VI SA/Wa 1534/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2006r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej oddala skargę VI SA/Wa 1534/06 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. odmówił zawieszenia, wszczętego z urzędu, postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia M. K.. M. K. wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej z uwagi na podjęcie działań o zatarcia skazania. Został bowiem skazany wyrokiem z dnia [...] grudnia 2004 r. Sądu Okręgowego w G. w sprawie [...] za przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. na karę grzywny z orzeczeniem nawiązki. W ocenie organu administracji nie wystąpiła żadna z przesłanek z art. 97 § 1 k.p.a., a w szczególności określona w punkcie 4 tego przepisu – uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd – bowiem postępowanie administracyjne o cofnięcie licencji M. K. toczyło się na skutek powzięcia wiadomości przez organ administracji o prawomocnym skazaniu uprawnionego za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. W czasie tego postępowania M. K. pozostawał osobą skazaną co zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) nie dawało podstaw do zawieszenia tego postępowania na podstawie wszczęcia procedury o zatarcie skazania. Organ administracji dodatkowo podniósł, iż zgodnie z art. 98 k.p.a. nie można zawiesić toczącego się postępowania, albowiem zostało ono wszczęte z urzędu a nie na wniosek strony. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. K. wnosił o jego uchylenie i zawieszenie postępowania administracyjnego, zarzucając organowi administracji naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., przez niewłaściwe jego zastosowanie. Skarżący podnosił, iż w świetle art. 107 § 2 k.k. w przypadku stwierdzenia zatarcia skazania odpadłaby podstawa prawna do cofnięcia licencji. W związku z tym istnieje, w jego przekonaniu, związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem jakie może zapaść w postępowaniu administracyjnym, a rozstrzygnięciem co do zatarcia skazania, zatem wystąpiło zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenia postępowania administracyjnego. W przekonaniu skarżącego organ administracji nie jest właściwy do oceny czy skarżący w aktualnym stanie faktycznym jest nadal osobą skazaną, albowiem ocena tej okoliczności należy do innego organu niż ten przed którym toczy się postępowanie o cofnięcie licencji. Nadto skarżący podkreślał, że odmowa zawieszenia postępowania jest działaniem niecelowym, bowiem w przypadku zatarcia skazania postępowanie o cofnięcie licencji będzie podlegało wznowieniu. Komendant Główny Policji postanowienie nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte z urzędu w dniu [...] kwietnia 2006 r. na skutek informacji o skazaniu skarżącego za przestępstwo umyślne. W ocenie organu brak jest podstaw do zawieszenia postępowania na wniosek strony w trybie określonym w art. 98 § 1 k.p.a., gdyż postępowanie zostało wszczęte z urzędu a nie na wniosek strony. Nie występuje także przesłanka podana w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Organ administracji może bowiem, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie osób i mienia, zakończyć postępowanie bez oczekiwania na rozstrzygnięcie sądu co do wniosku skarżącego o zatarcie skazania. Przepisy materialne prawa karnego nie przewidują wstrzymania biegu postępowania administracyjnego w przypadku wystąpienia z wnioskiem o zatarcie skazania, a wniesienie takiego wniosku nie zmienia faktu, że skarżący nadal figuruje w rejestrze jako skazany. Prawomocny wyrok skazujący skarżącego znajduje się w obrocie prawnym i wiąże organ w sprawie o cofnięcie licencji. Na postanowienie to M. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący postawił zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie stwierdzając, że wynik postępowania o zatarcie skazania może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie cofnięcia licencji, a zatem orzeczenie sądu w sprawie zatarcia skazania jest zagadnieniem wstępnym uzasadniającym zawieszenie postępowania administracyjnego. Skarżący bowiem z chwilą zatarcia skazania będzie osobą niekaraną czyli co do której odpadną przesłanki cofnięcia licencji. Skarżący, analogicznie jak w zażaleniu, podnosił brak kompetencji organu administracji do uznawania skarżącego za osobę skazaną oraz postrzegał odmowę zawieszenia postępowania jako działanie niecelowe, bowiem w przypadku zatarcia skazania zaistnieje podstawa do jego wznowienia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Stosownie do art. 97 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5 k.p.a., a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105 k.p.a.); w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony; w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych lub gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy rozumieć sytuację, gdy w ramach stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej występuje, jako jego element, kwestia której uprzednie rozstrzygnięcie warunkuje rozpatrzenie sprawy administracyjnej, gdy jednocześnie do rozstrzygnięcia tej kwestii nie jest właściwy organ administracji rozpoznający sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd. W rozpoznawanej sprawie organ administracji, odmawiając zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stwierdził, że nie zachodzi konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. (sygn. akt [...]), który uprawomocnił się skutkiem wydania przez Sąd Okręgowy w G. w dniu [...] grudnia 2004 r. (sygn. akt [...]) wyroku w sprawie skarżącego. M. K. został skazany na karę grzywny z orzeczeniem nawiązki za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu. Zgodnie więc z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2. W myśl art. 26 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, a do takiej kategorii przestępstw należy popełnione przez skarżącego. M. K. jest pracownikiem ochrony fizycznej drugiego stopnia i do niego, zgodnie z art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, ma również zastosowanie wymaganie niekaralności za przestępstwo umyślne, określone w art. 26 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie organ administracji miał zatem wszelkie warunki określone stanem faktycznym do prowadzenia postępowania o cofnięcie licencji. Nie musiał w szczególności czekać na rozstrzygnięcie sądu karnego co do wniosku o wcześniejsze zatarcie skazania, albowiem orzeczenie w tym przedmiocie nie było konieczne do załatwienia sprawy w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 106 § 1 k.p.a. Jak wyraził to bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 maja 2004 r. (sygn. akt 1102/02), który to pogląd Sąd orzekający w sprawie podziela, w razie kwestionowania prawomocnego rozstrzygnięcia uznawanego za zagadnienie wstępne, postępowanie administracyjne nie może być zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie wyłącza to możliwości późniejszego wzruszenia we właściwym trybie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, gdy również w odpowiednim trybie zostanie zmienione rozstrzygnięcie uznawane za zagadnienie wstępne. Godzi się także zauważyć, iż w dacie orzekania przez Sąd, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia także z tej przyczyny, że już w dniu [...] sierpnia 2006 r. Komendant Główny Policji wydał decyzję ostateczną cofająca M. K. licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. W tej sytuacji organ administracji nie mógłby zawiesić postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, albowiem dopuściłby się rażącego naruszenia przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 1999 r. – sygn. akt IV SA 1444/97). Organ administracji zasadnie podniósł również brak podstawy do fakultatywnego zawieszenia postępowania w oparciu o art. 98 § 1 k.p.a., albowiem zawieszeniu postępowania w tym trybie sprzeciwia się fakt jego wszczęcia z urzędu, a nie na żądanie strony. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.