II SA/Gl 17/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędziowie Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka Protokolant starszy referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2006 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazał B. O. rozbiórkę samowolnie wykonanej dobudówki o wymiarach [...] m x [...] m dobudowanej do południowej ściany budynku gospodarczo-garażowego usytuowanej w zachodniej granicy posesji przy ul. [...] w C. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 104 kpa oraz art. 48 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym). W uzasadnieniu stwierdził, że już dnia [...] r. orzeczono o nakazie rozbiórki tej dobudówki decyzją Prezydenta Miasta C., która została utrzymana następnie w mocy decyzją Wojewody C. z dnia [...] r. nr [...]. W następstwie wniesionej przez B. O. skargi przedmiotowa decyzja odwoławcza została jednak uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 9.10.2000 r. sygn. akt II SA/Ka 2412/98. W wyroku Sąd zakwestionował sposób przeprowadzenia przez organy orzekające postępowania dowodowego i dokonaną ocenę dowodów. Powołał się przy tym na mapę z dnia [...] r. oraz na inwentaryzację budynku mieszkalnego i gospodarczego stanowiącą załącznik do decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., którym udzielono W. O. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego i gospodarczego uznając je za dokumenty o jakich mowa w art. 76 § 1 kpa. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania od w/w decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej ŚWINB w K.) decyzją z dnia [...] r. utrzymał tą decyzją nakaz rozbiórki objętej postępowaniem dobudówki. Na skutek skargi B. O. również ta decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta C. zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 26 maja 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 1636/01. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż organy orzekające nie ustaliły dokładnie kiedy po [...] r. budowa dobudówki została zakończona co mogło mieć istotne znaczenie z uwagi na obowiązującą wówczas treść art. 49 Prawa budowlanego. Również w tym wyroku Sąd stwierdził, że ciężar przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów w postaci mapy sytuacyjno-wysokościowej i szkicu polowego z [...] r. spoczywa na skarżącej B.O., która takiego dowodu nie przeprowadziła. Nakazał także rozpoznać wniosek dowodowy skarżącej o przeprowadzenie oględzin nieruchomości z udziałem T. W.– autora inwentaryzacji powykonawczej budynku mieszkalnego i gospodarczego. Jak wynika z akt administracyjnych akta te wraz z tym ostatnim wyrokiem NSA zostały przekazane Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla miasta C. przy piśmie ŚWINB w K. z dnia [...] r. Ponowną decyzję o nakazie rozbiórki Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. wydał jak stwierdzono na wstępie niniejszego uzasadniania dopiero dnia [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdził również, że nie było możliwe przeprowadzenie oględzin z udziałem autora projektu wykonawczego gdyż zmarł on w [...] r. Bezprzedmiotowe stały się natomiast zdaniem organu I instancji wytyczne NSA zawarte w omawianym wyżej wyroku z dnia 26 maja 2003 r., a to wobec zmiany Prawa budowlanego dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718, zwanej dalej ustawą zmieniającą z dnia 27 marca 2003 r.), która weszła w życie dnia 11 lipca 2003 r. i która uchyliła dotychczasową treść art. 49 Prawa budowlanego. Jest zatem bez znaczenia czy od zakończenia budowy dobudówki upłynęło 5 lat. Dalej organ I instancji stwierdził, że zgodnie z Prawem budowlanym według jego aktualnej treści legalizacja objętej postępowaniem dobudówki do budynku gospodarczo-garażowego jest możliwa jedynie w trybie art. 48 ust. 2 i art. 49 tego Prawa. Zdaniem tego organu legalizacja taka w odniesieniu do spornej dobudówki nie jest jednak możliwa z dwóch powodów. Po pierwsze dla terenu gdzie dobudówka się znajduje nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dla budowy tej nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Po drugie nie ma możliwości doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem tj. z treścią § 12 ust. 4 pkt 2 przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych), a to w sytuacji gdy sporna dobudówka została wybudowana w granicy nieruchomości, niezabudowanej od strony działki sąsiedniej. W tej zaś sytuacji należało orzec o nakazie rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W odwołaniu od tej decyzji B. O. