., skarżący podał, że okazany szkic podpisany jest przez niego ale to nie on dokonał zakreślenia poszczególnymi kolorami. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ II instancji dokonuje rozróżnienia części obiektów wybudowanych przed 1.01.1995r., i po tej dacie. Ale w ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie udowodnił jednoznacznie, czy w niniejszym przypadku nie występuję przesłanki do zastosowania art. 37 Prawa Budowlanego z 1974r. Wobec powyższego ta część obiektu powinna być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Można tu dostrzec pewną niekonsekwencje organu bo na początku swego uzasadnienia twierdzi, że przedmiotem postępowania, wszczętego na wniosek M.C. i E.W., była rozbiórka obiektów usytuowanych na działce nr "1" i nr "2" w L. Później w sposób sztuczny rozbiórkę tę rozdziela na samowolę powstałą przed 1.01.1995 r., i po tej dacie. Otóż przedmiotem postępowania jest rozbiórka określonego obiektu, jeżeli do tego obiektu można zastosować dwa różne reżymy prawne (Prawo Budowlane z 1994 r. lub Prawo Budowlane z 1974 r.) nie ma podstaw do odsyłania, rozstrzygnięcia sprawy w zakresie obowiązywania innego prawa do innego postępowania. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi J.N. i J.N. to na tym etapie postępowania nie można podzielić poglądu, że zaskarżona decyzja "w dniu jej wydania była niewykonalna i jej niewykonalność ma charakter trwały"' czym narusza art. art. 75 § l i art. 156 § l pkt.5 kpa. Przyjmując, że chodzi tu o niewykonalność techniczną, o tej przesłance będzie można się dopiero wypowiedzieć, po dokonaniu przez orzekające organy szczegółowych ustaleń nie tylko co do czasu samowoli ale także jej zakresu. I to zakresu całości samowoli bez względu na przedział czasowy jej wykonania. Zarzut, że mapy ewidencyjne z Państwowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej nie są materiałem w pełni wiarygodnym, zwrócić należy uwagę skarżącym, że tego rodzaju mapy są dokumentami urzędowymi objętymi domniemaniem prawdziwości (art. 76 § l kpa), co oczywiście nie wyklucza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko ich treści (76 § 3 kpa). Ale to ten kto chce obalić domniemanie musi przedstawić dowód przeciwko ich treści. Postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w N. nie może zastąpić pozwolenia na budowę ani też sanować dokonanej samowoli. Jeżeli skarżący twierdzą w skardze, że faktu braku pozwolenia na budowę nie można ustalać na podstawie wywiadu w Urzędzie Gminy w M.D., to fakt posiadania takiego pozwolenia na budowę winni sami wykazać bowiem przesłuchany przez organ J.N., zeznał, że na wykonanie tych robót nie miał żadnego pozwolenia bo myślał, że wystarczą pozytywne opinie Sanepidu i weterynarii (k. 105 akt administracyjnych). Na rozprawie przed Sądem w dniu 20.09.2006 r., oświadczył, że ubojni nie rozbudowywał a jedynie ją modernizował ale na tę modernizację pozwolenia nie miał. Decyzja nie została skierowana do E.W. i W.W. tylko do skarżących wszak to na nich nałożono obowiązek rozbiórki. Oddziaływanie tego rodzaju obiektu jak objęty zaskarżoną decyzją decyduje o tym, że nie tylko bezpośredni sąsiad nieruchomości na której dokonano samowoli może być uznany za stronę postępowania. Skarżąca E.W. swoją skargę sformułowała b. ogólnie, przeto skoro Sąd orzekał poza granicami skargi, nie ma potrzeby odnoszenia się tylko do zarzutu uciążliwości przedmiotowej inwestycji. Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" oraz art.135 oraz 152 i art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.