VII SA/Wa 870/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Monika Sosna - Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu kontenerowego skargę oddala. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. nakazano R. M. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu kontenerowego o wymiarach 12,30 x 7,20 m, użytkowanego na potrzeby sklepu z częściami samochodowymi, usytuowanego na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Postępowanie to, toczyło się wcześniej w oparciu o zawiadomienie [...] [...]-[...], a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., nakazał R. M. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu kontenerowego. Na skutek odwołań stron, decyzja ta została uchylona przez organ II instancji. Po zaskarżeniu jej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd skargę na tę decyzję odrzucił z przyczyn formalnych. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję, a po złożeniu od niej odwołań [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] utrzymał ją w mocy. Ocena materiału faktycznego sprawy wnikała z oświadczeń złożonych przez strony na rozprawie administracyjnej, a także z map, które organ I instancji zgromadził w toku postępowania. Organy ustaliły, że na terenie ww. nieruchomości usytuowany jest m.in. obiekt kontenerowy-parterowy, wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Według znajdującego się w aktach oświadczenia H. i S. R. (poprzednich właścicieli ww. posesji) zakupili on zespół kontenerów, który posiadali przed 1995 r. na swojej działce z zamiarem wykorzystania ich w przyszłości na działalność gastronomiczną. Zbywając niezabudowaną, jak oświadczyli do aktu notarialnego, nieruchomość, pozostawili wspominane kontenery. R. M. oświadczył, że przedmiotowy obiekt kontenerowy powstał przed 1995 r. B. M.-Z. i Z. Z. oświadczyli natomiast, że obiekt ten został zrealizowany w 1997 r. Jak natomiast wynika ze szkiców geodezyjnych, obejmujących m.in. teren działki nr [...], sporządzonych w maju 1997 r. przez uprawnionego geodetę, w czasie wykonywania powołanych szkiców na ww. posesji nie istniał przedmiotowy obiekt kontenerowy. Na mapach wcześniej wykonywanych, które również znajdują się w aktach, obiekt ten nie jest uwidoczniony, pojawia się natomiast na mapie z 2000 r. Odnośnie do przeznaczenia terenu w planach miejscowych, ustalono, że lokalizacja obiektu kontenerowego na działce nr ew. [...] nie była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 1990 r., gdyż dla tego terenu plan przewidywał jedynie inwestycje związane z gospodarką rolną, takie też było przeznaczenie tych gruntów (pismo Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2003 r.). Również zgodnie z zapisem zawartym w obecnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego terenu, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., usytuowany na terenie działki o nr ew. [...] obiekt kontenerowy znajduje się na w obszarze objętym nieprzekraczalną linię zabudowy od strony drogi nr [...], którą ustalono na 40 m od krawędzi istniejącej jezdni tej drogi. Okoliczności te doprowadziły organy do przekonania, iż obiekt będący przedmiotem nakazu rozbiórki powstał po maju 1997 r. (data szkicu geodezyjnego), wobec czego zastosowały przepis art. 48 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), gdyż ze względu na sprzeczność lokalizacji tego obiektu z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, legalizacja nie jest dopuszczalna. W uzasadnieniu organ II instancji odniósł się też do zgłaszanych zarzutów formalnych. W kwestii podpisania protokołu z drugiej części rozprawy przez pełnomocnika (a niepodpisania protokołu przez R.M.), organ uznał, że w takim przypadku nie zachodzi konieczność podpisania przez stronę. Zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań świadka wskazanego przez skarżącego organ oddalił, gdyż mimo prawidłowego wezwania na rozprawę administracyjną świadek się nie stawił, a stan sprawy ustalony w oparciu o zgromadzone dowody, w szczególności z dokumentów urzędowych, jakimi są mapy, jest dostatecznie wyjaśniony. R. M., działając przez pełnomocnika, złożył skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżony akt administracyjny nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi, w przeprowadzonym przez organy postępowaniu administracyjnym i wydanych decyzjach, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Podstawowa zasada oceny materiału dowodowego wyrażona w art. 80 k.p.a., iż organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. stanowi dla organu dyrektywę wzięcia pod uwagę wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów i dokonania ich swobodnej oceny zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Dotyczy to również faktów i okoliczności przedstawianych przez strony w formie oświadczeń. Okoliczności takie, konfrontowane z dokumentami będącymi w dyspozycji organu, pozwalają na wywiedzenie, z niekiedy sprzecznych twierdzeń, prawdy obiektywnej. Oceniając postępowanie i wnioski, do których doszły organy, należy uznać je za prawidłowe, nie naruszające opisanego wyżej trybu dochodzenia do prawdy, nie można też zarzucić organom dowolności w ustaleniach i wyprowadzanych z nich wnioskach, gdyż są one spójne i oparte na logicznym wywodzie. Oświadczenia świadków twierdzących, że kontenery jako zabudowa powstała po 1996 r. pozostają w zgodności z mapami załączonymi do akt. Z kolei do oświadczeń skarżącego, jako zainteresowanego w sprawie rozbiórkowej, należało podchodzić krytycznie, gdyż w celu oddalenia rozbiórki, mógł przedstawiać fakty związane z czasem dokonania samowoli, w sposób odbiegający od rzeczywistości. Trudno też przyjąć, że pominięcie dowodu z zeznań świadka, którego nie powiadomiono na skutek wskazania przez skarżącego niewłaściwego adresu świadka, jest istotnym uchybieniem procesowym. Nie ulega wątpliwości, że samowola została popełniona, nie zaprzecza temu skarżący. Ustalenie daty tej samowoli jest istotne z punktu widzenia zastosowania podstawy prawnej decyzji nakazującej rozbiórkę. Zdaniem Sądu, organy zastosowały w sprawie właściwą podstawę prawną. Niezależnie jednak od podstawy prawnej, kwestionowanie przez skarżącego daty samowoli i tak nie może doprowadzić do legalizacji tej budowy, gdyż zarówno w stanie prawnym sprzed wejścia w życie obecnie obowiązującego Prawa budowlanego, jak i w obecnym stanie prawnym, sprzeczność z ustaleniami planu wyklucza legalizację samowoli. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.