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego. Zarzuciła, iż decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1, 107 § 3 kpa oraz art. 7 § 1 ustawy zmieniającej z dnia 27 marca 2003 r. Nie została bowiem poinformowana o toczącym się ponownie postępowaniu przed organem I instancji w którym nie zapewniono jej też czynnego udziału. Nie poinformowano jej także o śmierci autora inwentaryzacji powykonawczej, którego organ miał przesłuchać w charakterze świadka. Zdaniem odwołującej się błędnie przyjął też organ orzekający w świetle treści art. 7 § 1 ustawy zmieniającej z dnia 27 marca 2003 r., że w sprawie nie ma zastosowania treść art. 49 Prawa budowlanego w brzmieniu tego przepisu sprzed nowelizacji. Zarzuciła też B.O., że wbrew wcześniejszym wytycznym Sądu organ nie ustalił daty zakończenia budowy przybudówki. Błędnie też odniósł jej usytuowanie do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych obowiązujących w dacie orzekania a nie w dacie realizacji inwestycji. Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia opisał przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie. Odnosząc się do zarzutów odwołania i powołując się na treść art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej stwierdził, że do objętej postępowaniem samowoli budowlanej mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego według ich brzmienia obowiązującego od dnia 11 lipca 2003 r. Nie mogła znaleźć zatem zastosowania w sprawie wcześniejsza treść art. 49 tego Prawa, do której odwołuje się B.O. Z tego też względu przestało mieć istotne znaczenie zdaniem organu odwoławczego dokładne ustalenie daty zakończenia realizacji dobudówki. Sprawa musiała być zatem rozstrzygnięta zgodnie z treścią art. 48 tego aktu prawnego, który po przedmiotowej nowelizacji dopuszczał legalizację samowoli budowlanej na określonych w tym przepisie warunkach, które w odniesieniu do spornej inwestycji nie zostały spełnione. W tym zakresie organ odwoławczy podtrzymał ustalenia organu I instancji i ich ocenę prawną. Bezpodstawne jest też zdaniem organu II instancji stanowisko, że objęty postępowaniem budynek powinien podlegać ocenie według przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych według treści tego aktu z daty wznoszenia obiektu a nie z daty orzekania. Na poparcie w tym względzie swojego stanowiska powołał się organ odwoławczy na stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 26 maja 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 1636/01. W skardze do sądu na powyższą decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego B.O. wniosła o jej uchylenie i o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania. Postulowała także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zarzuciła, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 7, 8, 10, 77 § 1, art. 156 § 1 pkt 3 kpa oraz art. 7 § 1 ustawy zmieniającej z dnia 27 marca 2003 r. Uzasadniając te żądania i zarzuty powtórzyła w ogólnym zarysie argumentację zawartą wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Dodatkowo podniosła, że decyzje te dotyczą obiektu, co do którego wydano pozwolenie na użytkowanie ostateczną decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., zostały zatem wydane w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Za niewiarygodne uznała mapy, które stanowiły podstawę odmiennych w tym względzie ustaleń organów orzekających. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie akcentując, że po ostatnim wydanym w tej sprawie wyroku NSA skarżąca nie zgłosiła żadnych wniosków dowodowych, które należałoby dopuścić oraz, iż sporna przybudówka nie była objęta ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa procesowego, a tylko takie naruszenie dawałoby podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Zgodzić się bowiem trzeba ze skarżącą, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia treści art. 8 i 10 kpa, ale naruszenie to dotyczy zdaniem Sądu postępowania przed organem I instancji, który nie powiadomił skarżącej o zamiarze wydania decyzji bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i to w sytuacji gdy bez jakichkolwiek powodów zwlekał z wydaniem tej decyzji przez ponad 18 miesięcy. Naruszył tym samym treść art. 12 i 35 kpa. Zdaniem Sądu uchybienia te nie mogły mieć jednak istotnego wpływu na wynik postępowania (a zwłoka z wydaniem decyzji, co do zasady, z uwagi na przedmiot postępowania nie działała na niekorzyść skarżącej) o czym świadczy chociażby okoliczność, iż nie złożyła ona zażalenia na bezczynność tego organu, a to z uwagi na specyficzną sytuację przedmiotowej sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. przed wydaniem decyzji z dnia [...] nie przeprowadził bowiem formalnie żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego. W konsekwencji nie zachodziła też konieczność wypowiedzenia się co do takiego materiału przez skarżącą, skoro nie zawierał on nowych dowodów i treści. Zdaniem Sądu naruszenie treści art. 8 i 10 kpa może mieć wpływ na wynik sprawy jeżeli zostanie wykazana, iż przez naruszenie tych przepisów strona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw, co mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi a to z tego względu, iż skarżąca nie wykazała, że chciała przed wydaniem decyzji przez organ I instancji zgłosić jakieś wnioski dowodowe, co jej uniemożliwiono. Wniosków takich nie zgłosiła bowiem ani w toku postępowania odwoławczego, ani w skardze do sądu. Nie można zaś podzielić zarzutu skarżącej co do naruszenia przez organy obu instancji treści art. 7, 77 § 1 oraz 156 § 1 pkt 3 kpa. Mimo, że po ostatnim wyroku w niniejszej sprawie organy nie przeprowadziły nowych dowodów to brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że sprawa nie została wyjaśniona należycie do końcowego rozstrzygnięcia. W związku ze zmianą stanu prawnego, która weszła w życie dnia 11 lipca 2003 r. bezprzedmiotowe stały się bowiem wytyczne NSA zawarte w wyroku z dnia 26 maja 2003 r. w części dotyczącej ustalenia daty zakończenia budowy objętej postępowaniem dobudówki. Wytyczne te zostały poczynione w związku z zaleceniem zbadania sprawy pod kątem możliwości legalizacji samowoli w związku z treścią art. 49 Prawa budowlanego, w brzmieniu tego przepisu obowiązującym do dnia 11 lipca 2003 r. Przepis w tym brzmieniu przestał zaś obowiązywać od 11 lipca 2003 r., a to w związku z treścią art. 9 i art. 7 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej z dnia 27 marca 2003 r. Tym samym przestała mieć znaczenie okoliczność kiedy zakończono po 31 grudnia 1994 r. budowę dobudówki. O tym, że obiekt ten został wybudowany już pod rządami Prawa budowlanego z 1994 r. przesądzono zaś już w dwóch poprzednich wydanych w tej sprawie wyrokach, w których (a zwłaszcza w wyroku z dnia 26 maja 2003 r.) nie zakwestionowano ustaleń organów co do zastosowania w sprawie tego aktu prawnego. W wyrokach tych przyjęto w tym względzie m.in., że znajdująca się w aktach administracyjnych mapa sytuacyjno-wysokościowa z dnia 28 lutego 1995 r. oraz inwentaryzacja budynku gospodarczo-garażowego stanowiąca załącznik do decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. o pozwoleniu na użytkowanie m.in. tego obiektu stanowią zgodnie z treścią art. 76 § 1 kpa dowód z tego, co zostało w tych dokumentach urzędowo stwierdzone. Ciężar dowodu przeciwko tym dokumentom spoczywał zaś na skarżącej. Tymi ocenami prawnymi Sąd rozpoznający niniejszą skargę jest związany zgodnie z treścią art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). W sytuacji zatem, gdy skarżącą w żaden sposób treści tych dokumentów nie podważyła należało stanąć na stanowisku, że sporna przybudówka została wybudowana bez wymaganego pozwolenia już po dacie powstania tych dokumentów, tj. już w czasie obowiązywania Prawa budowlanego z 1994 r. Organy obu instancji nie naruszyły również wskazania zawartego w wyroku z dnia 26 maja 2003 r. co do przeprowadzenia oględzin budynku gospodarczo-garażowego i przybudówki z udziałem T.W. – autora inwentaryzacji wykonanej na użytek postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, a to w sytuacji, gdy osoba ta, jak twierdzą organy obu instancji (czego skarżąca nie kwestionowała), zmarła w [...]r. Zdaniem Sądu bezpodstawny jest również zarzut wydania zaskarżonej decyzji z wadą o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Wbrew stanowisku skarżącej przedmiotowa dobudówka nie stanowiła bowiem przedmiotu postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. Nie została bowiem zaznaczona ani na mapie sytuacyjnej stanowiącej załącznik do tej decyzji ani też nie została zaznaczona i opisana w inwentaryzacji budynku gospodarczo-garażowego stanowiącej załącznik do tej decyzji. Autor tych dokumentów T.W. nie zaznaczył jej ani nie rzutach fundamentów tego budynku i poszczególnych jego elementów ani też na rysunkach przedstawiających jego elewacje. Wszystkie te okoliczności i dokumenty świadczą zdaniem Sądu jednoznacznie, że w chwili sporządzania inwentaryzacji sporna dobudówka jeszcze nie istniała, została zatem wybudowana już po sporządzeniu tych dokumentów. Nie mogła być zatem objęta w/w decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Za takim ustaleniem przemawia też jednoznacznie mapa sytuacyjno-wysokościowa z dnia [...] r. jak i zalegający w aktach administracyjnych pomiar sytuacyjny geodety mgr inż. A. M. z [...] r. Skarżąca niewątpliwie znała treść opisanych wyżej dokumentów i ich wcześniej nie kwestionowała, w szczególności nie kwestionowała jak w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Przemawia to za przyjęciem ustalenia organów obu instancji, iż dokumenty te są wiarygodne, czyli odzwierciedlają faktyczny stan na gruncie skarżącej w dacie ich sporządzania. Treści tych dokumentów nie może podważać też w żadnym wypadku twierdzenie skarżącej o zbieżności powierzchni zabudowy budynku gospodarczo-garażowego przedstawionej w inwentaryzacji powykonawczej oraz w decyzji o pozwolenie na