II SO/Lu 36/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 20 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie skargi T. W. na bezczynność tego organu p o s t a n a w i a wymierzyć Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywnę w kwocie 500 (pięćset) złotych. Wnioskiem z dnia 21 sierpnia 2006 r. T. W. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu z tytułu nieprzekazania skargi na bezczynność tego organu z dnia 17 lipca 2006 r. W odpowiedzi na ten wniosek organ administracji wniósł o jego oddalenie. Przedstawił następnie tok administracyjny szeregu postępowań prowadzonych m. in. z wniosku skarżącej, a odnoszących się do kwestii związanych z żądaniami przyznania jej świadczeń z pomocy społecznej. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wyjątkowo, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Zatem, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, podstawowym obowiązkiem każdego organu administracji jest jej przekazanie sądowi. W razie naruszenia tego obowiązku, a także w celu zdyscyplinowania organów administracji sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu danemu organowi grzywny (art. 55 §1 p.p.s.a.). Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, iż do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 17 lipca 2006 r. wpłynęła skarga T. W. na bezczynność tego organu w sprawie rozpoznania jej zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a. na bezczynność Kierownika GOPS. Nieprzesyłając tej skargi do sądu administracyjnego organ naruszył wskazany wyżej przepis poprzez zaniechanie nadania skardze określonego w przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi biegu. W sprawie nie zachodzi również przypadek autokontroli, o którym mowa w przepisie art. 54 §3 p.p.s.a., gdyż do dnia dzisiejszego organ nie przekazał do sądu skargi T. W. z dnia 17 lipca 2006 r. Dodatkowo zaznaczyć wypada, iż oceny zasadności złożonego wniosku nie zmienia przedstawiony, w odpowiedzi na wniosek, tok postępowania administracyjnego dotyczący spraw T. W.. Przedmiotem bowiem niniejszego postępowania sądowego jest analiza, czy organ uczynił zadość obowiązkowi ustawowemu określonemu w przepisie art. 54 §2 p.p.s.a., czy też nie. Innymi słowy Sąd bada tylko i wyłącznie kwestie przekazania, bądź nieprzekazania skargi przez dany organ administracji publicznej. Zatem na ocenę zasadności takiego wniosku nie mają wpływu ani argumenty merytoryczne odnoszące się do skargi (te mogą być rozpoznane tylko po skutecznym wniesieniu skargi do sądu), ani też inne okoliczności, jak choćby dotyczące formalnego przebiegu danej sprawy administracyjnej. Zatem, wobec stwierdzenia naruszenia obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego, należało, na podstawie przepisu art. 55 §1 w zw. z art. 154 §6 p.p.s.a., wymierzyć Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu . grzywnę. Wysokość grzywny, w ocenie Sądu, adekwatna jest do stopnia naruszenia przez organ administracji obowiązku ustawowego określonego w przepisie art. 54 §2 p.p.s.a i spełni swoje cele w zakresie dyscyplinowania organu do należytego wypełniania tej normy prawnej. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.