II FSK 670/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski (sprawozdawca), Sędziowie NSA Jerzy Rypina, WSA del. Anna Znamiec, Protokolant Katarzyna Pawłowska, po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi Z. P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II FSK 1140/05 od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 lipca 2005 r. sygn. akt SA/Sz 2093/01 w sprawie ze skargi Z. P. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę. Z.P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II FSK 1140/05. Wyrokiem tym oddalono skargę kasacyjną skarżącego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 lipca 2005 r., sygn. akt SA/Sz 2093/2001, odrzucającego skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 15 stycznia 2003 r., sygn. akt SA/SZ 2093/2001. Jako podstawę skargi o wznowienie skarżący podał art. 273 § 1 pkt 2, art. 273 § 2, art.277, art. 275, art. 282 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). W ocenie wnoszącego skargę o wznowienie postępowania sądowego, WSA w Szczecinie oraz NSA nie dopełniły ustawowych i konstytucyjnych obowiązków służbowych z zakresu orzekania sądowoadministracyjnego, poświadczyły w całości nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, a dotyczących terminowości wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego z dnia 15 listopada 2004 r. Zdaniem skarżącego, Sądy orzekające w jego sprawach przyjęły za podstawę orzekania własny, błędny i bezpodstawny stan faktyczny sprawy, co do oceny uchybienia 3-miesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego, mimo istnienia w aktach sprawy dowodów z dokumentów (m.in. pismo Wojskowego Biura Emerytalnego w S. skierowane do Sądu Okręgowego w W., w sprawie o sygn. (...), potwierdzających wiarygodność jego twierdzeń. Sądy swoim działaniem doprowadziły do zaniechania ścigania sprawców przestępstw - urzędników, zapewniając ich ochronę prawną przed odpowiedzialnością karną. Ponadto w obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podniósł szereg zarzutów skierowanych do organów podatkowych, wydających, w jego sprawie decyzje wymiarowe w podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji skarżący sformułował następujące wnioski: wznowienie w całości postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2006 r., sygn. II FSK 1140/2005, oraz poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 lipca 2005 r., sygn. SA/Sz 2093/2001, usunięcie skutków naruszonego prawa przez uchylenie w całości z mocą ex tunc prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2006 r., sygn. II FSK 1140/2005, oraz przez zmianę w całości z mocą ex tunc poprzedzającego go postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 lipca 2005 r., sygn. SA/Sz 2093/2001, a także uwzględnienie skargi skarżącego z dnia 15 listopada 2004 r. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 15 stycznia 2003 r., sygn. akt SA/SZ 2093/2001, oraz uznanie jako wniesioną w ustawowym terminie 3 miesięcy, opartą na ustawowych podstawach wznowienia. Ponadto wniósł o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 1.500 zł wraz z ustawowymi odsetkami, dopuszczenie dokumentacji (stanowiącej załącznik do skargi o wznowienie) potwierdzającej nieistnienie obowiązku podatkowego za okres od 1986 - 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest niezasadna. Z powoływanych przez skarżącego przepisów p.p.s.a. podstaw prawnych wznowienia postępowania sądowego dotyczą unormowania art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 273 § 2 p.p.s.a. 1. Na podstawie art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania sądowego, jeżeli kończące je prawomocne orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Z treści art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 274 p.p.s.a. wynika, że z powodu przestępstwa, o którym ustawodawca stanowi w art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania sądowego jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Na potwierdzenie przestępstw, o których szeroko wywodzi się w skardze o wznowienie postępowania sądowego, skarżący nie wskazuje na prawomocne wyroki skazujące lub na postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania karnego czy też postanowienia o umorzeniu postępowania karnego, których art. 274 p.p.s.a. wymaga. Skarga w obszarze unormowania art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest więc niezasadna. 2. Odnośnie podstawy prawnej uregulowanej w art. 273 § 2 p.p.s.a. należy wskazać, że regulacja ta pozwala żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Sformułowanie art. 273 § 2 "wynika", odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronie. Ponadto zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tymczasem skarżący powołuje jednak w ramach tej podstawy wznowieniowej, iż sądy orzekające w jego sprawie przyjęły błędny stan faktyczny, oceniając terminowość wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego z dnia 15 listopada 2004 r. Na poparcie swych konstatacji przedstawił jako załącznik do skargi o wznowienie szereg dokumentów, które w jego ocenie, miałyby świadczyć o terminowym wniesieniu wzmiankowanej wyżej skargi. Zakres tychże dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wskazywałby, że skarżący domaga się w istocie rzeczy ponownego przeprowadzenia podatkowego postępowania wymiarowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Przypomnieć wobec tego należy, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest "sprawa administracyjna", lecz zgodność z prawem zaskarżonego aktu (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 p.p.s.a.). Sąd administracyjny nie jest organem odwoławczym, a postępowanie sądowoadministracyjne, nie stanowi w żaden sposób formy, trybu, rodzaju czy też kontynuacji postępowania administracyjnego. Nie rozstrzyga - dopuszczalnych w innym trybie prawnym, w innym postępowaniu i przed właściwymi organami administracji - wniosków o wznowienie administracyjnego postępowania podatkowego. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygał więc w przedmiocie i zakresie postępowania sądowego, w którym co do zasady, z wyjątkiem unormowanym w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest dopuszczalne i przewidziane prowadzenie postępowania dowodowego. Ponadto, okoliczności i argumenty przedstawiane przez wnoszącego skargę o wznowienie postępowania sądowego były już przez niego podnoszone w objętych skargą postępowaniach przed sądami administracyjnymi, natomiast rzeczona skarga o wznowienie nie jest i być nie może środkiem odwoławczym od prawomocnego wyroku sądu, z którego ocenami i rozstrzygnięciem skarżący się nie zgadza. Z tych powodów, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., stwierdzając po rozpoznaniu sprawy brak przesłanek do wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało orzec o oddaleniu skargi o wznowienie tego postępowania.