użytkowanie, z taką powierzchnią wynikającą z protokołu oględzin z dnia [...]r., a obejmującą również sporną dobudówkę. Okoliczność ta może wskazywać co najwyżej (jeżeli faktycznie w czasie oględzin dokonano prawidłowych pomiarów tych obiektów) na błąd w podanych w inwentaryzacji budynku gospodarczo-garażowego wymiarach tego obiektu, a nie stanowić dowodu, że projekt powykonawczy obejmował również tę dobudówkę. Należy w tym względzie zwrócić również uwagę, że przedmiotowa zbieżność powierzchni wynika w zasadzie z różnic w szerokości budynku gospodarczo-garażowego (według inwentaryzacji [...] m, a według protokołu z oględzin [...] m), gdy tymczasem gdyby przyjąć, że dobudówka ta wówczas już istniała, zbieżność ta powinna wynikać z różnic w długości budynku. Do tego czy istniała przybudówka w dacie sporządzenia inwentaryzacji przez projektanta T. W. oraz co do możliwości ewentualnych pomyłek w wymiarach budynku, który wówczas istniał, projektant ten wypowiedział się w jednoznaczny, logiczny i zasługujący na wiarę sposób podczas rozprawy administracyjnej w dniu [...] r. Z wyjaśnień tych m.in. wynika, że skoro pomiarów dokonywały dwie osoby to mogło dojść do błędnego odczytania wyniku pomiaru. Na taki też błąd wskazuje przyjęta wówczas szerokość budynku gospodarczo-garażowego [...] m zamiast [...] m. Poczynionych w tym względzie ustaleń nie może podważać też zdaniem Sądu okoliczność, że na mapie z dnia [...] r. nie zostały zaznaczone wszystkie zabudowania na działce A.T., a to w sytuacji gdy mapa ta była sporządzana celem przedstawienia ewidencji budynków na działce przy ul. [...] nr [...] nie [...] nr [...]. Z przedstawionych wyżej względów zasadnie przyjęły organy obu instancji, że sprawa podlega rozpoznaniu na gruncie art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu tej normy prawnej obowiązującej po wejściu w życie ustawy zmieniającej z dnia 27 marca 2003 r. Dowolne jest bowiem stanowisko skarżącej, że unormowanie zawarte w art. 7 ust. 2 ustawy zmieniającej nie odnosi się do stanu prawnego i faktycznego niniejszej sprawy. Niewątpliwie bowiem (czego również skarżąca nigdy nie kwestionowała) sprawa dotyczy części obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia i została wszczęta przed dniem wejścia ustawy zmieniającej w życie. Do takiego postępowania mają zatem zastosowanie zgodnie z tym przepisem unormowania wprowadzone ustawą zmieniającą. Zdaniem Sądu prawidłowo oceniły też organy orzekające stan faktyczny sprawy z punktu widzenia treści art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego według jego brzmienia w dniu orzekania. W świetle treści tego przepisu warunkiem koniecznym legalizacji samowoli budowlanej jest ustalenie zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz stwierdzenie zgodności budowy m.in. z przepisami warunków technicznych, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Te konieczne warunki nie zostały, również zdaniem Sądu, spełnione. Skarżąca nie przeczyła bowiem ustaleniom organów obu instancji, iż w chwili wydawania ich decyzji nie obowiązywał dla jej działki miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie zostało też wykazane a nawet podnoszone aby w dniu wszczęcia postępowania w sprawie samowolnej budowy dobudówki skarżąca (w zasadzie jej poprzedniczka prawna W. O.) dysponowała ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Gdyby nawet przyjąć bardzo wątpliwe zdaniem Sądu założenie, że możliwe jest ustalenie zgodności tej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w oparciu o inne jeszcze ustalenia lub dokumenty (brak bowiem przepisów regulujących tę kwestię zwłaszcza gdy chodzi o tryb takiego postępowania i właściwość organów – przy zachowaniu kompetencji organów planistycznych zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), to i tak legalizacja nie byłaby możliwa z uwagi na usytuowanie tej przybudówki naruszające treść § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, na co słusznie zwróciły uwagę organy obu instancji. Nie ulega bowiem wątpliwości i również skarżąca tego nie kwestionuje, że przybudówka nie przylega do istniejącej ściany budynku na działce sąsiedniej. Nie było też podnoszone aby wydano pozwolenie na budowę tak usytuowanego budynku na sąsiedniej działce. Możliwość takiego usytuowania spornej dobudówki nie wynika też z przepisów odrębnych. Zdaniem Sądu zasadne jest też w tym względzie stanowisko organów orzekających, że decydują przepisy warunków technicznych w ich brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania a nie w dacie budowy jak twierdzi skarżąca. Stanowisko organów wynika wprost z treści § 3 i § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 109, poz. 1156). Nie ulega bowiem wątpliwości, że w sprawie nie zachodzi sytuacja opisana w § 2 tego rozporządzenia. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. SW